Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Ερωτήσεις 1 - Ορθόδοξα Κείμενα

Ερωτήσεις 1 - Ορθόδοξα Κείμενα


Πώς προσεγγίζουμε τον Θεό;

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ:

Ο Θεός θέτει όρους για να Τον προσεγγίσουμε. Όταν λέμε όρους, εννοούμε αυτά που μάς βοηθάνε να Τον προσεγγίσουμε κι όχι αυτά που μάς εμποδίζουν από το Θεό. Πρέπει να κάνουμε αυτά τα οποία μας λέει ο Θεός, να καθαρίσουμε την ψυχή μας, να τηρούμε τις εντολές Του και τότε θα αισθανθούμε την παρουσία του Θεού μέσα μας, στη φύση, στην
Ιστορία.


Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Πίστη και Λογική, Εκδόσεις Μανώλης Μελινός, Αθήνα 2002, τηλ. 6978461846

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

<>

Αν υπάρχει Θεός γιατί δεν τον βλέπω;

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ:

Ένας άπιστος πλησίασε ένα Χριστιανό και του λέει: “Εάν αληθεύει ότι ο Θεός είναι, όπως λές, πανταχού παρών, θα επιθυμούσα πολύ να τον έβλεπα.”

Και εκείνος του απαντάει: “Πράγματι ο Θεός είναι πανταχού παρών, κανείς όμως, δεν μπορεί να Τον δει. Κανένα ανθρώπινο μάτι δεν ειναι σε θέση να Τον αντικρύσει. Αλλά αφού τόσο πολύ θέλεις να δεις το Θεό, θα σου παρουσιάσω έναν υπήκοό Του. Κοίταξε σε παρακαλώ τον ήλιο!”

“Δεν μπορώ”, διαμαρτύρηται ο άπιστος, “με τυφλώνει η λάμψη του!”.

“Μα αν δεν μπορείς να υπομείνεις τη λαμπρότητα ενός δημιουργήματος του Θεου”, απαντά ο πιστός, “πώς έχεις την αξίωση να δεις το Δημιουργό του;”.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Πίστη και Λογική, Εκδόσεις Μανώλης Μελινός, Αθήνα 2002, τηλ. 6978461846

Πηγή:


ΑΘΕΪΣΜΟΣ - ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

<>

Ο Θεός αγαπάει όλους τους ανθρώπους ή άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο και άλλους καθόλου;

Ο Θεός αγαπά όλα τα κτίσματά του το ίδιο και δεν είναι σαν εμάς (να αγαπούμε δηλαδή όσους μας αγαπούν). Οι πατέρες λένε ότι ο Θεός αγαπά 100% την Παναγία και 100% τον διάβολο. Απλά η Παναγία τον αγαπά 100% και ο διάβολος καθόλου. Η αγάπη του είναι σαν ένα ποτάμι και ο καθένας ανάλογα με το σκεύος που θα πάει θα μαζέψει νερό (άλλος πολύ, άλλος λιγότερο και άλλος καθόλου).

Πηγή:

http://heartquestionsandanswers.wordpress.com

HEART QUESTIONS AND ANSWERS

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ & ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ - ΟΡΘΟΔΟΓΙΑ


<>

Αληθεύει ότι όταν κάνουμε βαριές αμαρτίες βρωμάει η ψυχή μας;

Στην ιστορία της Εκκλησίας και στους βίους των Αγίων, υπάρχουν πολλά περιστατικά που δείχνουν ότι όταν κάποιος κάνει βαριές αμαρτίες, η ψυχή του βρωμάει και οι αγιασμένοι άνθρωποι την καταλαβαίνουν αυτή τη βρώμα και με αγάπη τους το λένε για να μετανοήσουν και να εξομολογηθούν, για να καθαρίσει η ψυχή τους και να ευωδιάζει.

Πηγή:

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK - ORTHODOXY

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα
είναι θεόπνευστη;

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ:

Σύμφωνα με την Πίστη της Εκκλησίας η Μετάφραση των Εβδομήκοντα είναι θεόπνευστη. Θεωρείται από την Εκκλησία πρωτότυπο και όχι μετάφραση. Έτσι την δέχονται όλοι οι Πατέρες. Και ο Χριστός και οι Απόστολοι στην Καίνη Διαθήκη παραπέμπουν στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Τα μαύρα γράμματα στην Καινή Διαθήκη του Τρεμπέλα είναι χωρία από την Παλαιά Διαθήκη από την Μετάφραση των Εβδομήκοντα.

Πηγή:

http://erotiseis-apantiseis-orthodoxia.blogspot.com

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Γιατί επιτρέπει ο Θεός να υπάρχουν δύσκολες στιγμές στη ζωή;

Ἦταν ἕνα ἀγοράκι πού ἔχει πιάσει κουβέντα μέ τή γιαγιά του καί τῆς λέει πόσο “ὅλα” ἔχουν τά χάλια τους: Σχολεῖο, οἰκογενειακά πρόβληματα, κι ἕνα σοβαρό πρόβλημα ὑγείας στό σπίτι. Ἡ γιαγιά τήν ὥρα ἐκείνη ἑτοιμαζε νά ψήση ἕνα κέικ καί ρώτησε τόν ἐγγονό της ἄν θά ἤθελε νά βάλη κάτι στό στόμα του. Ὁ μικρός δέν εἶπε ὄχι.

—Νά, πᾶρε λίγο λάδι, τοῦ λέει.

—Μπλιάχ!, κάνει τό παιδί.

—Μήπως θά ἤθελες δύο ὠμά ἀβγά;, συνεχίζει ἡ γιαγιά.

—Ἀηδίες, γιαγιά!, ἀπαντάει.

—Ἴσως τότε θά σοῦ ἄρεσε λίγο ἀλεύρι; Ἡ λίγη σόδα μαγειρικῆς;, ξαναρωτάει ἡ γιαγιά.

—Γιαγιά ὅλα αὐτά εἶναι σαχλαμάρες!, ἀπάντησε.

Καί τότε ἡ γιαγιά λέει:

—Ναί, βέβαια, ὅλα αὐτά ἀπό μόνα τους ἔχουν τό καθένα χάλια γεύσι. Ὅταν, ὅμως, τά ἀνακατέψουμε στή σωστή ἀναλογία καί μέ τό σωστό θά μᾶς δώσουν ἕνα γευστικότατο κέικ!

Καί ἡ γιαγιά συνέχισε:

—Ὁ Θεός ἐργάζεται μέ παρόμοιο τρόπο. Πολλές φορές ἀποροῦμε γιατί ἐπιτρέπει νά περνᾶμε τόσο δύσκολες στιγμές. Ὅμως, τελικά βλέπουμε ὅτι κάποια στιγμή τά πράγματα παίρνουν τή σωστή τροπή καί μπαίνουν σέ μία τάξι καί τότε, βλέπουμε ὅτι μᾶς βγαίνει σέ καλό! Τό μόνο πού μᾶς χρειάζεται εἶναι νά ἔχουμε πίστι ὅτι στό τέλος ὅλα θά πᾶνε καλά! Ἡ καλοσύνη, ἡ ἀγάπη καί ἡ φώτιση εἶναι πάντα δίπλα σου, συνέχισε ἡ γιαγιά. Ἄν ὁ Θεός εἶχε ἠλεκτρικό ψυγεῖο στό σπίτι του, στήν πόρτα του θά εἶχε τήν εἰκόνα σου. Ἄν εἶχε πορτοφόλι, μέσα ἐκεῖ θά εἶχε τή φωτογραφία σου. Κάθε ἄνοιξι σοῦ στέλνει λουλούδια, καί κάθε πρωΐ τήν ἀνατολή τοῦ ἡλίου. Ὅταν θελήσης νά Τοῦ μιλήσης, θά σέ ἀκούση. Μπορεῖ νά μένη ὁπουδήποτε στό σύμπαν, ἀλλά ἔχει διαλέξει γιά κατοικία του τήν καρδιά σου. Καί τί ἔχεις νά πῆς γιά τό Χριστουγεννιάτικο δῶρο πού σοῦ ἔστειλε τότε στή Βηθλεέμ; Κατάλαβέ το καί χώνεψέ το: Ὁ Θεός σέ ἀγαπάει. Κάνει τά πάντα γιά σένα!

Πηγή:

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ

<>

Ισχύει το “πίστευε και μη ερεύνα”;

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ:

«Άνθρωποι κακοπροαίρετοι απέναντι στην Εκκλησία και τις θέσεις της, έχουν κυκλοφορήσει την άτυχη έκφραση “πίστευε και μη ερεύνα”. Η Εκκλησία ποτέ δεν δίδαξε το “πίστευε και μη ερεύνα”. Αντιθέτως, παροτρύνει να ερευνούμε τις Γραφές διότι “ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι” περί του Χριστού (Ιωάννην 5, 39)».

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Πίστη και Λογική, Εκδόσεις Μανώλης Μελινός, Αθήνα 2002, τηλ. 6978461846

<>

Τι σημαίνει Αγιασμός (αγιασμένο νερό); Πότε τον τελούμε; Πόσο μας βοηθά;

Η Ακολουθία του Αγιασμού

Πόσες φορές έχουμε συμμετάσχει σε κάποια Ακολουθία Αγιασμού! Σε κάποιο συγγενικό ή φιλικό σπί­τι, στη θεμελίωση κάποιου κτηρίου, στα εγκαίνια κάποιου καταστήματος. Δυστυχώς όμως συχνά δεν προσέχου­με και δεν κατανοούμε τα όσα λέγονται και ψάλλονται. Και το χειρότερο είναι ότι κάποτε νομίζουμε ότι με την Ακολουθία του Αγιασμού θα έλθει μηχα­νικά και αυτόματα η ευλογία του Θεού στη ζωή μας χωρίς καμιά δική μας συμ­μετοχή.

Είναι όμως έτσι; Ποιο σκοπό και ποια θέση έχει η Ακολουθία του Αγιασμού στη ζωή μας;

Ο Αγιασμός είναι μία αγιαστική πρά­ξη της Εκκλησίας μας, με την οποία ζη­τούμε τη χάρη και την ευλογία του Θεού σε μας και στους δικούς μας. Περιέχει δύο Ψαλμούς, μερικές ευχές και αιτή­σεις. Στο τέλος ο ιερέας ευλογεί σταυροειδώς τρεις φορές το νερό καταδύ­οντας μέσα σ’ αυτό τον τίμιο Σταυρό μαζί μ’ ένα κλωνάρι βασιλικού. Έπειτα ραντίζει σταυροειδώς τους πιστούς, οι οποίοι έρχονται να ασπασθούν τον τί­μιο Σταυρό. Η τελετή αυτή λέγεται Αγιασμός, διότι με τη μετάληψη και το ραντισμό του ευλογημένου αυτού ύδατος αγιαζόμαστε οι πιστοί και δεχόμα­στε τις ευλογίες του Θεού.

Και ποιες είναι αυτές οι ευλογίες του Θεού;

Την ώρα του Αγιασμού ο ιερέας και οι πιστοί προσευχόμαστε στον Θεό να καταστήσει το ύδωρ του Αγιασμού «ιαματικόν ψυχών και σωμάτων». Του ζη­τούμε να καταπέμψει την ευλογία του και να αγιάσει τη ζωή μας. Να καθαρί­σει τον ρύπο των παθών μας. Να μας χαρίσει «απαλλαγήν παντός κακού. στερέωσιν και καθαρισμόν οίκων και απέλασιν πάσης διαβολικής ενεργεί­ας». Και να «ανάδειξη ημάς υιούς και κληρονόμους της βασιλείας αυτού δια της του ύδατος τούτου μεταλήψεώς τε και ραντισμού».

Όταν λοιπόν συμμετέχουμε στην αγιαστική αυτή πράξη της Εκκλησίας μας και προσευχόμαστε να μας χαρίσει ο Θεός όλες αυτές τις ευλογίες του, κα­τανοούμε πόσο πλημμυρίζει η ζωή μας με τα αγαθά αυτά του Θεού;

Δυστυχώς σήμερα οι άνθρωποι έ­χουν χάσει την πατροπαράδοτη ευλά­βεια και τη συναίσθηση της αναγκαιό­τητας της ευλογίας του Θεού. Ραντίζουν τις καλλιέργειές τους με φυτοφάρμακα και δεν κατανοούν την αξία του Αγι­ασμού και της προσευχής. Ασφαλίζουν τα σπίτια τους, τα αυτοκίνητά τους, τις περιουσίες τους και δεν αντιλαμβάνον­ται ότι η μεγαλύτερη ασφάλεια είναι η προστασία του Θεού. Χρησιμοποιούν ένα σωρό φάρμακα στις αρρώστιες τους και δεν συναισθάνονται ότι μαζί με τα φάρμακα των γιατρών χρειάζεται πρωτίστως η Χάρη του Θεού.

Γι’ αυτό οι πιστοί πρέπει να τελούμε Αγιασμό, για να ζητούμε πρώτα από τον Θεό την ευλογία του.

Και κάθε πότε πρέπει να τελούμε Α­γιασμό;

Κάθε φορά που θέλουμε την ευλογία του Θεού στη ζωή μας. Μέσα στην Παράδοση της Εκκλησίας μας βέβαια επι­κράτησε να τελείται ο Αγιασμός ιδιαιτέ­ρως κάθε πρωτομηνιά, για να ευλογεί ο Θεός τον κάθε μήνα του έτους.

Η τελετή όμως του Αγιασμού τελείται και κάθε άλλη μέρα του έτους: στην έναρξη κάθε καλού έργου, στα εγκαίνια σχολείων, καταστημάτων, στη θεμε­λίωση σπιτιών, σε κάθε νέα κατοίκηση. Καλούμε τότε τους ιερείς μας να τελέσουν Αγιασμό, για να έχουμε την ευλο­γία του Θεού εμείς και τα σπίτια μας, τα ζώα και τα αυτοκίνητά μας, οι καλλιέρ­γειες και οι χώροι εργασίας μας.

Ο Αγιασμός λοιπόν δεν είναι μια α­πλή εθιμοτυπική τελετή. Το νερό του Αγιασμού αποτελεί αγωγό θείας Χάρι­τος. Γι’ αυτό και ’μείς κρατούμε με ευ­λάβεια τον Αγιασμό στο εικονοστάσι μας. πίνουμε απ’ αυτόν ή βρέχουμε το πρόσωπό μας σε κάθε δύσκολη ώρα. Όταν είμαστε άρρωστοι ή διατρέχουμε κάποιον κίνδυνο, όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα ή πειρασμό, όταν θέλουμε να διώξουμε από το σπίτι μας και από τους δικούς μας κάθε δαιμονική επή­ρεια.

Όλα αυτά όμως δεν γίνονται μηχανι­κά, μαγικά. Χρειάζεται και η δική μας συμμετοχή.

Για να έλθουν οι ευλογίες του Θεού στη ζωή μας, θα πρέπει να είμαστε δε­κτικοί της Χάριτός του. Αν από τη μια τελούμε Αγιασμούς και από την άλλη ζούμε αμαρτωλά, καμιά ευλογία δεν παίρνουμε.. Ο Αγιασμός αγιάζει τη ζωή μας, όταν τον τελούμε με πίστη και συναίσθηση, με προετοιμασία και προσευχή. Κάθε φορά συνεπώς που μετέχουμε σε Ακο­λουθία Αγιασμού, να μετέχουμε όχι τυ­πικά ή αδιάφορα αλλά με συναίσθηση και προσευχή. Να καθαρίζουμε όχι μό­νο το σπίτι μας αλλά και την ψυχή μας με την Ιερά Εξομολόγηση. Και να συναισθανόμαστε ότι την ώρα του Αγια­σμού καλούμε στο σπίτι μας τον ίδιο τον Θεό, για να μας ευλογήσει και να μας αγιάσει.

Πηγή:


<>

Πώς θα εξηγήσουμε στα παιδια ότι δεν κάνει να πηγαίνουν στο καρναβάλι; Και στο σχολείο πως θα τα πείσουμε να μην πάνε στις καρναβαλικές εκδηλώσεις;

Απάντηση:

Θα τους πούμε οτι οι Χριστιανοί δεν κανει να πηγαίνουν στα καρναβάλια γιατί ειναι ειδωλολατρεία και αμαρτία. Και όταν θα έχουν στο σχολείο καρναβαλική εκδήλωση μπορούμε εκείνη τη μερα να πάμε με τα παιδιά μας μια εκδρομή.

<>

Ισχύει ότι η Παναγία δεν έκανε καμιά απολύτως αμαρτία σε όλη της την ζωή εκτός από ορισμένες αδυναμίες που είχε π.χ. όταν ανησύχησε για τον μικρό Ιησού και τον έψαχναν με τον Ιωσήφ, για να τον βρουν τελικά στο ναό; Είναι αίρεση να θεωρείται η Παναγία εντελώς αναμάρτητη;

Απάντηση:

Οχι δεν είναι αίρεση να θεωρείτε η Παναγία εντελώς αναμάρτητη γιατί ήταν αναμάρτητη. Η Παναγία δεν είχε προσωπικές αμαρτίες παρά μόνο το προπατορικό αμάρτημα το οποίο της σβήστηκε κατά τον Ευαγγελισμό της (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου). Οι ανθρώπινες αδυναμίες που είχε π.χ. όταν ανησύχησε για τον μικρό Ιησού και τον έψαχναν με τον Ιωσήφ και τον βρήκαν στο Ναό δεν είναι αμαρτίες.


<>

Τι γνωρίζουμε για τον κόσμο των Αγγέλων;

Η Αγία Γραφή και η Ιερά Παράδοση φιλοξενούν πολυάριθμες μαρτυρίες σχετικά με την ύπαρξη και τη δράση των αγγέλων. Μετά από τη πτώση των πρωτοπλάστων άγγελοι φυλάσσουν το Παράδεισο, άγγελοι διδάσκουν στον Αδάμ τον τρόπο καλλιέργειας της γης, ενώ άγγελοι εμφανίζονται στον Αβραάμ, το Λωτ, κατά την έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και σε πολλούς από τους προφήτες. Στο κείμενο της Καινής Διαθήκης οι άγγελοι μνημονεύονται σε πολλά χωρία, εκ των οποίων τα ενδεικτικότερα είναι κατά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και καθ΄ όλη τη πορεία του Ιησού από τη Γέννηση μέχρι και την Ανάληψή του.

Πηγή:



ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΙΝΑΙΟΣ

<>

Τι είναι η Θεία Λειτουργία;

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

Η Θεία Λειτουργία είναι η δημόσια λατρεία όλων των πιστών. Προσφέρεται η λατρεία αυτή από το λαό του Θεού και το Λειτουργό ιερέα, προς το Θεό. Η θεία της δωρεά και ο σωτήριος καρπός της, δηλαδή η λυτρωτική Θυσία, είναι για όλους εμάς, που αποτελούμε το λαό του Θεού. ΄Αρα η Θεία Λειτουργία γίνεται από το λαό του Θεού για το λαό του Θεού. Από μας και για μας .

Επομένως, λαός του Θεού είναι και οι ιερείς και οι πιστοί Χριστιανοί, οι λαϊκοί. Εμείς οι ιερείς δε λειτουργούμε ποτέ μόνοι μας και μυστικά. Δε μπορεί, δηλαδή, ο ιερέας να τελέσει Θεία Λειτουργία, να πει «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…» και ύστερα να πει και το «Αμήν». Να λέγει «Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν…» και να απαντά ο ίδιος «Κύριε ελέησον». Πρέπει να υπάρχει έστω και ένας ακόμη. Να υπάρχουν τουλάχιστον δύο: ο ένας να λειτουργεί και ο άλλος να αντιπροσωπεύει τους λαϊκούς.

Εμείς, ως λαός του Θεού, τελούμε τη Θεία Λειτουργία, δια μέσου όμως των ιερέων και των επισκόπων, που με τη χειροτονία τους έχουν τη Χάρη της Ιερωσύνης. Άλλο όμως οι λαϊκοί και άλλο οι ιερείς, οι Λειτουργοί του Υψίστου.

Οι ιερείς είναι οι λογικοί ποιμένες, που ποιμαίνουν την Εκκλησία του Χριστού, ενώ οι λαϊκοί είναι τα λογικά ποιμαινόμενα πρόβατα της Μάνδρας του Χριστού. Ο ιερέας, ως Λειτουργός του Υψίστου, που ιερουργεί τα πανάχραντα Μυστήρια, είναι συγχρόνως και μέλος του Σώματος του Χριστού. ΄Ολοι μαζί είμεθα μέλη Χριστού. Είμεθα και αλλήλων μέλη, είμεθα ο λαός του Θεού, είμεθα η Εκκλησία του Χριστού, το Σώμα του Χριστού.

Οσα αισθάνεται και ζη ο άξιος ιερέας, που λειτουργεί, και εκείνος, που αξίως συμμετέχει στη Θεία Κοινωνία, δε μπορεί να τα περιγράψει ούτε να τα εκθέσει. Δε μπορεί να τα πη με λόγια, να τα βάλει πάνω στο χαρτί και να τα γράψει. Αυτά που ζη κανείς, δε λέγονται, γιατί δε μπορούν να εκφραστούν με λέξεις. Κινδυνεύει δηλαδή να κενωθεί η αλήθεια, η αλήθεια του μεγάλου Μυστηρίου, που δε βρίσκεται στα λόγια, στις ωραίες ποιητικές εκφράσεις, στα τυχόν καλολογικά στοιχεία, που θα χρησιμοποιήσουμε, αλλά στο απροσπέλαστο ΓΕΓΟΝΟΣ της Μεταβολής των Τιμίων Δώρων, του άρτου και του οίνου, του ψωμιού και του κρασιού, σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Τα λόγια μειώνουν το γεγονός… Το γεγονός αυτό βιώνεται όμως ψυχοσωματικά:

Ανάλογα με την πνευματικότητα του πιστού.

Ανάλογα με την πίστη του.

Ανάλογα με την καθαρότητα του.

Ανάλογα με τη μετάνοιά του.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία» του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Πηγή:

https://divineliturgyexperiences.wordpress.com

DIVINE LITURGY - EXPERIENCES

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ - ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

<>

Υπάρχει ο Θεός; Υπάρχει απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού;

Υπάρχει Θεός; Βρίσκω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον ότι δίνεται τόση προσοχή σ’αυτή τη διαμάχη. Τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι το 90% των ανθρώπων στον κόσμο πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού ή σε κάποια μεγάλη δύναμη. Παρ’ όλα αυτά, κάπως η ευθύνη να αποδείξουν ότι υπάρχει Θεός έπεσε σ’ αυτούς που πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού. Κατ’ εμέ νομίζω πως έπρεπε να είναι το αντίθετο.

Όμως, δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι υπάρχει ή όχι Θεός. Η Βίβλος μιλά ότι οφείλουμε κατά την πίστη να δεχτούμε το γεγονός ότι υπάρχει Θεός, “Άλλωστε, χωρίς πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς το Θεό, αφού εκείνος που πλησιάζει τον Θεό πρέπει να πιστεύει στην ύπαρξή του κι ότι ανταμείβει εκείνους που τον αναζητούνε.” (Εβραίους 11, 6). Αν το ήθελε ο Θεός, θα μπορούσε απλά να εμφανισθεί και ν’ αποδείξει σ’ όλο τον κόσμο ότι υπάρχει. Αλλά αν το έπραττε αυτό, η πίστη δεν θα μας ήταν απαραίτητη. “Του λέει ο Ιησούς , ‘Eπειδή με είδες με τα μάτια σου, πίστεψες. Mακάριοι όσοι πίστεψαν χωρίς να με δουν’” (Ιωάννην 20, 29).

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν αποδείξεις περί της υπάρξεως του Θεού. Η βίβλος αναγγέλλει, “ Οι ουρανοί διηγούνται την δόξαν του Θεού, και το στερέωμα αναγγέλλει το έργον των χειρών αυτού. Η ημέρα προς την ημέραν λαλεί λόγον, και η νυξ προς την νύκτα αναγγέλλει γνώσιν.

Δεν είναι λαλιά ουδέ λόγος, των οποίων η φωνή δεν ακούεται. Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτών και έως των περάτων της οικουμένης οι λόγοι αυτών. Εν αυτοίς έθεσε σκηνήν διά τον ήλιον” (Ψαλμός 19, 1-4). Αν κοιτάξουμε στους αστέρες, αντιληφθούμε την απεραντοσύνη του γαλαξία, παρατηρήσουμε τα θαύματα της φύσεως, δούμε την ομορφιά του ηλιοβασιλέματος –τα πάντα μας οδηγούν στο Θεό Δημιουργό. Αν αυτό δεν είναι αρκετό, υπάρχει επίσης απόδειξη περί του θεού στις καρδιές μας. Στο βιβλίο Εκκλησιαστής 3, 11 μας λέει, “… και γε συν τον αιώνα έδωκεν εν καρδία αυτών.…” Υπάρχει κάτι βαθιά μέσα μας που αναγνωρίζει ότι υπάρχει κάτι που είναι εκτός αυτής της ζωής και ότι υπάρχει κάποιος έξω από αυτόν τον κόσμο. Διανοητικά μπορούμε να απορρίψουμε αυτή την γνώση, αλλά η παρουσία του Θεού σε εμάς και δια εμάς θα είναι πάντα εδώ. Αντιθέτως όλων αυτών, η βίβλος μας προειδοποιεί ότι θα υπάρξουν άνθρωποι που θα αρνηθούν την ύπαρξη του θεού,“ Είπεν ο άφρων εν τη καρδία αυτού, ‘δεν υπάρχει Θεός.’” (Ψαλμός 14, 1). Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι άνω του 98% όλων των ανθρώπων καθ’ολοκλήρου της ιστορίας, σ’ όλα τα μορφωτικά επίπεδα, σε όλους τους πολιτισμούς, σε όλες τις ηπείρους πιστεύει σε κάποιο είδος Θεού – πρέπει να υπάρχει κάτι (ή κάποιος ) που είναι η αιτία τέτοιου είδους πίστεως.

Εκτός των βιβλικών επιχειρημάτων περί της υπάρξεως του Θεού, υπάρχουν και λογικά επιχειρήματα. Πρώτον, αυτά είναι οντολογικά επιχειρήματα. Η ποιο δημοφιλής μορφή οντολογικού επιχειρήματος κάνει χρήση στην αρχή της ιδέας του Θεού να αποδείξει την θεϊκή ύπαρξη. Ξεκινά με τον ορισμό του Θεού ως ‘’εκείνου από τον οποίο μεγαλύτερο δεν μπορεί να κατανοηθεί.” Έπειτα συζητά περί αυτού ότι, το να υπάρχεις είναι μεγαλύτερο από το να μην υπάρχεις, επομένως μεγαλύτερη ύπαρξη που μπορεί να κατανοηθεί πρέπει να υπάρχει. Αν δεν υπήρχε ο Θεός, τότε ο Θεός δεν θα ήταν η μεγαλύτερη ύπαρξη που μπορεί να κατανοηθεί – πράγμα που θα ήταν αντίθετο προς τον ορισμό του Θεού. Δεύτερον είναι θεολογικό επιχείρημα. Το θεολογικό επιχείρημα λέει, ότι λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι το σύμπαν είναι μια καταπληκτική δημιουργία, τότε πρέπει να υπάρχει θεϊκός δημιουργός. Παράδειγμα, αν η γη βρισκόταν μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα κοντά ή μακριά από τον ήλιο, πολλές μορφές ζωής που υπάρχουν σήμερα σ’ αυτή, δεν θα μπορούσαν να καταστούν δυνατές. Αν τα στοιχεία στην ατμόσφαιρά μας ήταν μερικά ποσοστά διαφορετικά, κάθε ζωντανή ύπαρξη στην γη θα πέθαινε. Η πιθανότητα να δημιουργηθεί ένα άτομο πρωτεΐνης περιστασιακά είναι 1 στα 10243 (αυτό είναι 10 ακολουθούμενο από 243 μηδενικά). Ένα κελί συνίσταται από εκατομμύρια άτομα πρωτεΐνης.

To τρίτο λογικό επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού ονομάζεται κοσμολογικό επιχείρημα. Κάθε αποτέλεσμα έχει την αιτία του. Αυτό το σύμπαν και παν τι που βρίσκεται σ’ αυτό είναι ένα αποτέλεσμα. Πρέπει να υπάρχει κάτι που είναι η αιτία της υπάρξεως του παντός. Σε τελευταία ανάλυση, πρέπει να υπάρχει κάτι “που δεν έχει αιτία” αλλά που είναι η αιτία για ότι που υπάρχει. Αυτό που δεν έχει αιτία της υπάρξεως του είναι ο Θεός. Το τρίτο επιχείρημα είναι γνωστό ως ηθικό επιχείρημα. Κάθε πολιτισμός στην ιστορία είχε κάποια μορφή νόμων. Όλοι έχουν την αίσθηση του καλού και του κακού.. Φόνος, ψέμα, κλοπή , και ανηθικότητα είναι σχεδόν γενικά αναπόδεικτοι. Από πού προέρχεται αυτή η αίσθηση του καλού και του κακού , αν όχι από τον Άγιο Θεό;

Παρ’ όλα αυτά , η Βίβλος μας λέει ότι οι άνθρωποι θα απορρίψουν την σαφή και αναμφισβήτητη γνώση περί του Θεού και αντί αυτής θα πιστέψουν στο ψέμα . Ρωμαίους 1, 25 λέει, “Αυτοί που αντικατέστησαν την αλήθεια του Θεού με το ψέμα και σεβάστηκαν και λάτρεψαν τη δημιουργία αντί για το Δημιουργό, ο οποίος είναι ευλογητός για πάντα. Αμήν.” Η Βίβλος επίσης αναγγέλλει ότι η άνθρωποι δεν έχουν δικαιολογία που δεν πιστεύουν στο Θεό, “Kαθότι, οι αόρατες ιδιότητές του, δηλαδή τόσο η παντοτινή δύναμή του όσο και η θεϊκή του υπόσταση, από την αρχή ακόμα της δημιουργίας του κόσμου διακρίνονται καθαρά, καθώς γίνονται αντιληπτές με το νου μέσα στα δημιουργήματα, έτσι που να είναι οι άνθρωποι τελείως αδικαιολόγητοι.” (Ρωμαίους 1, 20).

Οι άνθρωποι δηλώνουν ότι δεν πιστεύουν στο Θεό γιατί αυτό “δεν είναι επιστημονικό” ή “επειδή δεν υπάρχει απόδειξη”. Αληθινός λόγος είναι αν οι άνθρωποι αναγνωρίσουν ότι υπάρχει Θεός, οφείλουν να αντιληφθούν ότι είναι υπεύθυνοι ενώπιον του Θεού και ότι τους είναι απαραίτητη η συγχώρεση από τον Θεό (Ρωμαίους 3, 23 και 6,23). Αν ο Θεός υπάρχει, τότε είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας ενώπιον Αυτού. Αν δεν υπάρχει Θεός, τότε, μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε και να μην ανησυχούμε για την κρίση Του. Πιστεύω ότι Αυτός είναι ο λόγος γιατί πολλοί στην κοινωνία μας τόσο πιστεύουν στην θεωρία της εξέλιξης – για να έχουν οι άνθρωποι εναλλακτική επιλογή σε σχέση με την πίστη στο Θεό δημιουργό. Ο Θεός υπάρχει, και εν τέλει, όλοι γνωρίζουν ότι Αυτός υπάρχει . Μόνο το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν τόσο επιθετικά να διαψεύσουν την ύπαρξή του είναι αφ εαυτού γεγονός ότι Αυτός υπάρχει.

Επιτρέψτε μου ακόμη ένα τελευταίο επιχείρημα ότι υπάρχει Θεός. Πώς γνωρίζω ότι υπάρχει ο Θεός; Γνωρίζω ότι υπάρχει ο Θεός επειδή μιλώ καθημερινά με Αυτόν. Εγώ δεν Τον ακούω να μου απαντά με φωνή, αλλά αισθάνομαι την παρουσία Του, αισθάνομαι την καθοδήγησή Του, γνωρίζω την αγάπη Του, λαχταρώ για το έλεός Του. Πράγματα που συνέβησαν στη ζωή μπορούν να εξηγηθούν μόνο με το Θεό. Ο Θεός θαυματουργικά με έσωσε και άλλαξε τη ζωή μου, έτσι, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αναγνωρίσω και να δοξάζω την ύπαρξή Του. Κανένα από αυτά τα επιχειρήματα δεν μπορεί αφ εαυτού να πείσει εκείνον που αρνείται να αναγνωρίσει εκείνο που είναι τόσο σαφές. Και τέλος, υ ύπαρξη του Θεού πρέπει να αποδεχθεί με την πίστη (Εβραίους 11, 6). Η πίστη στη ύπαρξη του Θεού δεν είναι βήμα στα τυφλά, αλλά σίγουρο βήμα σε καλά φωτισμένο μέρος που το 90% των ανθρώπων ήδη βρίσκεται.

Πηγή:

Norman L. Geisler, Frank Turek, I Don’t Have Enough Faith to Be an Atheist, CROSSWAY / 2004 / PAPERBACK

<>

Απαντήσεις – Πρώην “Μάρτυρες του Ιεχωβά” αποκαλύπτουν την αλήθεια για την αίρεση των “Μαρτύρων του Ιεχωβά”


Πρώην “Μάρτυρες του Ιεχωβά”

αποκαλύπτουν την αλήθεια για την αίρεση

των “Μαρτύρων του Ιεχωβά”

* * *

Ελληνικός Παρατηρητής της Σκοπιάς

Ένας Ελληνικός Ιστότοπος πρώην “Μαρτύρων του Ιεχωβά”

Η σελίδα αυτή απευθύνεται ΜΟΝΟ σε ανθρώπους που αγαπούν την αλήθεια. Αν εσείς ενδιαφέρεστε μόνο για μια οργάνωση, ή θέλετε να βρείτε όπλα για να την πολεμήσετε μόνο επειδή σας έβλαψε, ή ψάχνετε να βρείτε λόγους που να σας κάνουν να αιστανθείτε ελεύθερος από περιορισμούς και φοβίες, για να ζήσετε πληρέστερα τις ηδονές τού κόσμου, παρακαλούμε μη συνεχίσετε την ανάγνωση.

Τα όσα θα διαβάσετε στη σελίδα αυτή, είναι ικανά να κλονίσουν την πίστη σας στη Σκοπιά. Και αυτός δεν είναι ο μοναδικός μας στόχος. Δεν μας ενδιαφέρει απλώς να “πολεμήσουμε” τη Σκοπιά, αλλά να βοηθήσουμε τα θύματά της, να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό, και αυτόν που απέστειλε, τον Ιησού Χριστό.

Δεν φτάνει να αποχωρήσει κάποιος από μια θρησκεία, έστω και λανθασμένη, για να είναι ελεύθερος. Πρέπει κυρίως να προοδεύσει σε μια σχέση αγάπης με τον Ιησού Χριστό. Δεν φτάνει να κατεδαφίσει κάποιος τις εσφαλμένες ιδέες που του σφήνωσε στο μυαλό μια θρησκεία. Πρέπει ΝΑ ΞΑΝΑΧΤΙΣΕΙ από την αρχή, σε νέο θεμέλιο την πίστη του, αυτή τη φορά όχι πάνω σε μια οργάνωση. “Και θεμέλιο άλλο, δεν είναι δυνατόν να θέσει κάποιος, πέρα από τον Ιησού Χριστό” – Α΄ Κορινθίους 3/γ΄ 11.

Αν λοιπόν αγαπάτε την αλήθεια, σας καλούμε στην ελευθερία τού Χριστού, πρόθυμοι να μοιραστούμε μαζί σας τις εμπειρίες μας από την οργάνωση τής Σκοπιάς, και να σας κάνουμε διαθέσιμες όλες τις πληροφορίες που συλλέξαμε στη διαδρομή μας ως το Χριστό.

Πηγή:

http://www.oodegr.com/paratir/grindex.htm

<>

Αναίρεση του Πεντηκοστιανισμού

Απαντήσεις


Αν και σε άλλη ενότητα θα ασχοληθούμε γενικά για τις Προτεσταντικές κακοδοξίες, εδώ θα κάνουμε ιδιαίτερη μνεία ενός σημαντικού τμήματος τού Προτεσταντισμού. Εδώ θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα με τον Πεντηκοστιανισμό, όπως αυτός εκφράζεται από διάφορες ομάδες στην Ελλάδα, άλλες με ξένη διοίκηση, και άλλες με Ελληνική.

Κυρίως θα αναφερθούμε στην πιο ενεργή από τις ομάδες αυτές στην Ελλάδα, την αυτοαποκαλούμενη: “Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία τής Πεντηκοστής”, η οποία ξεκίνησε με απόσχισή της από ξένο Πεντηκοστιανό παρακλάδι, και με τη σειρά της έκανε τη δική της επέκταση στη χώρα μας, αλλά και στο εξωτερικό.

Τα παρακάτω θέματα, έχουν γραφτεί και για άλλες αιρέσεις, αλλά έχουν εφαρμογή και εδώ, για το λόγο αυτό τα συμπεριλάβαμε, παρά το ότι ίσως απευθύνονται ιδιαίτερα προς άλλες ομάδες τού ευρύτερου Προτεσταντικού χώρου. Πιστεύουμε ότι είναι αρκετά για να δείξουν σε κάθε άνθρωπο που αγαπάει την αλήθεια, τηνανωτερότητα τής Χριστιανικής πίστης από τον Πεντηκοστιανισμό, και γενικότερα τον Προτεσταντισμό. Παρ’ όλα αυτά, θα συνεχίσουμε να συμπληρώνουμε θέματα, ώστε να εκτεθούν όσο το δυνατόν περισσότερες κακοδοξίες.

<>

Σφάλματα τού Προτεσταντισμού – Δογματικές πλάνες, ιστορία και συκοφαντίες Προτεσταντών – Απαντήσεις


Ο Προτεσταντισμός, ξεκίνησε σαν διαμαρτύρηση εναντίον των Παπικών κακοδοξιών, και έγινε θρησκεία. Διασπάστηκε σε χιλιάδες αιρέσεις αλληλοσυγκρουόμενες μεταξύ τους, και επεκτάθηκε σε όλη τη γη με τη μία ή την άλλη μορφή.

Όμως ουδέποτε είχε τα δύο αναγκαία χαρακτηριστικά που απαιτούνται, για να είναι Χριστιανικός: Την αποστολική διαδοχή, και την αποστολική διδαχή. Και όχι μόνο Χριστιανικός δεν έγινε ποτέ, αλλά ήρθε σε αντίθεση με την Εκκλησία τού Χριστού σε πλήθος ζητήματα και περιοχές.

Σε αυτή την ενότητα, εκτίθενται οι κακοδοξίες τού Προτεσταντισμού (όσες προλάβουμε), στις συνήθεις τους κακοδοξίες. Για τις κακοδοξίες ακραίων ή ιδιαίτερων “ποικιλιών” του, ασχολούμαστε σε ξεχωριστές ενότητες.

Επειδή δεν πιστεύουν τα ίδια όλες οι Προτεσταντικές αιρέσεις, κάποια από τα παρακάτω θέματα αρμόζουν στη μία ή στην άλλη από αυτές. Μερικά αρμόζουν σε όλες τους.

<>

Γιατί μερικοί άνθρωποι αν συναντήσουν κάποια μεγάλη δυσκολία στη ζωή τους αμέσως σκέφτονται να αυτοκτονήσουν;

Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος 
ο Αγιορείτης (+1994)

-Γέροντα Παΐσιε, μερικοί άνθρωποι, αν συναντήσουν κάποια μεγάλη δυσκολία στην ζωή τους, αμέσως σκέφτονται να αυτοκτονήσουν;

-Μπαίνει ο εγωισμός στην μέση. Οι περισσότεροι που αυτοκτονούν, ακούν τον διάβολο που τους λέει πως, αν τερματίσουν την ζωή τους, θα γλιτώσουν από το εσωτερικό βάσανο που περνούν, και από εγωισμό αυτοκτονούν. Αν λ.χ. κάνη κάποιος μια κλεψιά και αποδειχθή ότι έκλεψε, «πάει, λέει, τώρα έγινα ρεζίλι» και, αντί να μετανοήση, να ταπεινωθή και να εξομολογηθή, για να λυτρωθή, αυτοκτονεί. Άλλος αυτοκτονεί, γιατί το παιδί του είναι παράλυτο. «Πως να έχω παράλυτο παιδί εγώ;» λέει και απελπίζεται. Αν είναι υπεύθυνος γι’ αυτό και το αναγνωρίζη, ας μετανοήση. Πως βάζει τέρμα στην ζωή του και αφήνει το παιδί του στον δρόμο; Δεν είναι πιο υπεύθυνος μετά;

-Γέροντα, συχνά ακούμε για κάποιον που αυτοκτόνησε ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα.

-Οι ψυχοπαθείς, όταν αυτοκτονούν, έχουν ελαφρυντικά, γιατί είναι σαλεμένο το μυαλό τους. Και συννεφιά να δουν, νιώθουν ένα πλάκωμα. Αν έχουν και μια στενοχώρια, έχουν διπλή συννεφιά. Γι’ αυτούς όμως που αυτοκτονούν χωρίς να είναι ψυχοπαθείς – καθώς και για τους αιρετικούς -, δεν εύχεται η Εκκλησία, αλλά τους αφήνει στην κρίση και στο έλεος του Θεού. Ο ιερέας δεν μνημονεύει τα ονόματά τους στην Προσκομιδή ούτε τους βγάζει μερίδα, γιατί με την αυτοκτονία αρνούνται, περιφρονούν την ζωή που είναι δώρο του Θεού. Είναι σαν να τα πετούν όλα στο πρόσωπο του Θεού.

Αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε πολλή προσευχή για όσους αυτοκτονούν, για να κάνη κάτι ο Καλός Θεός και γι’ αυτούς, γιατί δεν ξέρουμε πως έγινε και αυτοκτόνησαν, ούτε σε τι κατάσταση βρέθηκαν την τελευταία στιγμή. Μπορεί, την ώρα που ξεψυχούσαν, να μετάνιωσαν, να ζήτησαν συγχώρηση από τον Θεό και να έγινε δεκτή η μετάνοιά τους, οπότε την ψυχή τους να την παρέλαβε Άγγελος Κυρίου.

Είχα ακούσει ότι ένα κοριτσάκι σε ένα χωριό πήγε να βοσκήση την κατσίκα τους. Την έδεσε στο λιβάδι και πήγε πιο πέρα να παίξη. Ξεχάστηκε όμως στο παιχνίδι και η κατσίκα λύθηκε και έφυγε. Έψαξε, αλλά δεν την βρήκε και γύρισε στο σπίτι χωρίς την κατσίκα. Ο πατέρας του θύμωσε πολύ, το έδειρε και το έδιωξε από το σπίτι. «Να πας να βρης την κατσίκα, του είπε. Αν δεν την βρης, να πας να κρεμασθής». Ξεκίνησε το ταλαίπωρο να πάη να ψάξη. Βράδιασε και αυτό ακόμη δεν είχε γυρίσει στο σπίτι. Οι γονείς, βλέποντας ότι νύχτωσε, βγήκαν ανήσυχοι να βρουν το παιδί. Έψαξαν και το βρήκαν κρεμασμένο σε ένα δένδρο. Είχε δέσει στον λαιμό του το σχοινί της κατσίκας και κρεμάστηκε στο δένδρο. Το κακόμοιρο είχε φιλότιμο και πήρε κατά γράμμα αυτό που του είπε ο πατέρας του. Το έθαψαν μετά έξω από το κοιμητήρι.

Η Εκκλησία φυσικά καλά έκανε και το έθαψε απ’ έξω, για να φρενάρη όσους αυτοκτονούν για το παραμικρό, αλλά και ο Χριστός καλά θα κάνη, αν το βάλη μέσα στον Παράδεισο.

Ἀπό το βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, ΛΟΓΟΙ, τομ. Δ´, εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Πηγή:


TEXTS - ORTHODOXY

ΚΕΙΜΕΝΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Άγιος Φύλακας Άγγελος: Πώς μας προστατεύει και πότε απομακρύνεται;

Συχνά γίνεται λόγος για τον προσωπικό Άγιο Φύλακα Άγγελο κάθε ανθρώπου. Κάθε Χριστιανός έχει από το Βάπτισμα του ένα αγαθό άγγελο, ο οποίος στέκεται δεξιά του και τον συμβουλεύει σε κάθε ευάρεστο στον Θεό έργο.

Αυτός μάλιστα είναι τρυφερός, σεμνός, πράος, διδάσκει στην ανθρώπινη καρδιά τη δικαιοσύνη και το δρόμο προς το αγαθό. Και άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας διδάσκουν ότι απαραίτητη προϋπόθεση παραμονής του Αγίου Φύλακα Αγγέλου δίπλα στον άνθρωπο, είναι ο άγιος βίος, διαφορετικά απομακρύνεται εξ’ αιτίας των πονηρών και αμαρτωλών έργων. Ο Άγιος Φύλακας Άγγελος μυστικά κατευθύνει επίσης και τα βήματά του σε καθετί καλό και τον απομακρύνει όσο του είναι επιτρεπτό, από το κακό και την αμαρτία. Δεν στέκεται όμως απλά σαν προστάτης της ψυχής και του σώματος του ανθρώπου, αλλά γίνεται ένα εν Πνεύματι Αγίω με την ψυχή αυτή, γι’ αυτό πονάει και αγωνιά για την ψυχή που του δόθηκε.

Ο άγγελος αυτός παρηγορεί στις θλίψεις, βοηθά στους πόνους, συμπάσχει με τον άνθρωπο, τον οδηγεί στη μετάνοια και τον προστατεύει από ορατούς και αόρατους εχθρούς. Εκτός όμως από τον Άγιο Φύλακα Άγγελο του κάθε ανθρώπου, υπάρχουν και οι Άγιοι Φύλακες Άγγελοι των εθνών, των πόλεων και των κατά τόπους εκκλησιών. Στη Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο του Δευτερονομίου ο Θεός διαμοιράζει τα έθνη και τοποθετεί τα όρια των εθνών σύμφωνα με τον αριθμό των Αγίων Αγγέλων του. Έπειτα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Θεός έχει εγκαταστήσει σε κάθε πόλη στρατόπεδα Αγίων Αγγέλων που αναχαιτίζουν τις επιθέσεις των δαιμόνων. Ενώ τέλος ο Άγιος Ιππόλυτος είναι ιδιαίτερα σαφής, όταν παρομοιάζει την Εκκλησία με πλοίο που έχει ναύτες τους Αγίους Αγγέλους.

Στα παλιά χρόνια ο Αρχάγγελος Μιχαήλ λογαριάζονταν ως ο Άγιος Φύλακας Άγγελος του λαού του Ισραήλ. Ο προφήτης Ωσηέ τον είδε στην Ιεριχώ και τον άκουσε να λέει πως αυτός ήταν ο αρχηγός του στρατού του Θεού. Και στο Δανιήλ ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μίλησε για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ λέγοντας: «Και εν τω καιρώ εκείνω αναστήσεται Μιχαήλ ο άρχων ο μέγας, ο εστηκώς επί τους υιούς του λαού σου» (Δανιήλ 12,1). Ο Απόστολος Ιούδας αναφέρει: «Μιχαήλ ο αρχάγγελος, ότε τω διαβόλω διακρινόμενος διελέγετο περί του Μωυσέως σώματος» (Ιούδα 9). Σαν φύλακας του λαού ήταν και φύλακας του νεκρού σώματος του ηγέτη τους Μωυσή.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μαρτυρεί για τον προσωπικό του Άγιο Φύλακα Άγγελο: «Κάθε φορά που επιθυμούσα ν’ ανέβω περισσότερο στην πνευματική ζωή, ο Άγγελος εμφανιζόταν και με φώτιζε». Ο Μέγας Βασίλειος γράφει: «Ο Άγγελος δε θα απομακρυνθεί από μας, έκτος κι αν τον απομακρύνουμε εμείς με τις πονηρές μας πράξεις. Όπως ο καπνός απομακρύνει τις μέλισσες κι η κακοσμία τα περιστέρια, έτσι κι η δυσώδης αμαρτία μας απομακρύνει από μας τον άγγελο που προστατεύει τη ζωή μας».

Κατά την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας του Χριστού, ο Άγιος Φύλακας Άγγελος δίνεται στον άνθρωπο στο Άγιο Βάπτισμά του. Αυτό το γεγονός μπορούμε να καταλάβουμε καλλίτερα από την 5η ευχή προς κατηχούμενους, όπου μεταξύ των άλλων, λέγει και αυτά: «Συνόδευέ τον στην ζωή του με Φύλακα Άγγελο για να τον λυτρώνει από κάθε παγίδα του εναντίου, από προσβολή του πονηρού, από δαίμονα μεσημβρινό και από κακές φαντασίες».

Εκτός από τον Άγιο Φύλακα Άγγελο ο Θεός στέλνει στον άνθρωπο και άλλους Αγίους Αγγέλους στην ζωή του για να τον βοηθούν, να τον κατευθύνουν και να τον παρηγορούν στους πειρασμούς του, στις δοκιμασίες του εκ του πνευματικού πολέμου, τις οποίες περνάει ο άνθρωπος σ’ αυτόν τον κόσμο. Περί αυτών των θείων λόγων, ο Θείος Παύλος λέγει: Ότι οι Άγγελοι είναι «λειτουργικά πνεύματα προς διακονία αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομεί σωτηρία» (Εβρ. 1,14). Με αυτό τον ορισμό ο Απόστολος Παύλος εξυψώνει τον λογισμό των υπηκόων και παρηγορεί πάρα πολύ τους Χριστιανούς, διότι φανερώνει Ότι ο Θεός έχει πολλή φροντίδα γι’ αυτούς, αφού τους Αγγέλους, οι οποίοι υπερβαίνουν κατά πολύ τους ανθρώπους, τους διέταξε να υπηρετούν την σωτηρία των ανθρώπων.

Από το βιβλίο:

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΥΜΑΝΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗ Π. ΗΛΙΕ ΚΛΕΟΠΑ

Πηγή:

https://holyangelsofyourheart.wordpress.com

HOLY ANGELS OF YOUR HEART

ΑΓΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

<>

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά
γνωρίσματα, βάσει των οποίων η Εκκλησία επιλέγει ποιος θα μπει στό Αγιολόγιο;

Συνέντευξη: Προϋποθέσεις ἁγιοκατάταξης

Δηλώσεις στήν δημοσιογράφο κ. Μαρία Παπαβλάχου γιά τό ψηφιακό περιοδικό ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ INFO (orthodoxia.info)

τοῦ

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

* * *

Ἐρώτηση: Ποιά εἶναι τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, βάσει τῶν ὁποίων ἡ Ἐκκλησία ἐπιλέγει ποιός θά μπῆ στό Ἁγιολόγιο;

Ἀπάντηση:

Κατ’ ἀρχάς πρέπει νά ὁρισθῆ τό νόημα τῆς ἁγιότητος, τί σημαίνει ἅγιος, ἀπό πλευρᾶς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως καί θεολογικῆς.

Ἅγιος δέν εἶναι ὁ καλός ἄνθρωπος ἤ ἔστω ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος, ἀλλά ἐκεῖνος πού ζώντας μέσα στήν Ἐκκλησία μέ τά Μυστήρια καί τήν εὐαγγελική ζωή, ἑνώνεται μέ τόν Χριστό καί αἰσθάνεται μέσα του τήν Χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἱερός Νικόλαος Καβάσιλας λέγει ὅτι ἅγιοι λέγονται «διά τόν Ἅγιον οὗ μετέχουσι».

Ἑπομένως, τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα ἑνός Χριστιανοῦ γιά νά εἰσέλθη στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι: νά εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας, νά διαθέτη Ὀρθόδοξη Πίστη, νά ἔχη ἐκκλησιαστικό φρόνημα, νά ἔχη ἀγάπη γιά τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, νά εἶναι μάρτυρας ἤ νά διάγη ὁσιακό βίο καί νά γίνωνται θαύματα, δηλαδή ὁ Χριστός δι’ αὐτοῦ νά ἐνεργῆ διάφορα σημεῖα.

Βεβαίως, ἡ φράση πού χρησιμοποιεῖται ἀπό την Ορθόδοξη Εκκλησία δέν εἶναι ἡ «ἁγιοποίηση» ἑνός ἀνθρώπου, ἀλλά ἡ ἁγιοκατάταξη ἑνός ἀνθρώπου, δηλαδή ἡ ἔνταξή του στό Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό σημαίνει ὅτι η Ορθόδοξη Εκκλησία δέν «κατασκευάζει» ἁγίους, ἀλλά συγκαταλέγει στό Ἁγιολόγιο αὐτούς πού ἔχουν τά γνωρίσματα πού ἀνέφερα, οἱ ὁποῖοι συγχρόνως ἀναγνωρίζονται καί ἀπό τούς ἀνθρώπους πού τούς γνώρισαν ἤ δέχθηκαν θαυματουργικές ἐπεμβάσεις ἀπό αὐτούς. Προηγεῖται ἡ ἀποδοχή ἀπό τόν λαό καί ἀκολουθεῖ ἡ ἁγιοκατάταξη ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἡ συνείδηση τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ παίζει μεγάλο ρόλο στήν ἁγιοκατάταξη ἑνός Χριστιανοῦ.

Ἐρώτηση: Τά τελευταῖα χρόνια γίνονται πιό συχνά ἁγιοκατατάξεις, κατά τήν γνώμη σας; Ἄν ναί, ποῦ πιστεύετε ὅτι ὀφείλεται αὐτό;

Ἀπάντηση: Κάθε ἐποχή ἔχει τούς δικούς της ἁγίους. Σέ ὅλους τούς αἰῶνες τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν ἑκατομμύρια ἅγιοι. Γιά παράδειγμα, κατά τήν διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἀναδείχθηκαν ἑκατοντάδες μάρτυρες, πού λέγονται νεομάρτυρες, ὅπως καί σήμερα ὑπάρχουν νεομάρτυρες στήν Μέση Ἀνατολή.

Μέσα στήν Ἐκκλησία συναντᾶμε πολλούς ἀνθρώπους, Κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὅλα τά γνωρίσματα πού σᾶς ἀνέφερα προηγουμένως, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία προχωρᾶ στήν ἁγιοκατάταξη μερικῶν χαρακτηριστικῶν προσώπων, χωρίς νά σημαίνη ὅτι δέν ὑπάρχουν ἄλλοι ἐξαγιασμένοι ἄνθρωποι. Ἑπομένως, ἡ ἁγιοκατάταξη μερικῶν ἁγίων τά τελευταῖα χρόνια δέν καλύπτει τό πλῆθος τῶν ἁγίων πού ὑπάρχουν.

Ἡ ἐποχή μας εἶναι δύσκολη ἀπό κάθε πλευρά, τά ΜΜΕ παρουσιάζουν συνήθως τήν ἐπικαιρότητα, ἀλλά ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὑπάρχουν πολλοί ἄνθρωποι πού μπορεῖ κανείς νά τούς χαρακτηρίση ὡς ἁγίους, οἱ ὁποῖοι συνήθως δέν ἐμφανίζονται. Αὐτό σημαίνει ὅτι παρά τά πολλά προβλήματα πού ὑπάρχουν σήμερα δέν πρέπει νά ἀπελπιζόμαστε.

Πηγή:


Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ & ΑΓ. ΒΛΑΣΙΟΥ

<>

Πώς πρέπει να γίνεται η εξομολόγηση;

Άγιος Γεράσιμος Παλλαδάς Πατριάρχης Αλεξανδρείας (+1714):

Η ωφέλεια της εξομολογήσεως με προτρέπει να το αναφέρω αυτό στην αγάπη σας. Διότι, αν δεν γίνεται η εξομολόγηση όπως πρέπει, καμιά ωφέλεια δεν προσφέρει. Τον καρπό λοιπόν της σωτηρίας των αμαρτωλών τον παρομοιάζω με τα άνθη και τους καρπούς, επειδή όλη η σωτηρία στηρίζεται σ’ αυτά τα δύο, δηλ. στην εξομολόγηση και στην θεία κοινωνία.

Και την μεν εξομολόγηση την παρομοιάζω με τα άνθη, γιατί αυτά είναι εκείνα που πρώτα στολίζουν το δένδρο. Έτσι και η εξομολόγηση προσφέρει όλον τον πνευματικό στολισμό στο λογικό δένδρο, τον άνθρωπο.

Αλλ’ είδα τα άνθη ότι είναι πολυποίκιλα· γνώρισα και τις απόψεις των ανθρώπων, πως είναι πολλές και διαφορετικές. Είδα και πολλά άνθη να πέφτουν από πολλές αιτίες. Έτσι γνωρίζω και πολλούς που πηγαίνουν να εξομολογηθούν και μένουν άκαρποι, πέφτουν και ξεραίνονται. Βλέπω την διαφορά των εξομολογούμενων αυτών στην παραβολή του σπόρου, στην οποία ο ίδιος σπόρος, πέφτει από το χέρι του σπορέα πάνω στις πέτρες, μέσα στα αγκάθια, πάνω στο δρόμο και στην καλή γη. Κάτι τέτοιο γίνεται και μ’ αυτούς που εξομολογούνται.

Είναι κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι, οι οποίοι κάνουν ένα σφάλμα θανάσιμο, αλλά – και κατά τον κόσμο – πράγμα ¬που δεν αρμόζει στη ζωή τους.Έχουν και όνομα, ότι είναι καλοί και ευλαβείς, και στον πνευματικό. Τώρα σκέφτονται και λένε: «Πώς να πάμε να πούμε αυτό το σφάλμα, που ο πνευματικός μάς θεωρεί φρόνιμους και ενάρετους; Όχι, αυτό να μην το πούμε, αλλά άλλα, τα οποία δεν μειώνουν την εκτίμηση του ανθρώπου». Τώρα αυτοί θεωρούν ότι ωφελήθηκαν! Ας το βγάλουν από το μυαλό τους!

Είναι άλλοι που δεν έχουν καθόλου ευλάβεια στην εξομολόγηση και στους πνευματικούς, και μόνο λένε: «Εμείς είμαστε χριστιανοί· τώρα είναι η γιορτή των Χριστουγέννων ή της Αναστάσεως και τρέχουν όλοι οι χριστιανοί στην εξομολόγηση. Ας πάμε κι’ εμείς για να μη μας κατηγορήσει η Εκκλησία, οι ιερείς και αρχιερείς και οι αδελφοί οι κοσμικοί, να μας βλέπουν όλοι, μικροί και μεγάλοι, ότι τρέχουμε στην εξομολόγηση· απ’ εκεί και πέρα κάνουμε αυτό που θέλουμε. Αν θέλουμε, λέμε κάτι, και αν δεν θέλουμε, δεν λέμε. Μετά πάμε και κοινωνούμε χωρίς πρόβλημα!» Τώρα και αυτοί τί λένε; «Να, που ξεγελάσαμε καί την Εκκλησία και τον κόσμο!» Ας λυπούνται οι ταλαίπωροι τους εαυτούς τους και ας κλαίνε, γιατί ο Θεός δεν κοροϊδεύεται· κλωτσούν τα καρφιά οι ταλαίπωροι.

Είναι άλλοι, που πηγαίνουν στον πνευματικό, με σκοπό να κατηγορήσουν τον πλησίον τους και να φανούν αυτοί καλοί. Μιμούνται και αυτοί τον Φαρισαίο. Αλλά και πόσοι είναι εχθροί των πνευματικών πατέρων και λένε: «Ας πάμε να δοκιμάσουμε τον πνευματικό, αν αγαπά τα λεφτά». Και τον δοκιμάζουν οι πονηροί και ύστερα βγαίνουν και τον κατηγορούν στους ομοίους τους και λένε: «Εγώ πήγα στον τάδε πνευματικό, που είναι ασκητής και δεν τρώει λάδι, αλλά μου πήρε μου δέκα ασημένια νομίσματα και μου συγχώρησε την τάδε θανάσιμη αμαρτία». Και οι άλλοι οι παρόμοιοί του, ακούοντας αυτόν τον κακό άνθρωπο να λέει τέτοια λόγια, σκεφτείτε εκείνοι τί λένε: «Τέτοιες εξομολογήσεις κάνουν οι χριστιανοί!»

Αλλά υπάρχουν και άλλοι, που δεν θέλουν καθόλου την εξομολόγηση, και είναι και από τους κληρικούς μερικοί, οι οποίοι σκέφτονται λάθος και λένε: «Εμείς που έχουμε εξουσία να λύνουμε και να δένουμε τα αμαρτήματα των ανθρώπων, συγχωρούμε και τα δικά μας και δεν έχουμε ανάγκη να πηγαίνουμε σε άλλο πνευματικό!» Ω πόση είναι η πλάνη των ανόητων ανθρώπων! Πρώτον μεν λέω σ’αυτούς, ή αρχιερείς είναι ή ιερείς, πως σ’ όλους ο διδάσκαλος όλων λέει γράφοντας προς Γαλάτας: «αδελφοί, εάν και προληφθή άνθρωπος εν τινι παραπτώματι, υμείς οι πνευματικοί καταρτίζετε τον τοιούτον εν πνεύματι πραότητος, σκοπών σεαυτόν μη και συ πειρασθής. Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού»(Αν κάποιος, αδελφοί, βρεθεί να κάνει κάποιο παράπτωμα, εσείς που έχετε το Πνεύμα του Θεού να τον διορθώνετε με πραότητα.

Προσέχετε μόνο μην παρασυρθείτε κι εσείς από τον πειρασμό. Να σηκώνετε ο ένας το φορτίο του άλλου και έτσι θα εφαρμόσετε πλήρως το νόμο του Χριστού). Πρώτα, λέει, προσέχετε εσείς οι πνευματικοί· δέν ξεχωρίζει μικρούς ή μεγάλους. Φυλάττεσθε, λέει, μην πέσετε και σεις στα ίδια αμαρτήματα. Δεύτερον, λέει, εξομολογείσθε μεταξύ σας. Διότι αυτό που λέει, αλλήλων τα βάρη βαστάζε¬τε, θέλει να πει, να εξομολογείσθε μεταξύ σας. Εν τούτοις ο μέγας Ιάκωβος το λέει απλά: «να εξομολογείστε τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλο και να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλο, για να θεραπευτείτε».

Εμείς, που είμαστε αρχιερείς, λέμε: «Ίσως δεν μας χρειάζεται να εξομολογούμαστε σε άλλους ή να προσευχηθούν άλλοι για μας». Αλλ’ ο Παύλος σκέφτομαι ότι ήταν μεγαλύτερος από μας· εν τούτοις γράφει προς τους Εβραίους να προσεύχωνται άλλοι γι΄ αυτόν: «να προσεύχεστε για μας. Φυσικά, είμαστε βέβαιοι πως έχουμε καθαρή τη συνείδησή μας, αφού σε κάθε περίπτωση θέλουμε να συμπεριφερόμαστε όπως πρέπει».

Αδελφοί, μη σας φανούν βαριά τα λόγια μου. Πρώτον, πρέπει εμείς να εξομολογούμαστε μεταξύ μας και να προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλο. Και όταν πηγαίνουμε στην εξομολόγηση, να γονατίζουμε μπροστά στον πνευματικό μας πατέρα, να πετάμε το προσωπείο της υποκρισίας, γιατί το πρόσωπο του πνευματικού εκείνη την ώρα παριστάνει το ουράνιο πρόσωπο του δίκαιου Κριτή. Και αμέσως να σκεφτούμε ότι κρινόμαστε μαζί με τον εχθρό μας μπροστά στο αλάνθαστο κριτήριο του Θεού. Είναι δε ο εχθρός μας η σάρκα και ο εμπαθής λογισμός. Να μη ντρεπόμαστε να κατηγορούμε τον εαυτόν μας ότι φταίει πολύ.

Αλλά και εσείς οι κοσμικοί, όταν ακούτε τί λέω για μας, συλλογιστείτε πόσο μεγάλη υποχρέωση έχετε να τρέχετε στην εξομολόγηση, στον τόπο της μάχης, και με πόσο θυμό πρέπει να κατηγορείτε τον εαυτό σας. Ο πολεμιστής μόνον τον εχθρό κοιτάζει και το νου του τον έχει στον εχθρό και τα όπλα του πάνω στον εχθρό τα ρίχνει, και συνεχώς σκέφτεται να τον θανατώσει και να παρουσιάσει στο βασιλιά του τα σημάδια του θανάτου.Έτσι πρέπει να κάνετε εσείς στο θέατρο αυτό· να σταθείτε μπροστά στον πνευματικό πατέρα και αμέσως να φωνάξετε το «αυτός είναι ο εχθρός μου!» Ποιός;

Εγώ ο ίδιος είμαι ο εχθρός μου· ο εχθρός της τύχης μου· ο εχθρός του αγαθού μου· ο εχθρός των εντολών του Θεού· ο εχθρός της ψυχής μου· ότι αυτό καί αυτό μου έκανε αυτός ο εχθρός μου. Εν συντομία, με έκανε να απαρνηθώ τον ευεργέτη και δημιουργό μου. Σε τέτοιο σημείο με κατάντησε, που να με αρνηθεί ο Κύριός μου. Τώρα μετά από τέτοιο πόλεμο ήλθα μπροστά στο τίμιο πρόσωπό σου, αιδεσιμώτατε πάτερ, για να τον απαρνηθώ ολοκληρωτικά. Γιατί άκουσα την απόφαση του δικαιότατου κριτή που είπε: «όποιος θέλει να με ακολουθήσει πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτό του».

Προσέχετε, για χάρη της φιλανθρωπίας του Θεού, μη σκεφθεί κάποιος με υπερηφάνεια -αν και είναι ενάρετος- και πει: «Και τί έκανα; Μήπως είμαι κλέφτης ή πόρνος ή μέθυσος;». Δύο μεγάλα κακά κάνει εκείνος που σκέφτεται αυτά. Ένα, ξεγελά τον εαυτόν του, γιατί τον αποδείχνει ψεύτη. Άλλο, και τον Θεό αποδείχνουμε ψεύτη.Έτσι λέει ο μέγας Ιωάννης στην Καθολική του Επιστολή: «εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν. Εάν είπωμεν ότι ουχ ημαρτήκαμεν, ψεύστην ποιούμεν αυτόν και ο λόγος αυτού ουκ έστιν εν ημίν».(Αν ισχυριστούμε πως είμαστε αναμάρτητοι, εξαπατούμε τον εαυτό μας και δεν λέμε την αλήθεια. Αν ισχυριστούμε πως δεν έχουμε αμαρτήσει, βγάζουμε ψεύτη τον Θεό, και ο λόγος του δεν ζει μέσα μας).

(Αγίου Γερασίμου Παλλαδά, Άπαντα, τ. Α, Έκδοση Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου, 2014, σσ.139-144)

Πηγή:

http://holyconfessionofyourheart.wordpress.com

HOLY CONFESSION OF YOUR HEART

Η ΘΕΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

<>

Πότε δίνει ο Θεός στον άνθρωπο 
τον Άγιο Φύλακα Άγγελό του;

Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ της Ρουμανίας (+1998):

Συχνά γίνεται λόγος για τον προσωπικό φύλακα άγγελο κάθε ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος έχει από ένα φύλακα άγγελο, ο οποίος στέκεται δεξιά του και τον συμβουλεύει.

Κατά την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας του Χριστού, ο φύλαξ άγγελος δίνεται στον άνθρωπο στο Άγιο Βάπτισμά του. Αυτό το γεγονός μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα από την 5η ευχή προς κατηχούμενους, όπου μεταξύ των άλλων, λέγει και αυτά: «Συνόδευέ τον στην ζωή του με φύλακα άγγελο για να τον λυτρώνει από κάθε παγίδα του εναντίου, από προσβολή του πονηρού, από δαίμονα μεσημβρινό και από κακές φαντασίες». Έκτος από τον φύλακα άγγελο, ο Θεός στέλνει στον άνθρωπο και άλλους αγγέλους στη ζωή του για να τον βοηθούν, να τον κατευθύνουν και να τον παρηγορούν στους πειρασμούς του, στις δοκιμασίες του εκ του πνευματικού πολέμου, τις οποίες περνάει ο άνθρωπος σ’ αυτόν τον κόσμο. Περί αυτών των θείων λόγων, ο θείος Παύλος λέγει ότι οι άγγελοι είναι «λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν» (Εβρ. 1, 14).

Με αυτόν τον ορισμό ο Απόστολος Παύλος εξυψώνει τον λογισμό των υπηκόων και παρηγορεί πάρα πολύ τους χριστιανούς, διότι φανερώνει ότι ο Θεός έχει πολλή φροντίδα γι’ αυτούς, αφού τους αγγέλους, οι οποίοι υπερβαίνουν κατά πολύ τους ανθρώπους, τους διέταξε να υπηρετούν τη σωτηρία των ανθρώπων.

Αλλά βλέπουμε ότι τόσο στον Παλαιό Νόμο, όσο και στον Νόμο της Χάριτος, οι άγγελοι αποστέλλονται από τον Θεό να βοηθούν και να εξυπηρετούν τους ενάρετους ανθρώπους, όπως τον Λωτ, τον Αβραάμ, τον Ιακώβ, τον Μωυσή, τον Βαλαάμ, τον Ιησού του Ναυή, τον Γεδεών, τον Μανασσή και άλλους, ενώ από την Καινή Διαθήκη τον Ιωσήφ, την Παρθένο Μαρία, τους ποιμένας, την Μαρία Μαγδαληνή και άλλους.

Με αυτές τις λίγες μαρτυρίες έδειξα ότι ο Πανάγαθος Θεός βάζει σε εμάς φύλακας αγγέλους, όχι μόνο στο Άγιο Βάπτισμα, αλλά σ’ όλη την ζωή μας, οι οποίοι βοηθούν τους δικαίους στην οδό της σωτηρίας, που Τον αγαπούν και πιστεύουν σ’ Αυτόν.

Οι άπιστοι, οι ειδωλολάτρες και οι αιρετικοί δέχονται και αυτοί από τον Θεό φύλακα άγγελο; Μερικοί απ’ αυτούς επειδή δεν είναι βαπτισμένοι στο όνομα του Χριστού δεν λαμβάνουν φύλακας αγγέλους. Μα ούτε και πιστεύουν σε αγγέλους. Ενώ όσοι λέγουν μολαταύτα ότι πιστεύουν στον Θεό, αλλά είναι αιρετικοί, αυτοί καταθλίβουν και απομακρύνουν από κοντά των τον άγγελο του Κυρίου, ο όποιος αγαπά την αλήθεια μόνο της ορθοδόξου πίστεως, που στηρίζεται στον Χριστό και τους Αποστόλους Του.

Όσον αφορά τους ειδωλολατρικούς λαούς, αυτοί μόλις έχουν από ένα φύλακα άγγελο, ως φύλακα των συνόρων ολοκλήρου της χώρας των, κατά τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής, η οποία λέγει: «Έστησε όρια εθνών κατά αριθμόν αγγέλων Θεού» (Δευτ. 32, 8).

Αυτοί οι άγγελοι συμμετέχουν στις συνεδριάσεις των αρχόντων μιας χώρας, οι οποίοι την κυβερνούν. Κατά παράδοση, υπάρχουν φύλακες άγγελοι για τα φρούρια, για τις πόλεις, τα χωριά, τα μοναστήρια και οπουδήποτε δοξάζεται το όνομα του Θεού.

Ποιος είναι ο σκοπός του φύλακος αγγέλου στην ζωή του ανθρώπου και πώς τον βοηθάει στην σωτηρία; Ο σκοπός του φύλακος αγγέλου είναι να φυλάγει τον άνθρωπο με αόρατο τρόπο από τους πειρασμούς του διαβόλου, από κάθε είδους αμαρτωλή πτώση, να τον κατευθύνει στην εκκλησία, στην μετάνοια, στην προσευχή. Να τον παρηγορεί στις στενοχώριες της ζωής και να τον προτρέπει στα καλά έργα. Ο φύλαξ άγγελος δόθηκε από τον Θεό για την σωματική και ψυχική προστασία του ανθρώπου. Ουδέποτε κοιμάται, κατά τον λόγο του ψαλμωδού: «Μηδέ νυστάξει ο φυλάσσων σε» (Ψαλμ. 120, 3).

Ο φύλαξ άγγελος προστατεύει την εμπιστευμένη σ’ αυτόν ψυχή σε καιρό πειρασμού, εάν έχει πίστη και φόβο Θεού, όπως λέγει ο ίδιος βασιλεύς και προφήτης: «Παρεμβάλει άγγελος κύκλω των φοβούμενων αυτόν» (Ψαλμ. 33, 9). Ο φύλαξ άγγελος υπηρετεί την σωτηρία του ανθρώπου (Εβρ. α’ 14). Λυτρώνει τον άνθρωπο σε επικίνδυνες περιστάσεις (Πράξ. 5, 19, Πράξ. 12, 7-8, Πράξ. 9, 11).

Είναι λειτουργικό πνεύμα του Θεού για την προστασία των ανθρώπων (Ψαλμ. 102, 21, Ψαλμ. 103, 5, Λουκ. 16, 22). Οι άγγελοι βλέπουν πάντοτε την δόξα του Θεού στους ουρανούς και προσεύχονται για τους ανθρώπους.

Από το βιβλίο: Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο Ησυχαστή π. Κλεόπα Ηλιέ

Πηγή:


HOLY ANGELS OF YOUR HEART

ΑΓΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

<>

Τι σημαίνει ότι οι ψυχές είναι αθάνατες;

Φυσικά ο μόνος που μπορεί να απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση είναι η Εκκλησία που περιλαμβάνει όλη την Αλήθεια. Η Αγία Γραφή το λέει καθαρά.

Εκείνο που δίνει απροσμέτρητη αξία στον άνθρωπο είναι η αθάνατη ψυχή. Χάρη σ’ αυτήν ονομάσθηκε ο άνθρωπος βασιλιάς της κτίσεως, παιδί του Θεού, προορισμένος να ζήσει στην αιωνιότητα και να κληρονομήσει τη βασιλεία των ουρανών. Γι’ αυτή την ψυχή, τον ατίμητο θησαυρό, μιλούσε ο Κύριος και έλεγε: « Τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμον, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; » (Ματθ. 16, 26).

Οι αναφορές της Αγίας Γραφής στην αθανασία της ψυχής και τη μετά θάνατο ζωή είναι αναρίθμητες. Νομίζουμε πως αρκεί να δούμε τι λέει το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής για αυτό το θέμα:

« Είδα κάτω από το ουράνιο θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων, που είχαν σφαγεί για το λόγο του Θεού και για την πίστη στο Χριστό… Και δόθηκε στον καθένα απ’ αυτούς στολή λευκή και τους ειπώθηκε να ξεκουραστούν ακόμη λίγο καιρό, μέχρι να ολοκληρώσουν και οι σύνδουλοί τους στη γη και οι αδελφοί τους που πρόκειται να σκοτωθούν όπως και αυτοί » (Αποκ. 6, 11). Είναι φανερό ότι αναφέρεται σε ψυχές ζωντανές και με πλήρη συνείδηση, που ζουν και επικοινωνούν μεταξύ τους.

Παρόμοιες αλήθειες εκφράζουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας. Η ψυχή, κατά το Μ. Αθανάσιο, είναι αυθυπόστατη και αυτοκίνητη. Αυτή κινεί το σώμα και η ίδια δεν κινείται από άλλη δύναμη. Επομένως αφού η ψυχή κινείται μόνη της και μετά την εκδημία της από το σώμα, μπορεί να κινείται με τις δικές της δυνάμεις. Διότι δεν είναι η ψυχή που πεθαίνει, αλλά επειδή αυτή αναχωρεί, πεθαίνει το σώμα. Αν το υλικό σώμα διαλύεται μετά το χωρισμό του από την ψυχή, όμως δεν ισχύει το ίδιο και για την πνευματική φύση της ψυχής. Αυτή εξακολουθεί να ζει.

Η διδασκαλία του Χριστιανισμού είναι ξεκάθαρη. ΤΙ άλλο μαρτυρεί η υπόσχεση του Χριστού στο μετανοημένο ληστή πάνω στο σταυρό; « Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω» . Συνδέει τη μία ζωή με την άλλη χωρίς να μεσολαβεί τίποτε. Ο ληστής ζήτησε από τον Κύριο να τον θυμηθεί. Και ο Χριστός του παραχωρεί θέση μαζί Του στον Παράδεισο. Και του την παραχωρεί όχι στο απώτερο μέλλον, αλλά στο άμεσο παρόν, σήμερα πριν ο ήλιος δύσει.

Η ψυχή, λοιπόν, του πιστού, ευθύς μετά την εκδημία, μεταφέρεται σε τόπο όπου είναι ο Χριστός. Και όλα αυτά με πλήρη συνείδηση και εγρήγορση. Πώς αλλιώς θα ερμηνεύσουμε την επιθυμία του αποστόλου Παύλου, « επιθυμώ να πεθάνω και να είμαι μαζί με το Χριστό » (Φιλ. 1, 23).

Η άμεση αυτή κοινωνία και επικοινωνία των ψυχών με το Χριστό είναι γι’ αυτές πηγή χαράς, ειρήνης, αναπαύσεως. Προαπολαμβάνουν πνευματικά αγαθά, έως ότου αναστηθούν και τα σώματα άφθαρτα, για να συναπολαύσουν « ά οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν αναθρώπου ουκ ανέβη … » (Α΄ Κορ. 2, 9)

Βρίσκονται επομένως μακριά από τη Χριστιανική διδασκαλία, όσοι νομίζουν ότι οι ψυχές φθείρονται ή εξαφανίζονται ή κοιμούνται ή ναρκώνονται ή μετασαρκώνονται μετά την εκδημία. Οι ψυχές και μετά το θάνατο του σώματος εξακολουθούν να ζουν, να αισθάνονται, να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν με πλήρη αυτοσυνειδησία.

Πηγή:

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH - ORTHODOXY

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Ποια είναι η ερμηνεία 
της Ευχής του Αγίου Εφραίμ του Σύρου;

Ερμηνεία της Ευχής του Αγίου Εφραίμ του Σύρου

«Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως.

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαι μοι τω σω δούλω.

Ναι, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου, ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

* * *

Δέσποτα Κύριε, ο Θεός του ουρανού και της γης, Βασιλιά των αιώνων, ευδόκησε να ανοιχθεί για μένα η πόρτα της μετάνοιας, διότι σε ικετεύω με πόνο ψυχής. Δες στοργικά με την πολλή ευσπλαχνία σου, και δέξου τη δέησή μου, και μην αρνηθείς την ικεσία μου, αλλά συγχώρησε εμένα που έπεσα σε πολλά παραπτώματα. Στρέψε το αυτί σου στη δέησή μου, και συγχώρησέ μου όλες τις αμαρτίες που ως άνθρωπος έπραξα, επειδή νικήθηκα από την προαίρεσή μου. Διότι ζητώ ανάπαυση και δεν βρίσκω, επειδή η συνείδησή μου είναι μολυσμένη· αλλά ούτε ειρήνη υπάρχει μέσα μου εξαιτίας του πλήθους των αμαρτιών μου.

Άκουσε, Κύριε, μια καρδιά που κράζει σ’ εσένα με πόνο, και μην προσέξεις στα φαύλα έργα μου, αλλά ρίξε στοργικά το βλέμμα σου στον πόνο της ψυχής μου, και σπεύσε γρήγορα να θεραπεύσεις εμένα που είμαι τραυματισμένος φοβερά, και δος μου καιρό να συνέλθω, σύμφωνα με τη χάρη της φιλανθρωπίας σου, και ελευθέρωσέ με από τα αισχρότατα έργα μου, και μη μου ανταποδώσεις αντάξια με τα έργα που έπραξα, για να μην απολεσθώ εντελώς και στερηθώ από κάθε προθυμία και από κάθε σκέψη να διορθώσω τον εαυτό μου. Πέφτω λοιπόν και γονατίζω στην ευσπλαχνία σου, για να ελεήσεις εμένα που είμαι ριγμένος στη γη από την καταδίκη των έργων μου.

Επανάφερέ με, Δέσποτα, εμένα που κατέχομαι αιχμάλωτος από τις πράξεις μου και σφίγγομαι σαν να είμαι δεμένος με αλυσίδα· διότι μόνο εσύ ξέρεις να ελευθερώνεις εκείνους που είναι δεμένοι, και να θεραπεύεις τα αφανή τραύματα, που μόνο εσύ τα ξέρεις καλά, ως γνώστης των κρυφών. Διότι σε όσα πάθη αμαρτιών υπάρχουν σ’ εμένα, σε όλα σε βρίσκω να είσαι γιατρός εκείνων που είναι άρρωστοι, να είσαι πόρτα εκείνων που κλαίνε έξω, να είσαι λυτρωτής εκείνων που οδηγούνται στην αιχμαλωσία, να συγκρατείς συνεχώς το χέρι σου και να μην αφήνεις να ξεσπάσει η οργή σου, που είναι ετοιμασμένη για τους αμαρτωλούς, αλλά χάρη στην πολλή σου φιλανθρωπία σε βρίσκω να δίνεις σ’ εμάς καιρό να συνέλθουμε· διότι εσύ είσαι ο γρήγορος σε ευσπλαχνία και βραδύς σε τιμωρία. Θέλησε λοιπόν να απλώσεις το χέρι σου σ’ εμένα και να με ανασηκώσεις από το βόρβορο των αμαρτιών μου, εσύ που δεν χαίρεσαι με την απώλεια του ανθρώπου, και δεν αποστρέφεις το πρόσωπο από εκείνον που ατενίζει σ’ εσένα με δάκρυα.

Άκουσε, Κύριε, τη φωνή του δούλου σου που κράζει σ’ εσένα, και φανέρωσε το πρόσωπό σου σ’ εμένα τον σκοτισμένο, και φώτισέ με με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, και χάρισε σ’ εμένα τον αχρείο προθυμία, και μετάτρεψε, Κύριε, το θρήνο μου σε χαρά, και ξέσχισε το σάκκο του πένθους μου, και ζώσε με ολόγυρα με ευφροσύνη, και ας ανοιχθεί η πόρτα της βασιλείας σου, για να μπω σ’ αυτή και να δοξάζω το πανάγιο όνομά σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Φιλάνθρωπε Ιησού Χριστέ, ο Θεός μου, σε ικετεύω, έχοντας εμπιστοσύνη στην ευσπλαχνία σου, μη με τοποθετήσεις στα αριστερά σου, μαζί με τα ερίφια που σε παρόργισαν, ούτε να μου πεις, «Αλήθεια σου λέω, δεν σε ξέρω», αλλά δος μου, σύμφωνα με την καλοσύνη σου, αδιάκοπο κλάμα, και κατάνυξη, και ταπείνωση στην καρδιά μου, και εξάγνισέ την με το φόβο σου, με τη μετάληψη των ζωοποιών σου αχράντων μυστηρίων, για να γίνει ναός της χάρης σου· διότι, αν και είμαι πάρα πολύ αμαρτωλός και ανάξιος, όμως χτυπώ αδιάκοπα στην πόρτα σου, και αν και είμαι ράθυμος και οκνηρός, και καταφρονώ τη σωτηρία μου, όμως βαδίζω στο δρόμο σου. Σώσε με, χάρη στο έλεός σου, διότι είσαι αγαθός για όλους, Κύριε, και η ευσπλαχνία σου απλώνεται επάνω σε όλα τα έργα σου, και δική σου είναι η δόξα, στους αιώνες. Αμήν.

Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τ. ΣΤ’, «Προσευχές». Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 264 και 274

Πηγή:

http://www.koinoniaorthodoxias.org

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

<>

Πού λέει στην Αγία Γραφή
ότι είναι αμαρτία να μην πηγαίνουμε στην Θεία Λειτουργία κάθε Κυριακή;

Απάντηση:

Ο Θεός μάς έχει δώσει κάποιες εντολές. Όταν δεν τις τηρούμε αυτό ειναι αμαρτία.

Η Θεία Λειτουργία ειναι το Ιερό Μυστήριο της Θεία Κοινωνίας (Θείας Ευχαριστίας).

Ο Χριστός στο Ματθαίου 26, 26 μας δίνει την εντολή της Θείας Κοινωνίας και αυτός είναι ο λόγος που είναι αμαρτία αν δεν πάμε στη Θεία Λειτουργία:

Ματθαίου 26, 26:

“Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἔτρωγαν, ἐπῆρε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸν ἔκοψε εἰς τεμάχια καὶ ἔδιδε εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· <λάβετε φάγετε· τοῦτο εἶναι τὸ σῶμα μου>”.

Επίσης στο Ιωάννην 6, 53-56 ο Χριστός μας λέει ότι όποιος δεν Κοινωνάει το Σώμα Του και το Αίμα Του (=Θεία Κοινωνία) τότε δεν έχει μέσα του ζωή και όποιος Κοινωνάει θα έχει ζωή αιώνια:

Ιωάννην 6, 53-56:

“53 Τοὺς εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· <εἰλικρινῶς καὶ ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν δὲν φάγετε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, καὶ πίετε τὸ αἷμα αὐτοῦ, δὲν ἔχετε μέσα σας ζωήν. 
54 Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει τὴν σάρκα μου, διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, καὶ πίνει τὸ αἷμά μου, ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ ἐγὼ θὰ τὸν ἀναστήσω ἔνδοξον κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς κρίσεως. 
55 Διότι ἡ σάρξ μου εἶναι πράγματι πνευματικὴ τροφὴ καὶ τὸ αἷμα μου εἶναι πράγματι πνευματικὸν ποτόν. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ κοινωνεῖ ἀπὸ αὐτὰ ἔχει ζωὴν αἰώνιον. 
56 Καθένας ποὺ τρώγει τὴν σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμα μου, ἐνώνεται μαζῆ μου στενότατα εἰς ἕνα πνευματικὸν σῶμα, ὥστε αὐτὸς νὰ μένῃ μέσα εἰς ἐμὲ καὶ ἐγὼ νὰ μένω μέσα εἰς αὐτὸν καὶ νὰ τὸν μεταβάλλω εἰς κατοικητήριον τῆς θεότητος”.

Επίσης η Καινή Διαθήκη στο Α´ Κορινθίους 11, 27-31 μεσω του Αποστόλου Παύλου μας λέει ότι δέν κάνει κάποιος να κοινωνάει αναξίως, δηλαδή χωρίς το σβήσιμο των αμαρτιών του:

Α´ Κορινθίους 11, 27-31:

“27 ῞Ωστε ὅποιος τρώγει τὸν ἄρτον αὐτὸν καὶ πίνει τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, θὰ εἶναι ἔνοχος καὶ ὑπόδικος διὰ βαρεῖαν ἀσέβειαν καὶ ὕβριν ἐναντίον τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου. 
28 ῍Ας ἐξετάζῃ δὲ κάθε ἄνθρωπος τὸν ἑαυτὸν του μὲ πολλὴν προσοχήν, καὶ ἔτσι προετοιμασμένος ἂς τρώγῃ ἀπὸ τὸν καθαγιασμένον ἄρτον καὶ ἀπὸ τὸ καθαγιασμένον ποτήριον. 
29 Διότι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τρώγει καὶ πίνει ἀναξίως τὰ πάντιμα αὐτὰ δῶρα τρώγει καὶ πίνει κρῖμα καὶ καταδίκην διὰ τὸν ἑαυτὸν του, ἐπειδὴ δὲν κάνει καμμίαν διάκρισιν τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὰς συνήθεις, καὶ κοινὰς τροφὰς τοῦ σώματος. 
30 Ἀκριβῶς δέ, διότι ἀναξίως κοινωνεῖτε ἀπὸ τὰ τίμια δῶρα, ὑπάρχουν μεταξύ σας πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ πολὺ βαρειὰ ἄρρωστοι· ἀρκετοὶ δὲ καὶ πεθαίνουν. 
31 Διότι ἐὰν ἐξετάζαμεν τὸν εὐατόν μας μὲ προσοχὴν καὶ μετανοούσαμε εἰλικρινῶς διὰ τὰ ἁμαρτήματά μας καὶ ἔτσι προετοιμασμένοι προσηρχόμεθα εἰς τὸ μέγα μυστήριον, δὲν θὰ κατεδικαζόμεθα καὶ δὲν θὰ ἐτιμωρούμεθα ἔτσι ἀπὸ τὸν Θεόν”.

Όπως μας λέει ο Χριστός στο Ιωάννη 20, 21-23 το σβήσιμο των αμαρτιών μας γίνεται μεσω της Θείας Εξομολόγησης στους Αποστόλους και στους διαδόχους τους Ιερείς και Επισκόπους:

Ιωάννην 20, 21-23:

“21 Εἶπε, λοιπόν, τότε εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <εἰρήνη εἰς σᾶς. Ὅπως ἔστειλεν ἐμὲ ὁ Πατήρ, διὰ νὰ τελειώσω τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι καὶ ἐγὼ στέλνω σᾶς, νὰ μεταφέρετε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν σωτηρίαν>. 
22 Καὶ ἀφοῦ εἶπε τοῦτο, ἐφύσησε εἰς τὰ πρόσωπα των τὴν ζωογόνον πνοὴν τῆς νέας ζωῆς καὶ τοὺς εἶπε· <λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. 
23 Εἰς ὅποιους συγχωρεῖτε τὶς ἁμαρτίες, θὰ εἶναι συγχωρημένες καὶ ἀπὸ τὸν Θεόν. Εἰς ὅποιους ὅμως τὶς κρατεῖτε ἄλυτες καὶ ἀσυγχώρητες, θὰ μείνουν αἰωνίως ἀσυγχώρητες>”.

Για αυτό τον λόγο εξομολογούμαστε για να σβήνουν οι αμαρτίες και με την άδεια του Πνευματικού μας να κοινωνάμε στην Θεία Λειτουργία της Κυριακής και όποτε άλλοτε παμε Θεία Λειτουργία. Αν κάποιος δεν εχει την άδεια απο τον Πνευματικό του να κοινωνήσει τότε πέρνει αντίδωρο.

Επίσης στην Παλαιά Διαθήκη στις 10 Εντολές του Θεού, μας λέει ο Θεός ότι έξι ημέρες πρέπει να εργαζόμαστε και την εβδομη ημέρα, ημέρα αναπαύσεως, να την αφιερώνουμε στο Θεό:

Έξοδος 20, 9-10:

“9 Ἕξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου· 
10 τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου”.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

“Ἓξι ἡμέρας πρέπει νὰ ἐργάζεσαι καὶ νὰ κάνῃς ὅλα τὰ ἔργα σου· τὴν δὲ ἡμέραν τὴν ἑβδόμην, ἡμέραν ἀναπαύσεως, θὰ τὴν ἀφιερώνῃς εἰς Κύριον τὸν Θεόν σου”

´Ετσι βλέπουμε στην Καινή Διαθήκη στις Πράξεις των Αποστόλων 20, 7 ότι οι Χριστιανοί αφιέρωναν στο Θεό την “μία των σαββάτων” δηλαδή την Κυριακή η οποία σημαινει “ημέρα Κυρίου”.

Πράξεις 20, 7:

“Ἐν δὲ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων συνηγμένων τῶν μαθητῶν κλάσαι ἄρτον, ὁ Παῦλος διελέγετο αὐτοῖς”.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

“7 Κατὰ δὲ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἐβδομάδος, δηλαδὴ τὴν Κυριακήν, ὅταν οἱ μαθηταὶ εἶχαν συγκεντρωθῆ, διὰ νὰ κόψουν καὶ κοινωνήσουν τὸν ἄρτον τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὁ Παῦλος ὠμιλοῦσε καὶ συνωμιλοῦσε πρὸς αὐτούς”.

Πηγή:

http://xristosorthodoxia.blogspot.com

ΧΡΙΣΤΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Γιατί είναι Άγιος ο Μέγας Κωνσταντίνος;

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας και οι αρνητές της αγιότητάς του

του

Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

ΓΕΝΙΚΑ: Είναι γεγονός ότι η στάση των ιστορικών απέναντι στο Μέγα Κωνσταντίνο είναι αντιφατική. Για άλλους υπήρξε δολοφόνος και καιροσκόπος, για άλλους, το θαύμα της ιστορίας.

Αυτό συμβαίνει διότι επικράτησαν ιδεολογικές εκτιμήσεις χωρίς επισταμένη έρευνα των πηγών. ‘Έται όμως, η Ιστορία χρησιμοποιείται διασκευέασμένη κατά το δοκούν, για να “αποδειχθούν” πράγματα που δεν θεμελιώνονται, ενώ επιχειρείται να ερμηνευθούν ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα μέσα από το πρίσμα των συνθηκών που σήμερα επικρατούν.

Οι άμεσες πηγές που αντιστοιχούν στην περίοδο των χρόνων του Μ. Κων/νου είναι ο ιστορικός της Εκκλησίας Ευσέβιος, που ήταν, όμως, προσωπικός φίλος του Κων/νου, ο ιστορικός Λακτάντιος, που ήταν με τη σειρά του φίλος του γιου του Κων/νου, Κρίσπου, και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Πέρα από τις πηγές αυτές, έχουμε τον ειδωλολάτρη ιστορικό Ζώσιμο (425-518) που έγραψε την Ιστορία του 150 χρόνια μετά το θάνατο του Κων/νου, βασιζόμενος όμως σε πηγές άλλων ειδωλολατρικών έργων. Μάλιστα οι περισσότερες πληροφορίες του δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν ή να διασταυρωθούν με καμιά άλλη πηγή. Έτσι παρ’ όλο που ζει αρκετά χρόνια μετά τον μεγάλο αυτοκράτορα, στο έργο του εμφανίζεται απορριπτικός απέναντι του και λιβελογραφεί. Κι ενώ τα δεδομένα της Ιστορίας του δεν επιβεβαιώνονται, χρησιμοποιούνται όμως κατά κόρον από συγχρόνους αρνητές της προσφοράς και της αγιότητος του Μ. Κων/νου.

“Ο φανατισμός του Ζωσίμου και η λιβελογραφική επίθεση εναντίον του Κωνσταντίνου, φαίνεται στο ότι του αποδίδει την παρακμή της αρχαίας θρησκείας και της αυτοκρατορίας σε στιγμή όπου στην εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου η αυτοκρατορία, της Ρώμης, αποκτά τη μεγαλύτερη έκταση και τη μεγαλύτερη ενότητα και αίγλη.” (π. Γ. Μεταλληνός) Βασιζόμενοι στα έργα του Ζώσιμου πολλοί νεοειδωλολάτρες, χιλιαστές ή αθεϊστές (Βολταίρος) τοποθετούνται αρνητικά έναντι του Κωνσταντίνου.

Ο Μοντεσκιέ πίστευε ότι η ίδρυση του «βυζαντινού» κράτους, όπως το ονόμασαν για να διαφοροποιηθεί από τον (αρχαίο) ελληνικό και ρωμαϊκό πολιτισμό, με υιοθέτηση νέας θρησκείας, μετακίνηση της πρωτεύουσας και ριζική διοικητική ανασύνταξη, “απετέλεσε στρατηγική κίνηση της ηγετικής τάξης μεγαλοκτηματιών και υψηλών στελεχών της διοίκησης και του στρατού, για διαφυγή από το παρελθόν τής παρηκμασμένης και παραπαίουσας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με ιδεολογική επικάλυψη (!) το χριστιανισμό”. Ο κορυφαίος ιστορικός του νέου Ελληνισμού, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, γράφει: “Πρώτη ομάδα, που εμίσησε τον Μέγα Κωνσταντίνο, ως πρόμαχο του νέου θρησκεύματος, είναι οι του αρχαίου θρησκεύματος οπαδοί.

Οι ειδωλολάτρες της εποχής, όπως ο Ζώσιμος. Ο Ζώσιμος του αποδίδει όλες τις συμφορές. Και σήμερα (19ος αι.) αποδίδονται στον Κωνσταντίνο, αναπόδεικτα, όλα αυτά τα οπαία επικαλείται ο Ζώσιμος και οι νεοειδωλολάτρες. Δεύτερο, επιτίθενται στον Μέγα Κωνσταντίνο, από τον 18ο κυρίως αιώνα, οι οπαδοί του Διαφωτισμού.” Στην προσπάθεια αναίρεσης της προσφοράς του Μ. Κων/νου, κατά τον Παπαρρηγόπουλο, συνετέλεσε και η παπική αρχή. Μπορεί να είναι ο Μέγας Κωνσταντίνος αναγεγραμμένος στο αγιολόγιο του παπισμού (τουλάχιστον στους Ουνίτες), αλλά δεν παύει να τον αποστρέφονται οι ρωμαιοκαθολικοί επειδή μετέφερε την πρωτεύουσα στη Νέα Ρώμη οδηγώντας στην αφάνεια την Παλαιά Ρώμη. Μάλιστα, μετά το Σχίσμα, κανένας πάπας ή ηγεμόνας της Δύσης, δεν ονομάσθηκε Κωνσταντίνος! Κατά τον π. Γ. Μεταλληνό μια τέταρτη ομάδα που στρέφεται εναντίον του είναι οι δυτικόφρονες “οι οποίοι ακολουθούν πάντοτε κάποιαν Ευρώπη, κάποια Δύση, χωρίς να ενδιαφέρονται αν αυτά που λέγονται είναι ορθά ή όχι”.

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ: Το πλήρες όνομα του Αγίου ήταν Imperator Ceasar Clavdius Valerius Constantinus. Γεννήθηκε στη Ναϊσό (Νις) της Σερβίας στις 22 Φεβρουαρίου γύρω στο 280. Τα νεανικά του χρόνια τα πέρασε προληπτικά όμηρος στην αυλή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και του συναυτοκράτορα Γαλερίου, για να εμποδιστεί ο πατέρας του, Κωνστάντιος Χλωρός, να επαναστατήσει εναντίον του αυτοκράτορα. Στην αρχή νυμφεύφθηκε τη Νινευίνα και μ’ αυτή απέκτησε τον Κρίσπο. Για πολιτικούς λόγους, αναγκάστηκε να χωρίσει τη Νινευίνα και να νυμφευθεί την κόρη του συναυτοκράτορα Μαξιμιανού, Φαύστα. Απέκτησε απ΄αυτή τρεις γιους. Τον Κωνσταντίνο, τον Κωνστάντιο και τον Κώνσταντα που βασίλευσαν και οι τρεις.

Ο Διοκλητιανός εφαρμόζοντας νέο σύστημα διοίκησης, την τετραρχία, ήταν ο πρώτος Αύγουστος και Καίσαρ, ενώ δεύτερος Αύγουστος ήταν ο Γαλέριος, βοηθός του στην Ανατολή. Ο Μαξιμιανός επίσης συναύγουστος, είχε καίσαρα τον Κωνστάντιο Χλωρό, τον πατέρα του Κωνσταντίνου. Το 305 παραιτήθηκαν ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός, και ο Χλωρός ανακυρήχθηκε Αύγουστος στην Δύση και ο Γαλέριος στην Ανατολή. Το 306 πέθανε ο Κωνστάντιος Χλωρός και στις 25 Ιουλίου του 306, ο στρατός ανεκύρηξε τον Κωνσταντίνο αυτοκράτορα. Ο Μαξέντιος, ο γιος του Μαξιμιανού, το ίδιο έτος στις 28 Οκτωβρίου, ανακηρύχθηκε και αυτός αυτοκράτορας. Το 311 τον Γαλέριο διαδέχτηκε ο Λικίνιος που έλαβε ως σύζυγο την Κωνσταντία θετή αδερφή του Κωνσταντίνου. Στις 28 Οκτωβρίου του 312 ο Κωνσταντίνος νίκησε τον Μαξέντιο στη Μουλβία γέφυρα. Η σύγκλητος ανακήρυξε τότε πρώτο Αύγουστο τον Κωνσταντίνο. Το 313 ο Λικίνιος με τη σειρά του νίκησε τον Μαξιμίνο. Έτσι, ο Κωνσταντίνος ήταν ο πρώτος Αύγουστος και ο Λικίνιος δεύτερος. Τότε (313) εκδόθηκε το διάταγμα των Μεδιολάνων, περί ελευθερίας των θρησκειών.

Όμως το 321 ο Λικίνιος επανέφερε τους διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Αργότερα επήλθε η σύγκρουση μεταξύ των δύο και η ήττα του Λικινίου. Το 324 ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτορας και η αχανής αυτοκρατορία απέκτησε ενότητα και κεντρική εξουσία. Από την Ιρλανδία, μέχρι την Περσία. Το 325 συγκάλεσε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο κατά του Αρείου και το 330 εγκαινίασε τη νέα πρωτεύουσα, τη Νέα Ρώμη. Στις 22 Μαΐου του 337 πέθανε στο Δρέπανο της Βιθυνίας, τόπο καταγωγής της μητέρας του Ελένης. Βαπτίστηκε από τον φίλο του, Ευσέβιο Νικομηδείας, με λευκό χιτώνα, ως κατηχούμενος, ενώ μετά από λίγο αρρώστησε και πέθανε σε ηλικία περίπου εξήντα ετών. Η σωρός του μεταφέρθηκε και ετάφη στη νέα πρωτεύουσα (Νέα Ρώμη).

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ: Ο Άγιος Κωνσταντίνος με το έργο του ανέτρεψε τον ρου της Ιστορίας με τις σημαντικές θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις του. Ας δούμε εν συντομία κάποιες παραμέτρους του έργου του:

α΄ έδωσε τη δυνατότητα στους δούλους να γίνουν απελεύθεροι. Δεν κατήργησε τη δουλεία, εκείνη την εποχή φαινόταν αδύνατο, αλλά άλλαξε το περιεχόμενο της δουλείας.
β΄ Είναι ο πρώτος Ρωμιός-Ορθόδοξος, θα λέγαμε, αυτοκράτορας στην Ιστορία, γιατί είναι αυτός ο οποίος, καταλαβαίνοντας ότι το μέλλον της αυτοκρατορίας ήταν πλέον στην ανατολή, χτίζει τη Νέα Ρώμη, τη νέα πρωτεύουσα, αποστρεφόμενος το λατινόφωνο περιβάλλον της Δύσης. Κατάλαβε εγκαίρως τη σημασία της περιοχής του παλαιού Βυζαντίου, που ήλεγχε το πέρασμα στη Μαύρη θάλασσα (Βόσπορος). Άλλωστε η απόσταση από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τη Θούλη (Ισλανδία) και από την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Κίνα είναι περίπου η ίδια.

γ΄ Έγινε ο αυτοκράτορας που δεν έχασε κανένα πόλεμο, ούτε εσωτερικό, ούτε εξωτερικό.
δ΄ Νομοθετικά: Κατήργησε την ποινή του σταυρικού θανάτου, ανανέωσε το οικογενειακό δίκαιο, καταδίκασε τη μοιχεία, ανύψωσε τη θέση της μητέρας, προστάτεψε τα παιδιά απ’ την κατάχρηση της πατρικής εξουσίας και τα κορίτσια απ’ την απαγωγή. Ρύθμισε ζητήματα διαζυγίου, κληρονομίας, προίκας, κ.ά. Με νόμο τιμωρούσε εκείνους που προξενούσαν τον θάνατο των σκλάβων και περιόρισε τη σωματική τιμωρία. Απαγόρευσε το στιγματισμό στα πρόσωπα των σκλάβων. (Είχαν τη συνήθεια να στιγματίζουν με καμένο σπαθί, τα πρόσωπα των σκλάβων).

ε΄ Θέσπισε ευεργετικές νομοθεσίες για ανάκληση των εξορίστων και απελευθέρωση των καταδικασμένων για την πίστη τους στους προηγουμένους διωγμούς, καθώς και για την τιμή των Αγίων Μαρτύρων και την απόδοση των κατασχεθέντων εκκλησιαστικών κτημάτων στους νομίμους κατόχους τους (τις Εκκλησίες), ενώ με νόμους προήγαγε τους Χριστιανούς σε αξιώματα και επιχορήγησε την ανοικοδόμηση νέων ναών, καθώς και την ανακαίνιση παλαιοτέρων. Ακόμη, με διάταγμα, προτρέπει, αλλά δεν εξαναγκάζει, τους παραμένοντες στην απιστία να γίνουν Χριστιανοί, προστάζοντας να μην ενοχλεί πλέον κανείς κανένα για την πίστη του.
Θεσμοθέτησε πρώτος την Κυριακή, ως την κατεξοχήν ημέρα προσευχής, και την καθιέρωσε με νόμο ως ημέρα αργίας.
Τα κυριότερα όμως των έργων του είναι:

1. Η συγκληση της Α΄Οικουμενικης Συνοδου,
2, Η αποστολή της μητέρας του, Αγίας Ελένης, στα Ιεροσόλυμα και η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.
3. Η οικοδόμηση της Κωνσταντινουπόλεως.
4. Η ολοκλήρωσή του στη χριστιανική πίστη με τη βάπτισή του.

ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Η Εκκλησία ανέδειξε τον Άγιο Κων/νο Ισαπόστολο. Ο λόγος είναι ότι χάρη σε ενέργειες του Κωνσταντίνου φωτίστηκαν την εποχή του αρκετά γειτονικά της Αυτοκρατορίας έθνη. Έτσι στα χρόνια της αγίας βασιλείας του φωτίστηκαν στη χριστιανική πίστη οι Ινδοί (από το φιλόσοφο Μερόπιο και τους μαθητές του Αιδέσιο και Φρουμέντιο).

Ακόμη οι Ίβηρες (Γεωργιανοί), που πίστεψαν αρχικά από μια αιχμάλωτη χριστιανή, την Αγία Νίνα, ενώ στη συνέχεια ο Ισαπόστολος αυτοκράτορας έστειλε στο βασιλιά των Ιβήρων, Μιριάν, ιερείς μαζί με εικόνες, άγια λείψανα και τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού. Σε λίγο διάστημα, όχι μόνο οι βασιλείς, αλλά και πλήθη λαού βαπτίστηκαν Χριστιανοί. Την ίδια εποχή πίστεψαν στον Χριστό και οι Αρμένιοι, πάλι με ενέργειες του Μ. Κωνσταντίνου και την αποστολική δράση του Αγίου Γρηγορίου, επισκόπου και φωτιστού της Μεγάλης Αρμενίας. Όταν παρατηρήθηκαν εχθρικές προετοιμασίες των Περσών κατά των Ρωμαίων, ο Κωνσταντίνος ανησύχησε, όχι μόνο για τον πόλεμο, αλλά και την τύχη των χριστιανών στην Περσία, για τους οποίους επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, στέλνοντας επιστολές στο βασιλιά της χώρας (οι ανησυχίες του επαληθεύτηκαν, καθώς από το 343 ο Σαβώρ εξαπέλυσε διωγμούς σ’ όλη την Περσία, αναδεικνύοντας πλήθη Μαρτύρων). Ετοιμάστηκε μάλιστα, για εκστρατεία εναντίον των Περσών, επικαλούμενος τον Θεό και παραλαμβάνοντας ως συνοδούς και μερικούς επισκόπους, για να τον ενισχύουν με τις ευχές τους. Περνώντας όμως από τη Νίκαια ασθένησε και κατέφυγε στην Ελενόπολη για θεραπεία, καθώς εκεί υπήρχαν θερμά ιαματικά λουτρά. Όμως η ασθένειά του αυτή τελικά θα τον οδηγήσει στο θάνατο, λίγους μήνες αργότερα, κι αφού ο Κωνσταντίνος βαπτισθεί.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ: Όταν ο κατηχούμενος, ήδη, αυτοκράτορας ασθένησε, κάλεσε κοντά του τους Ορθοδόξους επισκόπους, που τον συνόδευαν, και εξέφρασε την επιθυμία να λάβει το άγιο Βάπτισμα, λέγοντας τα ακόλουθα λόγια: «Είναι πια καιρός να απολαύσω κι εγώ την αθανατοποιό σφραγίδα (Βάπτισμα και Χρίσμα)… κάτι το οποίο σκεπτόμουν να λάβω στον Ιορδάνη ποταμό, όπου, όπως αναφέρεται, μετέσχε του λουτρού του Βαπτίσματος και ο Χριστός, ως πρότυπο για μας. Αλλ’ ο Θεός, που γνωρίζει το συμφέρον μας, με αξιώνει να το λάβω εδώ. Ας τελεσθεί λοιπόν τούτο χωρίς αναβολή.» Τότε οι αρχιερείς βάπτισαν τον Κωνσταντίνο και τον μετέλαβαν τα άχραντα Μυστήρια. Κι αυτός, έπειτα, φόρεσε τα λευκά ενδύματα του Βαπτίσματος, τα οποία και δεν απέβαλε μέχρι την κοίμησή του! Δεν θέλησε να περιβληθεί τη βασιλική πορφύρα! Έτσι λοιπόν, ευτυχισμένος, αφού τακτοποίησε τα της διαδοχής και διαθήκης του, κοιμήθηκε εν Κυρίω το μεσημέρι της 22ας Μαΐου του 337, ανημέρα της Πεντηκοστής.

ΤΑ “ΜΕΛΑΝΑ” ΣΗΜΕΙΑ: Α΄ Ο ΚΡΙΣΠΟΣ: Ο Κων/νος αγαπούσε πολύ το γιο του Κρίσπο, τον εκτιμούσε μάλιστα ιδιαίτερα μετα τη συμβολή του στη νίκη κατά του Λικίνιου. Είναι λοιπόν λογικό η Φαύστα να τον μισήσει διότι πίστευε πως ο Κρίσπος θα επεσκίαζε τους δικούς της γιους. Από φθόνο στον Κρίσπο κατήγειλε στον πατέρα του Κρίσπου πως αυτός είχε επιχειρήσει να την ατιμάσει και πως σχεδίαζε να τον δολοφονήσει! Ο Κωνσταντίνος την πίστεψε και χωρίς να ερευνήσει διέταξε να θανατωθεί ο γιος του. Η Αγία Ελένη, στην είδηση του θανάτου του εγγονού της ταράχτηκε και ήλεγξε αυστηρά τον Κων/νο γαι το σοβαρό του λάθος.

Εκείνος, μετανοιωμένος, διέταξε ανακρίσεις. Όταν αποδείχθηκε η σκευωρία, η Φαύστα τιμωρήθηκε με θάνατο. Τα δύο αυτά γεγονότα τον έκαναν να θρηνεί σ’ όλη του τη ζωή και να επιδιώκει τη μετάνοια. Μάλιστα, προς τιμή του αδικοσκοτωμένου Κρίσπου έστησε αργυρό ανδριάντα, με την επιγραφή· «Τω ηδικημένω υιώ μου».
Συνεπεία των δύο αυτών γεγονότων πολλοί επικριτές του Μ. Κωνσταντίνου ξιφούλκησαν εναντίον του. Όμως, όταν συνέβησαν αυτά τα γεγονότα, ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν ήταν Χριστιανός. Επίσης, “ο Κωνσταντίνος δεν ενέργησε με κακία και εμπάθεια, αλλά έπεσε θύμα ραδιουργίας και συκοφαντίας, ενώ την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν δικαστήρια για την απονομή δικαιοσύνης, εφόσον η σχετική εξουσία ήταν στα χέρια των αυτοκρατόρων, που δίκαζαν σύμφωνα με τις καταθέσεις των μαρτύρων, χωρίς να αποκλειστεί η ύπαρξη λάθους” (π. Μεταλληνός). Ακόμη ας μην ξεχνάμε πως Άγιος είναι εκείνος που επιδεικνύει πραγματική μετάνοια για τις αμαρτίες του, αλλάζει ζωή, και αγωνίζεται έπειτα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Άλλωστε πολλοί των Αγίων υπήρξαν προηγουμένως αμαρτωλοί και χάρις στην έμπρακτη μετάνοιά τους συγχωρέθηκαν από το Θεό και αναδείχτηκαν Άγιοι, μάλιστα θαυματουργοί. Ο προφητάναξ Δαβίδ έπεσε στο αμάρτημα του φόνου και της μοιχείας, ενώ ο βασιλιάς Κωνσταντίνος έπεσε και αυτός στο αμάρτημα του φόνου.

Αλλά και οι δύο μετανόησαν πικρά. Έπραξαν έργα γνήσιας μετάνοιας, συγχωρέθηκαν, ευαρέστησαν τον Θεό, και τελικά αναδείχθηκαν και οι δύο μεγάλοι Άγιοι! Ακόμη, η θεμελιώδης διδασκαλία της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία ο βαπτιζόμενος καθαρίζεται, τόσο από το προπατορικό αμάρτημα, όσο και από κάθε άλλο προσωπικό αμάρτημα (αν είναι μεγάλης ηλικίας), ισχύει και στην περίπτωση του Μ. Κωνσταντίνου.

Β΄Ο ΜΑΞΙΜΙΑΝΟΣ: Ο Μαξιμιανός ήθελε να γίνει αύγουστος, αυτοκράτορας, και διώχθηκε από τον γιο του Μαξέντιο. Έτσι κατέφυγε στην κόρη του (ήταν πεθερός του Κωνσταντίνου), Φαύστα, ζητώντας προστασία από τον Κωνσταντίνο. Το 310 όμως οργάνωσε συνωμοσία κατά του Κωνσταντίνου. Ο Μαξιμιανός διέδωσε ότι ο Κωνσταντίνος φονεύθηκε στον πόλεμο κατά των Γερμανών, και πήρε ένα μέρος του στρατού με το μέρος του αυτοανακηρυσσόμενος αυτοκράτορας. Ο Κωνσταντίνος επέστρεψε και ο Μαξιμιανός κλείστηκε στο φρούριο της Μασσαλίας. Ο Κωνσταντίνος τον συνέλαβε, αλλά τον συγχωρησε με τη μεσολάβηση και της γυναίκας του, Φαύστας. Ακολούθησε όμως νέα συνωμοσία του Μαξιμιανού και της Φαύστας τώρα, για να δολοφονηθεί ο Κωνσταντίνος. Η προσπάθεια απέτυχε. Η Φαύστα ενοχοποίησε τον πατέρα της. Ο Μαξιμιανός αναγκάστηκε να αυτοαπαγχονιστεί καταλαβαίνοντας ότι τα πράγματα ήταν πια δύσκολα. Κατηγορούν γι’ αυτό τον Κωνσταντίνο. Ο Κωνσταντίνος λοιπόν ήταν ο Ανώτατος Δικαστής (Pontifex maximus) και ο ανώτατος αρχιερεύς. Αυτά έτσι τα βρήκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Επομένως, κάθε πράξη έπρεπε να δικαστεί από τον ανώτατο δικαστή.

Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να αποδίδουμε μονομερώς την ευθύνη, όπως όταν κανείς είναι πρόεδρος της δημοκρατίας και υπογράψει θανατική ποινή η οποία ορίζεται από το δικαστήριο, είναι υποχρεωμένος να το πράξει.

Γ΄ Η ΠΕΡΊΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΞΕΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ ΟΡΑΜΑ: Ο Μαξέντιος θέλησε να γίνει ο μόνος αυτοκράτορας και στράφηκε κατά του Κωνσταντίνου επικαλούμενος τον θάνατο του πατέρα του, του Μαξιμιανού. Διέταξε την καταστροφή των αγαλμάτων του Κωνσταντίνου. Ο Κωνσταντίνος μέσω των Άλπεων συναντάται με το στρατό στην γέφυρα του Τίβερη, δύο χιλιόμετρα έξω από τη Ρώμη.

Εδώ εμφανίζεται η γνωστή θεοσημία, όπως το περιγράφει ο ιστορικός Ευσέβιος. Ο Κων/νος είδε νωρίς το απόγευμα στον ουρανό τον Σταυρό και τα γράμματα που έλεγαν «Τούτω Νίκα». Δηλαδή με αυτό το σύμβολο ας νικάς. Ο Λακτάντιος παραθέτει το κείμενο εις τα Λατινικά. Ο Άγιος Αρτέμιος και ο στρατός εβεβαίωσαν πως το είδαν και αυτοί το σύμβολο, άρα το είδε πλήθος στρατιωτών και όχι μόνον ο Κωνσταντίνος. Από τότε ο Κωνσταντίνος κατασκεύασε το λάβαρο του Σταυρού με το μονόγραμμα, το Χριστόγραμμα ΧΡ, Χριστός, σε ένα στεφάνι. Το ίδιο παρήγγειλε να γίνει και στις ασπίδες των στρατιωτών του. Ο Ζώσιμος, όπως και άλλοι ειδωλολάτρες συγγραφείς, αποσιωπά το γεγονός. Στις 28 Οκτωβρίου του 312 γίνεται η μάχη, στην οποία ο στρατός του Μ. Κων/νου (25.000 άνδρες) κατενίκησε αυτόν του Μαξέντιου (100.000 στρατιώτες)! Κάποια στιγμή,πάνω στη σύγκρουση, έσπασε η γέφυρα του Τίβερη και πολλοί στρατιώτες πνίγηκαν στο ποτάμι, ανάμεσά τους και ο Μαξέντιος. Πάλι κατηγορούν τον Κωνσταντίνο. Όμως η σκοπιμότητα γίνεται φανερή, ιδίως μετά την απόφαση του Κων/νου, που δεν κατεδίκασε κανένα στρατιώτη του αντιπάλου στρατεύματος. Δεν εφάρμοσε κανένα μέτρο εναντίον τους.

Τρία χρόνια μετά ο Κωνσταντίνος έχτισε τη θριαμβική αψίδα που υπάρχει μέχρι σήμερα στη Ρώμη.
Δ΄Ο ΚΩΝ/ΝΟΣ “ΔΙΩΚΤΗΣ” ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΩΝ: Κατά τον Ζώσιμο, ο Άγιος Κωνσταντίνος προκάλεσε το μίσος των ειδωλολατρών, οι οποίοι για να τον εκδικηθούν και να τον προσβάλουν, βεβήλωσαν τα αγάλματά του. Όμως εκείνος, όταν του είπαν τι είχε γίνει, έπιασε το πρόσωπό του και είπε «ευτυχώς εγώ δε βλέπω κανένα τραύμα στο πρόσωπό μου». Δεν καταδίωξε τους ειδωλολάτρες, αλλά ούτε και τήρησε φιλική στάση απέναντί τους. Με επιστολές του συμβούλευε τους κατοίκους ειδωλολατρικών περιοχών να στραφούν προς τη χριστιανική πίστη. Αυστηρότητα έδειξε μόνον προς τους αιρετικούς ή αυτούς που πίστευε ότι διασάλευαν την τάξη στους κόλπους της χριστιανικής θρησκείας.

Γι’ αυτό πότε εξόριζε το Μέγα Αθανάσιο, πότε εξόριζε τον Άρειο. Ήθελε να αποφύγει τις διενέξεις και τις συγκρούσεις. Γι’ αυτό και ο Μέγας Αθανάσιος, για να προφυλαχθεί κατά πολλούς ιστορικούς, επειδή τον απειλούσαν με δολοφονία οι Αρειανοί, στάλθηκε εξόριστος στη Δύση (στο σημερινό Πριρ, γενέτειρα του Μαρξ). Εκεί ο Αθανάσιος μετέφερε τον κοινοβιακό μοναχισμό του αγίου Αντωνίου και του αγίου Παχωμίου. Όμως δεν αδίκησε την εθνική θρησκεία, μάλιστα κατά τον ίδιο το Ζώσιμο επέβλεψε την ανοικοδόμηση εθνικών ναών. Συγκεκριμένα ο Κωνσταντίνος χρηματοδότησε, ως αρχηγός του κράτους, δύο ειδωλολατρικούς και δύο χριστιανικούς ναούς. Δηλαδή προσπαθούσε να τηρήσει ισορροπία και να εξασφαλίσει την ισότητα των πολιτών. Ένα σημαντικό ακόμη λάθος των αρνητών του Κων/νου είναι το θρυλούμενο πως εκείνος ανακήρυξε το Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του κράτους.

Όμως, αυτό έγινε στις 28 Φεβρουαρίου του 380 από τον Θεοδόσιο τον Α’. Ο Κωνσταντίνος εξησφάλισε απλώς ελευθερία σε κάθε θρήσκευμα, οπότε και οι Χριστιανοί απέκτησαν το δικαίωμα της ελεύθερης Λατρείας. Η λίγο πριν το θάνατό του βάπτιση και η ευμενής αντιμετώπιση της Εκκλησίας δεν υποκρύπτει κανέναν καιροσκοπισμό. Γιατί κανείς πολιτικός δεν στηρίζεται ποτέ στη μειοψηφία αλλά στην πλειοψηφία. Όμως, την εποχή που ο Μέγας Κωνσταντίνος έδειχνε το ενδιαφέρον του για τον Χριστιανισμό, οι πιστοί αποτελούσαν μια μειοψηφία της τάξης του 10% στην αχανή Αυτοκρατορία (Άντολφ φον Χάρμερ: Η εξάπλωση του Χριστιανισμού κατά τους πρώτους αιώνες)!

Ο Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΓΙΟΣ: Η κηδεία του Αγίου έγινε στο Ναό των Αγίων Αποστόλων, στο χώρο που είχε ο ίδιος ο αυτοκράτορας ετοιμάσει, δίπλα σε ιερά λείψανα Αγίων και Αποστόλων, όπως ο ίδιος επιθυμούσε. Εκεί το τίμιο λείψανό του, επετέλεσε πολλά θαύματα! Πρέπει να δοξάζουμε το Θεό, που ανέδειξε τον Κων/νο αυτοκράτορα σε μια εποχή κρίσης θεσμών και αξιών, μετά από τρεις αιώνες σκληρών διωγμών και φρικτών θανατώσεων εκατομμυρίων αθώων, μόνο και μόνο για την πίστη τους στον Χριστό! Ο Μ. Κωνσταντίνος ασπάσθηκε τον χριστιανισμό, όχι μόνο ως ένας απλός πολίτης της, αλλ’ ως ο αυτοκράτορας της! Το ότι βαπτίσθηκε στο τέλος της ζωής του αποδεικνύει πως δεν υπήρχε οποιαδήποτε σκοπιμότητα στην επιλογή του αυτή, αλλά προερχόταν από γνήσια εσωτερική του ανάγκη.

Έτσι ένας Ρωμαίος μονοκράτορας, μετά από τόσες νίκες και δόξα, που είχε τη θέση pontifex maximus (μέγιστος αρχιερέας της ειδωλολατρικής θρησκείας, που του αποδίδονταν τιμές λατρείας, αν και ο ίδιος κατήργησε τη λατρεία στο πρόσωπό του), να βαπτισθεί Χριστιανός; Άλλωστε η αναγνώριση της αγιότητας ενός κεκοιμημένου ορθοδόξου χριστιανού δεν είναι προϊόν ανθρώπινης αυθαιρεσίας. «Τους δοξάζοντάς με, δοξάσω», λέγει ο ίδιος ο Θεός. Μόνο ο Θεός, στην Ορθόδοξη Εκκλησία ανακηρύσσει και δοξάζει τους Αγίους Του. Ο Κωνσταντίνος αξιώθηκε, ενόσω ακόμη ζούσε άμεσης με οράματα θεϊκής καθοδήγησης, στάθηκε μοναδικό όργανο στα χέρια της θείας Προνοίας για τη στερέωση και επικράτηση της λατρείας του μόνου Αληθινού Θεού στον κόσμο. Αλλά και μετά θάνατο τον δόξασε ο Κύριος! Καθότι δεν πρέπει να παραβλέπεται το ότι και μετά την κοίμησή του οι προσευχές και μεσιτείες του προς τον Θεό θαυματουργούν, όπως εξάλλου αναφέρουν και αρχαία τροπάρια προς τιμή του. Σημαντικό στοιχείο ακόμη είναι το ότι ο Κωνσταντίνος «εκράτηνε την πίστην της Νικαίας», διότι το να επιτρέψει να συγκληθεί η Σύνοδος και να αποφασίζει η Σύνοδος, με τη Χάρη του Θεού, ανεδεικνύει ότι εκείνος ισχυροποίησε πραγματικά την πίστην των Ορθοδόξων Πατέρων της Εκκλησίας. Και κάτι ακόμη:

“Δεν υπάρχει αγιο-ποίηση στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά αναγνώριση της αγιότητος. Ο Θεός με έκτατες επεμβάσεις, με λείψανα που ευωδιάζουν, που θαυματουργούν, και με τις θεοσημείες αυτές αποδεικνύει την επέμβασή του στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τότε τιμάμε τον υπό του Θεού διατηρηθέντα και αναγνωρισθέντα άγιο.” (π. Μεταλληνος).

ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ: Ο Κων. Παπαρρηγόπουλος τονίζει:«Και αν ακόμα διέπραξε και κάποια ανομήματα ο Κωνσταντίνος, αυτό δεν οφείλεται σε αγριότητα ψυχής, αλλά γιατί ο ίδιος γεννήθηκε και έζησε μέσα σε καθιερωμένες από αιώνες ολέθριες έξεις και παραδόσεις. Οι προκάτοχοι και οι συνάρχοντές του, κανένα δε σεβάσθησαν θείο ή ανθρώπινο νόμο. Είναι απορίας άξιο όμως και θαυμασμού, ότι κατανικώντας τόσο μεγάλους πειρασμούς, κατόρθωσε να κατανοήσει και να ομολογήσει τις αρχές του Ευαγγελίου.»

Πηγή:

http://anatoliki-orthodoksi-ekklisia.blogspot.com

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

Φόνευσε ο Μωϋσής έναν Αιγύπτιο; Τι μας λέει η Αγία Γραφή για το γεγονός αυτό;

Ο Μωυσής και ο φόνος του Αιγύπτιου τυράννου (Έξ. 2, 12)

Στο σύντομο αυτό άρθρο θα εξετάσουμε την διδασκαλία που προκύπτει από την Αγία Γραφή, σχετικά με τον φόνο του Αιγυπτίου τυράννου από τον Μωυσή. Εκ πρώτης όψεως, θα έλεγε κανείς ότι η Γραφή δεν σχολιάζει το γεγονός, όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα δούμε λοιπόν το ζήτημα προσεκτικά ξεκινώντας με μια σύντομη ιστορική αναδρομή.

Το ιστορικό της παρουσίας

του Μωυσή στην Αίγυπτο και στην αυλή του Φαραώ

Ως γνωστόν, η ιστορία των ισραηλιτών ξεκινά από την αρχαία βαβυλωνιακή πόλη Ουρ (στα μισά περίπου μεταξύ Περσικού κόλπου και Βαγδάτης), όπου κατοικούσε μια μικρή οικογενειακή φυλή με ηγέτη τον Αβραάμ, τον οποίο διαδέχθηκαν στην ηγεσία ο Ισαάκ και κατόπιν ο Ιακώβ (οι λεγόμενοι και «Πατριάρχες»).

Από τα χρόνια του Αβραάμ η φυλή είχε μεταβεί και κατοικούσε στην Χαναάν, όμως στα χρόνια του Ιακώβ η πείνα τους οδήγησε σε επαφές με την πλούσια Αίγυπτο όπου τελικά και μετοίκησαν (Γέν. 41,57. 42,1. 42.5. 46,3).

Στο νέο αυτό περιβάλλον, η εβραϊκή φυλή όχι μόνο κατάφερε να επιζήσει, αλλά αναπτύχθηκε και ισχυροποιήθηκε, με αποτέλεσμα ο νέος Φαραώ της Αιγύπτου να φθονήσει τους ισραηλίτες, να τους υποδουλώσει και να φτάσει στο σημείο να διατάξει να θανατώνονται όλα τα αρσενικά τους νήπια (Έξ. 1,6-16) με σκοπό να εξαφανίσει ολοκληρωτικά το γένος τους.

Σε αυτό το επικίνδυνο περιβάλλον γεννήθηκε ο Μωυσής. Οι γονείς του για να τον προστατέψουν, τον τοποθέτησαν σε στεγανοποιημένο καλάθι το οποίο έριξαν κατόπιν στο ποτάμι. Εκεί τον βρήκε η κόρη του σκληρού βασιλιά, τον υιοθέτησε, και έτσι έγινε ο Μωυσής θετός εγγονός του Φαραώ και ανατράφηκε στο παλάτι με τα πλούτη (Εβρ. 11,26), τη δόξα και τη μόρφωση (Πράξ. 7,21-22) που του άρμοζαν.

Μετά τα παραπάνω περιστατικά, ο Μωυσής εμφανίζεται και πάλι στην Αγία Γραφή σε ηλικία 40 ετών (Πράξ. 7,23). Παρά το γεγονός ότι η κόρη του Φαραώ τον ανέθρεψε σαν δικό της γιο (Πράξ. 7,21), μέσα στο ειδωλολατρικό αυτό περιβάλλον δεν έχασε ούτε την εθνική, ούτε τη θρησκευτική του συνείδηση (Εβρ. 11,24) και τον βλέπουμε να γνωρίζει ποιοι είναι οι ομοεθνείς του και να ενδιαφέρεται γι’ αυτούς (Έξ. 2,11). Μια εξήγηση για το γεγονός θα μπορούσε να μας δώσει η διήγηση Έξ. 2,4-10 όπου κατά ευτυχή συγκυρία, η κόρη του Φαραώ, η οποία μετά την ανεύρεση του μικρού Μωυσή ψάχνει για Εβραία τροφό, χωρίς να το γνωρίζει δίνει τον μικρό στην ίδια του τη μάνα ώστε να τον θηλάσει και να τον μεγαλώσει. Προφανώς η επαφή με το οικογενειακό του περιβάλλον βοήθησε τον Μωυσή να διατηρήσει την πίστη στον Θεό και την αγάπη στον λαό τους.

Το περιστατικό με τον Αιγύπτιο

Από το εδάφιο 2,11 και εξής, το βιβλίο της Εξόδου μας διηγείται το περιστατικό με τον φόνο του Αιγυπτίου που μας απασχολεί στο παρόν άρθρο.

Έχοντας λοιπόν κατά νου τις προϋποθέσεις που αναφέραμε πιο πάνω, βλέπουμε τον Μωυσή να πηγαίνει στην περιοχή Γεσέμ της Αιγύπτου, όπου κατοικούσαν οι συμπατριώτες του καταδικασμένοι σε βαριά καταναγκαστικά έργα.

Εκεί, βλέπει κάποιον από τους ανθρώπους του Φαραώ να χτυπά με μαστίγιο έναν Εβραίο και φορτισμένος προφανώς από τα όσα αντίκρισε στην Γεσέμ, ο Μωυσής αγανάκτησε και από πατριωτικό ζήλο επιτέθηκε στον Αιγύπτιο τύραννο και τον σκότωσε.

Εδώ λοιπόν απαιτείται μια προσεκτική ανάγνωση των Ιερών Κειμένων, διότι το γεγονός ότι η Βίβλος δεν εκφράζει κάποιο τυποποιημένο «ηθικό δίδαγμα» σχετικά με τον συγκεκριμένο φόνο, δεν σημαίνει ότι αυτός γίνεται αποδεκτός. Αυτό μας το δείχνει η Γραφή ξεκάθαρα στους αμέσως επόμενους στίχους όπου φαίνονται τα αποτελέσματα της πράξης αυτής του Μωυσή.

Πρώτ’ απ’ όλα, στον στίχο Έξ. 2,14 βλέπουμε το εντυπωσιακό, εξαιτίας του φόνου αυτού να έρχεται αντιμέτωπος ο Μωυσής με την απαξίωση από την πλευρά των συμπατριωτών του, τους οποίους ήθελε να βοηθήσει! Του μιλούν περιφρονητικά και τον απορρίπτουν ως άρχοντα και δικαστή τους.

Αν λοιπόν η Αγία Γραφή δικαιολογούσε έναν φόνο που φαίνεται «δίκαιος» στα μάτια του κόσμου, τότε ο Μωυσής θα έπρεπε να ηρωοποιηθεί από τη βιβλική διήγηση. Όμως αυτό δεν συμβαίνει. Ακόμα και ο Εβραίος που σώθηκε από το μαστίγιο του Αιγυπτίου δεν επιθυμούσε μια τέτοια κατάληξη. Αν ήταν διαφορετικά, θα έπρεπε να αποσιωπήσει το γεγονός ώστε να μην βάλει σε κίνδυνο τον «σωτήρα» του. Ο ισραηλίτης όμως όχι μόνο διέδωσε το περιστατικό, αλλά και από την αντιμετώπιση που είχε ο Μωυσής βλέπουμε ότι η ενέργειά του θεωρήθηκε απαράδεκτη.

Έτσι λοιπόν εξαιτίας του φόνου, όχι μόνο ο λαός που τόσο αγαπούσε ο Μωυσής καταδικάζεται να μείνει χωρίς αρχηγό και να υπομείνει έτσι άλλα 40 χρόνια καταπίεσης (Πράξ. 7,30) αλλά και ο ίδιος χάνει όλα του τα προνόμια, μια που ο Φαραώ έμαθε το συμβάν και ζητούσε να τον σκοτώσει (Έξ. 2,15). Ο Μωυσής που βρίσκεται σε κίνδυνο, αναγκάζεται να κατευθυνθεί προς την Μαδιάμ στα νοτιοανατολικά της Σιναϊτικής χερσονήσου, ταλαιπωρία πολύ μεγάλη για κάποιον που ανατράφηκε στην πολυτέλεια των ανακτόρων και είναι τώρα αναγκασμένος να διανύσει μια τεράστια και δύσκολη διαδρομή 500 χιλιομέτρων περίπου.

Τελικά το κόστος για τον Μωυσή ήταν μεγάλο. Έχασε την ευκαιρία να ηγηθεί των ισραηλιτών και να τους σώσει από τα δεινά, έχασε την προνομιακή θέση κοντά στον Φαραώ που θα του επέτρεπε περισσότερο από κάθε άλλον να τους βοηθήσει, οδήγησε τους συμπατριώτες του σε παράταση της σκλαβιάς τους, ο ίδιος έχασε τη χλιδή του παλατιού και τη δόξα της ηγεσίας ενώ κατέληξε κυνηγημένος στην Μαδιάμ ως ένας απλός τσομπάνης να βόσκει πρόβατα για 40 ολόκληρα χρόνια, έχοντας πρόσκαιρα γευτεί την περιφρόνηση από τους ανθρώπους του λαού του.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη ερμηνευτική Παράδοση, το εδάφιο 9 της Επιστολής Ιούδα («ο δε Μιχαήλ ο αρχάγγελος, ότε τώ διαβόλω διακρινόμενος διελέγετο περί τού Μωϋσέως σώματος») σχετίζεται ακριβώς με τον φόνο του Αιγυπτίου. Σύμφωνα λοιπόν με την ερμηνεία που δίνει ο άγιος Οικουμένιος, επίσκοπος Τρίκκης[1]:

«Η δε περί του Μωυσέως κρίσις εστιν αύτη. Λέγεται τον Μιχαήλ τον αρχάγγελον τη του Μωυσέως ταφή δεδιηκονηκέναι, του διαβόλου τούτο μη καταδεχόμενου, αλλ’ επιφέροντος έγκλημα αυτώ διά τον του αίγυπτίου φόνον … και διά τούτο μη συγχωρείσθαι αυτώ τυχείν της εντίμου ταφής»[2].

Την ερμηνεία αυτή ακολουθεί και ο άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας[3]. Επίσης, όπως σημειώνει ο καθ. Ιερεμίας Φούντας, «ο ιερός Αυγουστίνος αν και λέει ότι ο Μωυσής έκανε τον φόνο από πατριωτική αγανάκτηση, όμως δεν τον απαλλάσσει από την κατηγορία»[4].

Έτσι λοιπόν βλέπουμε πως ο φόνος αυτός πουθενά δεν δικαιώνεται και η Αγία Γραφή μας διδάσκει ότι κάθε τι το καλό, θα πρέπει να γίνεται και με τον ορθό τρόπο. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Σύμφωνα όμως με τη διδασκαλία του Κυρίου, υπάρχει πάντα το περιθώριο για την ειλικρινή μετάνοια. Οι κακουχίες, η ταπεινή ζωή, η πνευματική άσκηση και οι προσευχές επί 40 χρόνια που πέρασε ως βοσκός στην έρημο του Σινά έφεραν αποτέλεσμα, και ο Μωυσής αξιώθηκε να ζήσει τη θεοπτία της Καιόμενης Βάτου (Έξ. 3,1-15), να του ανατεθεί από τον Θεό η αρχηγία για την απελευθέρωση του λαού Του και να χαρακτηρισθεί «μετά τοσούτων τιμητικών τίτλων», όπως «άνθρωπος του Θεού», «μέγιστος προφήτης» και «νομοθέτης»[5].

* * *

Σημειώσεις:

[1] Η μνήμη του τιμάται στις 3 Μαΐου. Όπως διαβάζουμε, «ο Άγιος Οικουμένιος έζησε περί τα τέλη του 10ου αιώνος μ.Χ. και ήταν Επίσκοπος Τρίκκης. Διακρίθηκε για την αγιότητα του βίου του, τη φιλανθρωπία του, και συνέγραψε υπομνήματα στις Πράξεις, στις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου και τις Καθολικές Επιστολές. Εκοιμήθηκε με ειρήνη και ενταφιάσθηκε στο ναό των Αρχαγγέλων στα Τρίκαλα» (Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας (επιμ. Αγαθαγγέλου επισκ. Φαναρίου), τόμ. 5ος – Μάιος, Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2006, σελ. 59). Πάντως, το πρόβλημα του βίου και του χρόνου δράσεως του Αγίου Οικουμενίου απασχόλησε τους ερευνητές και διατυπώθηκαν πολλές και αλληλοσυγκρουόμενες γνώμες. Βλ. και Μουτσούλας Ηλίας, «Οικουμένιος», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (ΘΗΕ), τόμ. 9, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1966, στ. 876-878. Επίσης, βλ. σχετική μελέτη του καθ. Χρίστου Κρικώνη, «Υπήρξε Οικουμένιος Επίσκοπος, άγιος και πολιούχος Τρίκκης; Και πότε;», ΕΕΘΣΘ, τμήμα Ποιμαντικής, τόμ. 2, Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 49-69.

[2] «Υπόμνημα εις την Επιστολή Ιούδα», PG 119,713 BC.

[3] «Ερμηνεία εις την Καθολικήν επιστολήν του Ιούδα», PG 126,96 BC.

[4] Φούντας Ιερεμίας, «Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης – Έξοδος», Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2005, σελ. 23.

[5] «Μωυσής», ΘΗΕ, τόμ. 9 (1966), στ. 284.

Πηγή:

http://www.oodegr.com/oode/grafi/pd/egypt_fonos_1.htm

<>

Δεν έχω παιδιά και σκέπτομαι για εξωσωματική. Είναι σωστό;

Για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μου δεν είχα καμία σχέση με τον Θεό και την Εκκλησία, και ούτε πού μού έκαναν εντύπωση όλα αυτά… Αν κατά λάθος άκουγα καμιά ψαλμωδία σε κανένα κανάλι, το γύριζα γρήγορα από εκεί εκνευρισμένη!

Κάτι μού έτυχε όμως (άς μη μπώ τώρα σε λεπτομέρειες) κι εκείνα πού πρώτα απόφευγα και ίσως κορόϊδευα, μετά μού γίνανε ειρηνικό βίωμα και απαραίτητα στην ζωή μου!

Έμαθα να προσεύχομαι, να εξομολογούμαι, να κοινωνώ, ακόμη καί να ψέλνω!!! Ποια; Εγώ, η Μαργαρίτα, (Μάργκοτ για τους φίλους μου)!

Όμως, υπήρχαν και οί σκιές πού με καταδίωκαν, από την παλαιότερη ζωή μου…

Παντρεύτηκα τον άνδρα μου από αίσθημα. Είχα κι εγώ τά όνειρά μου για μια χαρούμενη οικογένεια γιατί αγαπούσα τα παιδιά, έστω κι αν έκανα μία έκτρωση όταν ήμουν μαθήτρια πιεζόμενη από τις τότε καταστάσεις… Δυστυχώς σήμερα δεν έχω παιδιά, αν και προσεύχομαι γι΄ αυτό κι εγώ και ο άνδρας μου… Κι΄ έτσι, μετά από 10 χρόνια γάμου, σκέπτομαι τώρα σοβαρά τήν εξωσωματική… Είναι σωστό όμως;

Μαργαρίτα – Νέα Ιωνία, Αθήνα

 * * *

Η εξωσωματική γονιμοποίηση δίνει  τά παιδιά πού θέλουμε, αφού όμως καταστραφούν κάποια άλλα… Στά 6  γονιμοποιημένα οί γιατροί διαλέγουν 2,  καί τα υπόλοιπα 4  καταστρέφονται… Είναι δυνατόν όμως επάνω σε 4  διακοπές ζωής καί δολοφονίες, νά κτιστούν 2 μελλοντικές δικές μας ευτυχίες; Καί τί παιδιά στό τέλος θα γίνουν αυτά, όταν μεγαλώσουν;

Αγαπητή Μαργαρίτα, καλημέρα σας.

Πήραμε το μήνυμά σας, στενόχωρο είναι αλήθεια, και είδαμε τις σκέψεις σας. Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι ότι το «παλαιό λάθος σας» και ή αρχαία παράβαση των εντολών του Θεού στο «ού φονεύσεις», σας κυνηγάει και τώρα, κάνοντάς σας να απολαμβάνετε τους πικρούς καρπούς της πρό Χριστού ζωής σας…

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η ειλικρινής, πιστεύουμε, μετάνοιά σας για τους καιρούς της αγνοίας σας… Τότε δεν ξέρατε, σήμερα όμως γνωρίζετε!

Είναι γεγονός, και ιατρικά διαπιστωμένο μάλιστα, ότι τις περισσότερες φορές οί αμβλώσεις ακολουθούνται από μία παρατεταμένη και διαρκή στείρωση. Οί επιστήμονες μιλάνε για κακούς χειρισμούς στην επέμβαση, όμως πάνω απ΄ όλα είναι η αποστροφή του Θεού της Δημιουργίας για τους περιφρονητές του δώρου της ζωής πού μέσα από ένα νεογέννητο μωράκι δίνεται…

Τώρα, παρ΄ όλες τις προσευχές σας ο καλός Θεός δεν σας δίνει παιδιά.

Πιθανόν για να έλθετε σε μεγαλύτερη μετάνοια, πιθανόν για να πονέσει η ψυχή σας περισσότερο, να συναισθανθείτε και οί δυό σας εκείνο το διαρκές έγκλημα πού κάνατε και πού αιωνίως, σαν μία φυτευμένη λαμπάδα θα υπάρχει, φθάνοντας μέχρι και την ώρα της φοβερής του Χριστού Κρίσεως!

Σήμερα βέβαια στην εποχή μας πολλοί δεν δίνουν σημασία σ΄ αυτά και αλλάξανε ακόμη και τα ονόματα των εγκληματικών πράξεων για να μη δημιουργείται «ψυχολογικό» στους ενόχους…

Την έκτρωση, την βαφτίσανε «διακοπή κυήσεως», και την μοιχεία και το παλαιό «σπίτωμα και τις σπιτωμένες» πού ήξερε ανέκαθεν ο Ελληνικός λαός, σήμερα το λένε «ελεύθερη συμβίωση», «ελεύθερη συντροφιά» και «άντε να συζήσουμε χαρούμενοι κι΄ ελεύθεροι…»

Δηλαδή, «πάρτε διαβόλοι βάγια», και «άντε και του χρόνου…», να το πούμε έτσι λαϊκότερα και στην απλή καθομιλουμένη…

Τιποτένια γνώμη μας είναι να κάνετε πιο θερμές τις προσευχές σας, να πάτε και σε γνωστά προσκυνήματα πού η Παναγία μας δίνει παιδιά ( Τήνος, Μαλεβή, κλπ), και εάν ο Θεός δεν σας δώσει παιδί, να παραμείνετε όπως είσαστε και να μη πάτε διά πλαγίας οδού και εκτός της φυσιολογικής Δημιουργίας να αποκτήσετε τέκνο…

Ένας διορατικός Πνευματικός Πατέρας έλεγε κάποτε:

«Ο Θεός δίνει τα παιδιά, ο Θεός τα στερεί, ο Θεός τα παίρνει… Παρατηρώντας τον κύκλο της ζωής πολλών οικογενειών πού έρχονται εδώ, βλέπω ότι ακόμη και τα υιοθετημένα παιδιά (προϊόντα πολλές φορές παρανόμων σχέσεων), διαγράφουν μιά ζωή με πολλά προβλήματα. Τέτοια, πού και οί θετοί γονείς χτυπάνε το κεφάλι τους έπειτα… Δεν λέμε ότι αυτό είναι κανόνας, δεν λέμε ότι όλα αυτά τα παιδιά έχουν προβλήματα, αλλά όμως πρέπει πολύ να το σκεφτόμαστε όταν πάμε για μία υιοθεσία όχι από το συγγενικό μας περιβάλλον αλλά από ιδρύματα, και «αγνώστων γονέων…»

Σχετικά με την εξωσωματική γονιμοποίηση έλεγε:

«Τώρα βρήκανε κι αυτές τις πονηρές μεθόδους να φυτεύουνε παιδιά, όπως φυτεύουμε καρπούζια πάνω σε κολοκύθια, κάνοντας καρπουζοκολόκυθα! Δεν ξέρω τι παιδιά θα βγούνε στο τέλος αυτά, και ο καλός Θεός να μας ελεήσει όλους…

Ακούστε κι ένα φοβερό περιστατικό πού μού το ανέφερε μία κυρία.

Δεν λέω ονόματα, το Μυστήριο της Εξομολόγησης είναι αυστηρώς απόρρητο, αλλά αναφέρω αορίστως το περιστατικό για να ωφεληθούνε κι άλλοι. Η κυρία αυτή ήταν άτεκνη, τουλάχιστον για 15 χρόνια, αλλά πάντοτε επέμενε να αποκτήσει κι αυτή ένα παιδάκι δικό της.

Καλόψυχη κι ευλογημένη γυναίκα, και πολύ την λυπόμουνα…

Πήγαινε σ΄ έναν πολύ γνωστό Πνευματικό πού της είχε απαγορεύσει να κάνει εξωσωματική, αλλά παρ΄ όλα αυτά, αυτή επέμενε και είχε κάνει ήδη δύο αποτυχημένες επεμβάσεις με πολλές ταλαιπωρίες και με τεράστια έξοδα…

Στην τρίτη επέμβαση, διηγείται η ίδια, ότι,

«όπως ήμουνα εξαντλημένη έπεσα να κοιμηθώ σβήνοντας το φώς. Και ξαφνικά, αισθάνομαι δυό τριχωτά χέρια να με πιάνουν από τους ώμους και να με τραντάζουν δυνατά! Ξεχώρισα το πρόσωπο του δαίμονα επάνω μου! Έπαθα τέτοια λαχτάρα φωνάζοντας δυνατά το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με…» πού θα το θυμάμαι σε όλη μου την ζωή…»

Λίγες μέρες νωρίτερα μία δαιμονισμένη της είχε ειπεί «και παιδί να κάνεις, πάλι «δικό μου» θα είναι…»

Αγαπητή φίλη, σας δώσαμε μία μικρή εικόνα αυτού του θέματος. Εσείς, ελεύθερη είστε πιά να αποφασίστε…

Μία χαρακτηριστική επιστολή από μία γυναίκα:

«Πριν την εξωσωματική, η γυναίκα κάνει ενέσεις για να κατεβάσει περισσότερα ωάρια.

Όταν εγώ είδα ότι κατέβασα 9 ωάρια, είπα το γιατρό στοπ, και πήγα στο Κέντρο. Συνήθως, δεν είναι και απαραιτήτως όλα καλά για γονιμοποίηση. Από μένα όμως γονιμοποίησαν και τα εννέα, κι έτσι είχα 9 έμβρυα.

Όταν στα τοποθετούν μέσα σου, υποστηρίζουν ότι αν βάλεις 3 έχεις περισσότερες πιθανότητες σύλληψης. Αλλά στην πορεία, το ένα το κάνουν έκτρωση, γιατί η τριδυμία πλέον απαγορεύεται.

Εγώ είπα όχι, θα μου τοποθετήσετε μόνο 2 και ας έχω λιγότερες πιθανότητες. Εγώ έκτρωση δεν κάνωνβθηυ! Όπως και έγινε, αλλά σύλληψη δυστυχώς δεν επιτεύχθηκε…

Στην πορεία, είχα άλλα 7 έμβρυα ( από τα 9 σύνολο ). Αυτά, αν καταφέρουν να ζήσουν κάνουν κυτταρικές διασπάσεις. Από τα 7 τα 4 δεν τα κατάφεραν.

Τώρα έχω 3 κατεψυγμένα έμβρυα (τι ψυχρό πού ακούγετε…) από τα οποία αν επιβιώσουν στην απόψυξη θα μου τα κάνουν εμφύτευση. Συνήθως δεν επιβιώνουν, ή δεν επιβιώνουν όλα…

Είναι πραγματικότητα το γεγονός ότι όχι μόνο σκοτώνονται γονιμοποιημένα ωάρια, ζωντανά δηλαδή έμβρυα, αλλά συχνά διατηρούνται σε ειδικούς κουβάδες, όσο το δυνατόν περισσότερο στη ζωή και χρησιμοποιούνται για πειράματα, η ακόμα και για διάφορα “προϊόντα” της βιομηχανίας καλλυντικών (πού τα βάζουν οί γυναίκες σάν μάσκα προσώπου. Δηλαδή οί γυναίκες, καί προφανώς εν αγνοία τους γιατί ελάχιστες μπορεί να το ξέρουν, βάζουν πτώματα πεθαμένων παιδιών, πάνω στα πρόσωπά τους!…»).

Πηγή:

http://godandscienceorthodoxy.wordpress.com

GOD AND SCIENCE - ORTHODOXY

ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Μύθος ή πραγματικότητα
τα θαύματα του Ιησού;

Έξω από τα ευαγγελικά κείμενα, δεν έχουμε παρά μια μαρτυρία που σχετίζεται μ’ αυτά τα εξαιρετικά γεγονότα. Αυτή είναι η μαρτυρία του Ιουδαίου ιστορικού Ιώσηπου, που διοικούσε το ιουδαϊκό στράτευμα στον ηρωικό αγώνα του εναντίον των Ρωμαίων.

Γράφει, λοιπόν, ο Εβραίος ιστο­ρικός Ιώσηπος στην «Αρχαιολογία» του: «Κατά τούτον τον χρόνον Ιη­σούς, σοφός ανήρ, είγε άνδρα αυ­τόν λέγειν χρη (αν ταιριάζει να τον ονομάζουμε άνθρωπο). Ην γαρ παραδόξων έργων ποιητής, διδάσκα­λος ανθρώπων των ηδονή τ’ αληθή δεχόμενων». (!)

Επί πλέον, ο Ιώσηπος περιγρά­φει, πως ο Πιλάτος, υποχωρώντας στις παρακλήσεις των αρχόντων του λαού, καταδίκασε τον Ιησού να σταυρωθεί και προσθέτει πως η πί­στη στην ανάστασή Του εξακολου­θούσε να επικρατεί μεταξύ των χρι­στιανών, στην εποχή που έγραφε. Ο Ιώσηπος έγραψε το βιβλίο του πε­ρίπου 50 χρόνια ύστερα από τον θάνατο του Ιησού.

Στο σημείο τούτο αξίζει να προ­σέξουμε ότι ο Εβραίος Ιώσηπος μι­λάει επίσης και με ακόμη περισσό­τερες λεπτομέρειες, για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, για το έργο του, το βάπτισμά του, την επιρροή του, και τον θάνατο του. Κατακρίνει τον Η­ρώδη γιατί θανάτωσε αυτόν τον προφήτη, κι όλ’ αυτά χωρίς ν’ ανα­φέρει κανένα θαύμα ότι έγινε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Από αυτή την άποψη ο Ιώσηπος, σαν ιστορική πηγή, συμφωνεί απόλυτα με τους συγγραφείς των Ευαγγελίων.

Αν υποθέσουμε ότι, —καθώς α­κούμε τους επικριτές της Βίβλου να λένε- στο πνεύμα των χρόνων ε­κείνων υπήρχε η συνήθεια ν’ αποδί­δουν θαύματα στα μεγάλα θρησκευ­τικά πνεύματα, ρωτάμε: Δεν θα έ­πρεπε αυτή η διάθεση να εκδηλωθεί και στην περίπτωση του Ιωάννη του Βαπτιστή, που η προσωπικότητα και το έργο του είχαν δημιουργήσει βαθειά εντύπωση στην φαντασία του λαού, μία εντύπωση ακόμη σπουδαιότερη από του ίδιου του Ιησού; Κι όμως δεν υπάρχει κανένα κείμε­νο που ν’ αναφέρει έστω και ένα θαύμα που να έγινε από τον Πρόδρομο.

Ας έρθουμε τώρα στη Μαρτυρία των Ευαγγελίων.

Κάποιοι κριτικοί προσπάθησαν να προσβάλουν την αξιοπιστία των ευαγγελικών περιγραφών, με το επι­χείρημα ότι γράφτηκαν σε χρόνο που απείχε πάρα πολύ από τα γεγο­νότα που περιγράφουν. Ήταν εποχή λ.χ. που η σύνταξη των κειμένων χρονολογήθηκε μέχρι τη δεύτερη ε­κατονταετία μ.Χ., σε 120 χρόνια από τον θάνατο του Ιησού. Αυτή η προσ­πάθεια απέτυχε. Αρκετοί ερμηνευ­τές από κείνους που επικρίνουν τη Βίβλο, καθώς λ.χ. ο Χόλτζμαν (Η. Holtzmann) (2), συμφωνούν με τη διαπίστωση ότι τα συμπεράσματα πάνω στο θέμα της χρονολογίας, συμφω­νούν απόλυτα με τους αρχαιότε­ρους εκκλησιαστικούς συγγραφείς, ως προς τα κείμενα των τριών πρώ­των ευαγγελίων. Συμφωνούν, δηλα­δή, ότι γράφτηκαν μεταξύ των ετών 60 και 80 μ.Χ., που σημαίνει απόστα­ση όχι μεγαλύτερη από 30 ως 40 χρόνια, ύστερα από τον θάνατο του Ιησού. Το τέταρτο ευαγγέλιο συμ­πληρώθηκε αργότερα, κοντά στο τέλος της πρώτης εκατονταετίας, τότε που πέθανε ο απόστολος Ιωάν­νης.

Τότε, λοιπόν, όταν ολοκληρώθη­καν τα Ευαγγέλια, πολλοί από τους σύγχρονους του Ιησού ζούσαν ακό­μη. Έτσι, δύο ή τρία χρόνια πρωτύτερα, ο απόστολος Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους Επιστολή του, που γράφτηκε το 58 μ.Χ., κάνει λόγο για πεντακόσιους «εξ ων οι πλείονες μένουσιν έως άρτι, τινές δε και εκοιμήθησαν» (Α’ Κορινθ. 15/6). Στην παρουσία μιας γενεάς συγ­χρόνων και αυτόπτων μαρτύρων που ακόμη ζούσαν, δύσκολα θα πιστέ­ψουμε ότι περιγραφές θαυμάτων τόσο λεπτομερειακές σαν αυτές που περιέχονται στα Ευαγγέλια και αναφέρουν τα ονόματα τόπων και προσώπων, μπορούσαν να γίνουν πιστευτές, αν τα γεγονότα δεν ανα­γνωρίζονταν για πραγματικά;

Αφού, . λοιπόν, υπήρχαν τόσοι μάρτυρες των γεγονότων, σύγχρο­νοι κι αυτόπτες, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι τόσο λεπτο­μερειακές περιγραφές των θαυμά­των που υπάρχουν στα Ευαγγέλια α­ναφέρουν ψεύτικα ή παραλλαγμένα πράγματα. Εκεί αναφέρονται ονόμα­τα τόπων και ανθρώπων που μας πείθουν ότι τα γεγονότα, όπως περι­γράφονται, αναγνωρίζονται γι’ αληθινά. Κι είναι απίθανο να παραδε­χτεί κανείς ότι θα τολμούσαν οι συγγραφείς των Ευαγγελίων, να δημοσιεύσουν τέτοια παραμύθια σε τόσο σύντομο χρόνο μετά από τα δήθεν γεγονότα. Ακόμη και πολλοί απ’ αυτούς που αρνούνται, λίγο ή πολύ, τα θαύματα σαν πραγματικά, παραδέχονται όμως ότι για να γίνει δυνατό να διαδοθούν τέτοιες αφη­γήσεις και να γίνουν κι’ όλας αποδε­χτές, θα χρειαζόταν να περάσουν τόσες δεκαετίες όσες πέρασαν από τότε που ζούσε ο Χριστός ως τότε που γράφτηκαν τα Ευαγγέλια.

Το γεγονός, λοιπόν, ότι τα Ευαγ­γέλια δημοσιεύτηκαν κάτω από τα ίδια τα μάτια της γενεάς που υπήρ­ξε μάρτυρας των γεγονότων είναι το πρώτο επιχείρημα που προβάλ­λουμε: Το δεύτερο, είναι το εξής:

Ας πάρουμε την περιγραφή του Ίδιου του θαύματος και ας την συγ­κρίνουμε όπως αναφέρεται στα τρία πρώτα ευαγγέλια. Θα δούμε διαφο­ρές ανάμεσά τους. Βέβαια, αυτές οι διαφορές στις τρεις περιγραφές, προκαλούν εντύπωση, όμως γεγο­νός είναι ότι τα ουσιαστικά σημεία μένουν ίδια, σ’ όλες τις περιγραφές. Οι διαφορές που υπάρχουν, αφο­ρούν μόνον τις λεπτομέρειες. Και οι τρεις περιγραφές συμφωνούν από­λυτα μεταξύ τους τόσο στα σημεία που αναφέρουν τα λόγια του Ιησού, όσο κι εκείνων με τους οποίους μι­λούσε.

Να ένα παράδειγ­μα από τη ζωή: Κά­ποιος ακούει τρεις μάρτυρες που φθά­νουν από διαφο­ρετικό σημείο και αναφέρουν —ο κα­θένας τους με τον δικό του τρόπο – ένα ναυάγιο που το παρακολούθησε πολύς κόσμος. Και οι τρεις τους ήταν αυτόπτες μάρτυρες. Ο ένας άκουσε τον θόρυβο που έκανε το κατάρτι, κα­θώς έσπαζε απ’ την ορμή της θύελ­λας. Ο δεύτερος είδε τα πανιά που έπεσαν στο κατάστρωμα και τύλιξαν τους άτυχους ναύτες. Κι ο τρίτος είδε τα θεόρατα κύματα που ορ­μούσαν και σκέπασαν το καράβι.

Φυσικό είναι ο καθένας από τους τρεις, να μιλάει για τα γεγονότα που έτυχε να του κάνουν ιδιαίτερη εν­τύπωση. Οι τρεις περιγραφές δεν συμπίπτουν εντελώς, εκτός όταν α­ναφέρονται σε κάποιο πρόσταγμα του καπετάνιου που όλοι το άκου­σαν ή σε κάποια κραυγή αγωνίας κάποιου θύματος του ναυαγίου.

Αλλά και στην περίπτωση αυτή, κι αυτές ακόμα οι ασυμφωνίες ανά­μεσα στις τρεις περιγραφές, μαρτυ­ρούν ότι τα γεγονότα που περιγρά­φονται είναι αληθινά. Έτσι είναι κι η μαρτυρία των πρώτων Ευαγγε­λίων. Η αρμονία τους αφορά την ουσία της αφήγησης, ενώ οι διαφορές τους δείχνουν ότι η αρμονία αυτή δεν είναι τεχνητή, δεν οφείλεται σε υπολογισμούς για να εξαπατηθεί ο αναγνώστης. Είναι αφηγήσεις από πρώτο χέρι και καθώς συμπληρώ­νονται μεταξύ τους και αλληλοδιορθώνονται, συγχρόνως η μια επιβε­βαιώνει την άλλη.

Το τρίτο μας επιχείρημα, στηρί­ζεται στα τόσο χαρακτηριστικά λό­για με τα οποία ο Ιησούς συνοδεύει τα θαύματά Του, και που οι τρεις Ευαγγελιστές, γε­νικά τα αναφέρουν σε πλήρη συμφω­νία. Είναι αδύνατο ν’ αμφισβητηθεί η γνησιότητα τέτοι­ων λόγων. Είναι τόσο πρωτότυπα, τόσο βαθιά, τόσο χαρακτηριστικά, τόσο αποκαλυπτικά, που μπορούμε να πούμε πως αν πρόκειται για κάτι φτιαχτό, τότε φτιαχτή πρέπει να εί­ναι και η ύπαρξη του Ιησού. «Έχε θάρρος, θυγατέρα· η πίστη σου σε έσωσε… Μη φοβάσαι μόνο πίστευε… να μην αμαρτάνεις για να μη σου συμβεί κάτι χειρότερο… Δεν σου είπα ότι αν πιστεύεις θα ιδείς την δόξα του Θεού;.. Τι είναι ευκολότερο να σου πω, συγχωρούνται οι α­μαρτίες σου ή (εδώ ο Ιησούς διακό­πτοντας τη φράση Του γυρίζει προς τον άρρωστο και συμπληρώνει την πρόταση Του με το θριαμβευτικό πρόσταγμα) «σήκω πάνω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε». Πώς μπορεί τέτοια λόγια να θεωρηθούν σαν φτιαχτά; Είναι αδύνατο να ξε­χωρίσουμε αυτά τα λόγια από το θαύμα στο οποίο αναφέρονται. Απο­τελούν ένα αδιάσπαστο τμήμα του. Βρίσκονται με το θαύμα στην ίδια σχέση που έχει, και το νόμισμα με την επιγραφή που είναι τυπωμένη πάνω του. Αν, λοιπόν, τα λεγόμενα είναι γνήσια, τότε και το θαύμα – που χωρίς αυτό τα λόγια θα έχα­ναν το νόημα τους- πρέπει να είναι κι αυτό γνήσιο.

Το τέταρτο επιχείρημα, το παίρ­νουμε από τη στενή σχέση που υ­πάρχει μεταξύ της όλης διδασκα­λίας του Ιησού και των θαυμαστών έργων Του. Κάποιοι προσπάθησαν να ξεχωρίσουν τον Ιησού σαν κήρυ­κα ηθικής, από τον θαυματουργό Ιη­σού. Δέχονται την πρώτη Του ιδιό­τητα, αλλά Τού αρνούνται τη δεύτε­ρη. Τέτοια υπόθεση είναι τελείως άστοχη. Καθώς η ευαγγελική αφήγη­ση ξετυλίγεται, όλο και διαπιστώνε­ται πως η διδασκαλία και τα θαύματα είναι δεμένα τόσο γερά το ένα με το άλλο ώστε αν περικόψουμε αυθαίρετα την ιστορική περιγραφή θ’ αναγκαστούμε ν’ απορρίψουμε και τα θαύματα.

Θα πάρουμε ένα παράδειγμα: Η επί του όρους ομιλία αναγνω­ρίζεται απ’ όλους σαν το αριστούρ­γημα της ηθικής διδασκαλίας του Ιησού, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώ­στε οι πολέμιοι του υπερφυσικού θα προτιμούσαν να περιορίσουν ολό­κληρη τη διδασκαλία Του μονάχα σ’ αυτή την ομιλία.

Αλλά τι διαβάζουμε σ’ αυτή; «Πολλοί θα μου πουν εκείνη την η­μέρα, Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομα σου και στο όνομα σου δεν κάναμε πολλά θαύματα; Και τότε θα ομολογήσω σ’ αυτούς ότι ποτέ δεν σας γνώρισα» (Ματθ. 7/22-23).
Αν το πλήθος που άκουγε αυτά τα λόγια, δεν έβλεπε με τα μάτια του ότι ο Ιησούς έκανε συχνά θαύ­ματα θα ήταν δυνατό, χωρίς να γε­λοιοποιηθεί, να μιλήσει στο πλήθος εκείνο για τα θαύματα που και άλλοι από τους οπαδούς Του πραγματο­ποιούσαν στο όνομα Του;

Σ’ αυτό θα μπορούσε κάποιος από τους επικριτές ν’ απαντήσει: «Αν είναι έτσι, αν, πραγματικά, στη ζωή του Ιησού τα θαύματα Του δεν ξεχωρίζονται από τα λόγια Του, τότε ο απλούστερος τρόπος για ν’ απαλ­λαγούμε από τα θαύματα είναι ν’ α­πορρίψουμε μαζί και τα λόγια». Mα τότε αγαπητοί επικριτές, δεν θ’ α­πομείνει πλέον κανένα στήριγμα στην άποψη σας για τη μεγαλύτερη ηθική επανάσταση που μαρτυρείται μέχρι τώρα για την ανθρωπότητα. Ο πασίγνωστος φιλόσοφος Ερνέστος Ρενάν, σφοδρός ε­πικριτής της Βίβλου και αρνητής του υπερφυσικού, στο βιβλίο του για τη ζωή του Ιησού διατυπώνει το αξίωμα: «Τα μεγάλα γεγονότα έχουν πάντα μεγάλες αιτίες».

Και ρωτάμε: Δεν πρέπει, λοιπόν, ν’ αναζητήσουμε μια μεγάλη αιτία για την καταγωγή του Χριστιανι­σμού, δηλ. αυτού του γεγονότος που ο ίδιος ο Ρενάν, στους πρώτους στίχους του βιβλίου του, αναγνωρί­ζει σαν το πιο σημαντικό στην παγ­κόσμια ιστορία των θρησκειών;

Αν από την ζωή του Κυρίου Ιη­σού αφαιρέσουμε τα θαύματά Του, τότε, διαγράφοντας τα θαύματα, θα πρέπει να διαγράψουμε και τα λόγια Του. Στην περίπτωση αυτή, τι θ’ α­πομείνει από τις ευαγγελικές αφη­γήσεις; Θ’ απομείνει μια μόνο γραμ­μή, που ένας Γερμανός κριτικός, να πώς την συνοψίζει: «Τον καιρό ε­κείνο συνέβη, ότι δεν συνέβη τίποτε»! Και ρωτάμε: Από το «τίποτε», λοιπόν, προήλθε το μεγαλύτερο γε­γονός της παγκόσμιας ιστορίας; Από το «τίποτε» το ανθρώπινο γένος μπήκε σε μια νέα εποχή; Από το «τίποτε» η Ιστορία άρχισε να χρονο­λογεί τα έτη, καθώς τα γνωρίζουμε σήμερα; Από το «τίποτε» γράφτηκε το βιβλίο που λέγεται Καινή Διαθή­κη και που για 19 αιώνες τώρα, όχι μονάχα έχει διατηρηθεί ακέραιο αλ­λά και κυκλοφορεί διαρκώς σε αυξα­νόμενο αριθμό τρέφοντας πνευματι­κά και φωτίζοντας τον γραμματι­σμένο και τον αγράμματο, τον πολι­τισμένο και τον απολίτιστο, άτομα από κάθε φυλή και λαό και έθνος και γλώσσα; Τέλος, από το «τίποτε» καθιερώθηκε η τελετή στην οποία οι προσκαλεσμένοι τρώνε ένα κομμα­τάκι ψωμί και πίνουν μια γουλιά κρασί για να θυμηθούν τον ατιμωτι­κό θάνατο του γιου ενός φτωχού μαραγκού, που μεγάλωσε σ’ ένα ά­γνωστο χωριουδάκι σε κάποια απο­μακρυσμένη γωνιά της Παλαιστίνης; Όλα αυτά από το «τίποτε»;

«Για να γίνει κανείς άπιστος», έλεγε ο μεγάλος Πασκάλ, «δεν χρειάζεται ν’ αφήσει την πίστη του, αλλά ν’ αποκτήσει μεγάλη δόση ευ­πιστίας· οι άπιστοι είναι οι περισσό­τερο εύπιστοι».

Nα, λοιπόν, το συμπέρασμα και τούτο είναι το τέταρτο επιχείρημα μας: Tα θαύματα του Κυρίου Ιησού είναι αναπόσπαστο μέρος της ευαγγελικής ιστορίας.
Άλλωστε, μήπως δεν είναι αλή­θεια ότι κι αυτοί ακόμα οι εχθροί του Ιησού, επιβεβαιώνουν τις μαρ­τυρίες των μαθητών Του, για την πραγματικότητα της υπερφυσικής Του δύναμης; Οι άρχοντες του λαού λ.χ. αναγνώρισαν ότι ο Ιησούς θαυ­ματούργησε, άσχετα αν χαρακτήρι­σαν τα θαύματα Του σαν έργα του Βεελζεβούλ (Λουκ. 11/15). Το Ταλμούδ (εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια σοφίας), δεν αρνείται τα θαυμαστά έρ­γα του Ιησού. Tα αναγνωρίζει, άσχε­τα αν τα αποδίδει σε μαγικές δυνά­μεις που τις είχε ο Ιησούς αποκτή­σει στο διάστημα της δήθεν διαμο­νής Του στην Αίγυπτο, ή «στη μαγι­κή επίδραση του τετραγράμματου που έκλεψε από το Ναό της Ιερου­σαλήμ» (Τολντώθ Γιέζου).

Ακόμα και οι σταυρωτές του Ιη­σού, έχοντας υπόψη τα θαύματα Του, Τον προκαλούσαν με σαρκαστι­κά λόγια να κάμει το τελευταίο θαύμα της ζωής Του, ενώ πέθαινε στο σταυρό: «Ο Χριστός, ο βασιλεύς του Ισραήλ καταβάτω νυν από του σταυρού ίνα ίδωμεν και πιστεύσωμεν» (Μάρκ. 15/32).

Το τελικό μας επιχείρημα, το παίρνουμε από τον χαρακτήρα που έχουν οι περιγραφές των θαυμάτων, που περιέχονται στα Ευαγγέλια. Πόσο μεγάλη είναι η απλότητα και η ειλικρίνεια τους! Ένας άνθρωπος τίμιος φέρνει στο πρόσωπο του και στον τρόπο της ομιλίας του τη σφραγίδα της ειλικρίνειας. Χρειά­ζονται άραγε οι ευαγγελιστές πιστοποιητικό τιμιότητας ή καλής πίστεως;

Όταν συμβεί η ζωή σου να περ­νά από κακοτοπιές και βλέπεις μπροστά σου τα εμπόδια σα βουνά, άνοιξε ένα από τα ευαγγέλια και διάβασε μια-δυο γραμμές. Τα προβλήματα-βουνά θα σου φανούν αμέσως σα σύννεφα που διαλύονται.
Θα αισθανθείς αμέσως ότι άγγιξες θείες πραγματικότητες. Όταν κά­ποιος παρουσιάζει ένα φτιαχτό θαύμα, η υπερβολική έμφαση που δίνει στην περιγραφή του προδίδει αμέσως την ανυπαρξία του περιστα­τικού. Μονάχα η αλήθεια έχει το προνόμιο να φαίνεται μεγάλη μαζί και απλή.

Αλλά και στο περιεχόμενο, πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα στα θαύ­ματα των ευαγγελίων και των θαυμάτων από τα οποία είναι γεμάτοι οι εβραϊκοί θρύλοι και οι ειδωλολατρι­κές μυθολογίες! Η αντίθεση είναι τόσο κτυπητή που ανάγκασε τον ί­διο τον Ρενάν, σ’ ένα από τα πρώτα έργα του να κάνει την εξής ομολο­γία: «Το αξιοθαύμαστο στα ευαγγέ­λια» είπε, «είναι η σοβαρότητα και η φρόνηση που λείπουν από τα Από­κρυφα Ιουδαϊκά κείμενα και από τις Ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες» (3).

Συμπέρασμα:

Από την παραπάνω μελέτη του θέματος μας βγαίνει ότι η ιστορική κριτική θα πρέπει ν’ αναγνωρίσει τα θαυμαστά έργα που αποδίδονται στον Ιησού Χριστό. Tα θαύματα του Ιησού είναι βαθιά και αναπόσπαστα από την ιστορία Του, όπως και η Ιστορία Του είναι αναπόσπαστη από την εξέλιξη του ανθρώπινου γένους.

Σημειώσεις:
1. Testimonium Flavianum XVIII, 3. 3.
2. Η. Holtzemann «Die synoptischen Evangelien» σ. 412-414.
3. Etudes de I΄ histoire religieuse, σ. 117 και 203.

Από το: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ», Τόμος 1, Αριθμός 1, Γενάρης-Φλεβάρης-Μάρτης 1983)

Πηγή:


HAVE FAITH - ORTHODOXY

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ


<>

Ποια είναι η αλήθεια για την Υπατία;

1ο μέρος

Η αλήθεια για την Υπατία

Η αληθινή ιστορία τής Υπατίας

Τού δρος Ιωάννη Κ. Τσέντου

Πηγή: Τα στοιχεία λήφθηκαν από άρθρο τού π. Γ. Μεταλληνού στο περιοδικό “Τρίτο Μάτι” και από τηλεοπτική του συνέντευξη.

* * *

Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, έχει κατασυκοφαντηθεί στη Δύση από πολλούς αστήρικτους δήθεν ιστορικούς, και τον τελευταίο καιρό συκοφαντείται ειδικά στην Ελλάδα, από τους ειδωλολάτρες, τους αθεϊστές και ακραίες Προτεσταντικές ομάδες. Όμως η άδικη και κακόβουλη επίθεση κατά του αγίου, θα φανεί από τα στοιχεία που θα παραθέσουμε στη συνέχεια.

* * *

Ο άγιος Κύριλλος κατηγορείται από διαφόρους ανιστόρητους ως υπεύθυνος για την απάνθρωπη ΠΟΛΙΤΙΚΗ δολοφονία μας διάσημης φιλοσόφου, που ονομαζόταν Υπατία, το 415 Κ.Χ. Προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως “φονιά” χωρίς καμία απολύτως απόδειξη, απλούστατα γιατί δεν υπάρχει! Δεν θα αγνοήσουμε όμως την πρόκληση αυτή, γιατί αν και δεν υπάρχουν στοιχεία εναντίον τού αγίου Κυρίλλου, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ. Θα παραθέσουμε λοιπόν τις ιστορικές αποδείξεις τής περιόδου εκείνης, με τα γεγονότα τής Αλεξάνδρειας γύρω από το φόνο τής Υπατίας.

Εδώ θα γίνει ένα ξεκαθάρισμα των γεγονότων που οδήγησαν στον άδικο χαμό μιας φιλοσόφου, της ονομαστής Υπατίας. Ο φόνος τής Υπατίας, βαρύνει αποκλειστικά τους αυτουργούς του εγκλήματος.

Οι άστοχες «βολές» κάποιων νέο – Εθνικών που θέλουν να μπλέξουν τον Άγιο Κύριλλο σε αυτά τα γεγονότα δεν ευσταθούν ιστορικώς. Το γιατί θα το δείτε παρακάτω. Το δυστυχέστερο πάντως είναι ότι ο χαμός της Υπατίας δεν ήταν ο μόνος εκείνης της περιόδου. Τα πνεύματα ήσαν «αναμμένα» στην Αλεξάνδρεια, σε αυτήν την πόλη που ανακατεύονταν διάφοροι πληθυσμοί με διαφορετικές κουλτούρες. Εθνικοί, Ορθόδοξοι, Μονοφυσίτες, Ιουδαίοι κ.α.

Διάδοχος του Πατριάρχη Θεόφιλου αναγορεύθηκε ο ανεψιός αυτού Κύριλλος, αρχιερέας από το έτος 412 μέχρι του θανάτου του το 444. Από την στιγμή της εκλογής του καταπολέμησε τους εν Αλεξάνδρεια Νοβατιανούς και τους Ιουδαίους (Σωκράτης 7, 7-13). Παρά τα επί Θεοφίλου συμβάντα, στην Αλεξάνδρεια υπήρχαν ακόμη αρκετοί Εθνικοί και στον Κάνωπο. Ο Άγιος Κύριλλος μετακόμισε εκεί (Αμπουκύρ) τα λείψανα των μαρτύρων Κύρου και Ιωάννου και τοποθέτησε αυτά στον υπό του Θεοφίλου ανεγερθέντα ναό των Ευαγγελιστών. Έκτοτε μέγα προσκύνημα απέβη ο ναός αυτός. Εκεί συνεχώς ο Κύριλλος τελούσε την θεία λειτουργία και κήρυττε τον θείο λόγο. Η ειδωλολατρεία εξαφανίστηκε από τον Κάνωπο.

Αλλά στην Αλεξάνδρεια οι Εθνικοί στηρίζονταν στη φιλόσοφο Υπατία, θυγατέρα του φιλοσόφου Θέωνος, που προκαλούσε όλη την προσοχή της πόλεως με την σοφία της. Ο Συνέσιος διαπρεπής επίσκοπος Πτολεμαΐδας έγραφε επιστολές προς αυτήν, μαρτυρώντας τον γενικό θαυμασμό προς την σοφή αυτή γυναίκα. Υπήρχαν όμως και πολλοί Χριστιανοί, που έβλεπαν την Υπατία δυσμενώς. Πολυάριθμοι δε ήταν και οι Ιουδαίοι στην Αλεξάνδρεια και διάφορα μέτρα του Κύριλλου κατ΄ αυτών εύρισκαν αντιμέτωπο τον τότε έπαρχο της Αλεξάνδρειας Ορέστη, ο οποίος διέκειτο εχθρικά προς τον ιεράρχη.

Με υπόδειξη των Ιουδαίων ο Ορέστης συνέλαβε τον γραμματικό Ιέρακα, φίλο του Αγίου Κύριλλου, ως διακείμενο να πράξει στάση του λαού και διέταξε να μαστιγωθεί. Μάταια ο Κύριλλος ειδοποίησε τους προύχοντες των Ιουδαίων να μην προκαλούν τέτοια επεισόδια. Αλλά εκείνοι αποθρασύνθηκαν και την νύχτα προκάλεσαν μεγάλες ταραχές διαδίδοντας την φήμη ότι πυρπολούνταν ο ναός του Αγίου Αλεξάνδρου. Τρέχοντας οι Χριστιανοί να σώσουν τον ναό έπεσαν σε ενέδρα των Ιουδαίων οι οποίοι και φόνευσαν πολλούς. Ο άγιος Κύριλλος την άλλη μέρα κατέσχε τις συναγωγές των Ιουδαίων και βοηθούμενος από τον λαό απέλασε τους Ιουδαίους από την Αλεξάνδρεια δημεύοντας και την περιουσία των πρωτουργών των δολοφονιών έναντι των χριστιανών.

Ο Κύριλλος όπως φαίνεται διενέργησε βάση ειδικών δικαιωμάτων του πάπα Αλεξανδρείας . Αλλά ο έπαρχος Ορέστης διαμαρτυρήθηκε προς τον αυτοκράτορα και μάταια ο Κύριλλος με πρεσβεία και με προσωπική συντυχίας ζήτησε να ομιλήσει με τον πρώτον διότι εκείνος δεν τον δεχόταν. Ο Ορέστης αγέρωχα απέκρουε κάθε συνδιαλλαγή τηρώντας συνεχώς στάση εχθρικότατη προς τον Κύριλλο.

Πολλοί από τους μοναχούς της Νιτρίας εξ αλόγου ζήλου κινούμενοι ήλθαν στην Αλεξάνδρεια να υπερασπίσουν τον επίσκοπο κατά του έπαρχου. Μια μέρα αφού τον επισκέφτηκαν άρχισαν να τον αποκαλούσαν ειδωλολάτρη, αλλά εκείνος αποδιώκοντας την επίθεση στον Κύριλλο έλεγε διαμαρτυρόμενος ότι βαπτίστηκε στην Κων/πολη από τον πατριάρχη Αττικού.

Ένας εκ των μοναχών ο Αμμώνιος έρριψε μια πέτρα στο κεφάλι του Ορέστη τραυματίζοντάς τον και προκαλώντας πανικό των παρευρισκομένων. Αλλά μετά από λίγο ο Αμμώνιος συλλαμβάνεται βασανίζεται και στην ανάκριση πεθαίνει. Ο Κύριλλος πήρε τον Αμμώνιο και τον ονόμασε μάρτυρα, μετά από αυτή τη φρικτή δολοφονία του στα χέρια τών ειδωλολατρών.

Δυστυχώς αυτή η ασυμφωνία Κυρίλλου και Έπαρχου είχε κι άλλο θύμα εκτός τους Αμμωνίου. Την περίφημη Υπατία. Επειδή σε αυτήν φοιτούσε ο Ορέστης και επειδή νομίσθηκε από το πλήθος ότι αυτή υπέθαλπε το μίσος έναντι του Ορέστη κατά του επισκόπου, μια μέρα του Μαρτίου 416 ή 415, επιστρέφοντας επί δίφρου εις το σπίτι της, ένας όχλος φανατικών την συνέλαβε και αφού εν αλαλαγμό την έσυρε στο Καισάρειο, γδύνοντας την, με όστρακα σκληρά την έγδαραν φονεύοντάς και διασπώντας της τα μέλη. Έπειτα την έσυραν στην τοποθεσία Κιναρώνα και την έκαψαν.

Ο φόνος της Υπατίας περιγράφεται στα γραπτά του ιστορικού του 5ου αιώνα Σωκράτη του Σχολαστικού με αποτροπιασμό:

“Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της. Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γίνονταν φίλοι. Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι με υποκινητή και αρχηγό τους τον Πέτρο, έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας, παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου. Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της, την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Caesarium, την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα και έκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε, διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη της σε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν.” «αποδύσαντες τε την εσθήτα οστράκοις ανειλον και ψεδηλόν διασπάσαντες επί του καλούμενου Κυναρίωνα τα μέλη σύραντες πυρί κατηνάλωσαν» !!!!!!.

Συμπέρασμα: Βλέποντας τα στοιχεία της περιόδου παρατηρούμε ότι ο Ορέστης ενεργούσε σαν Εθνικός έναντι του Κύριλλου και όλα αυτά υπό την βασιλεία του Θεοδοσίου! Και μάλιστα υπέρ των Ιουδαίων και εναντίον των Χριστιανών. Πού είναι άραγε αυτή η σύμπραξη Ιουδαϊσμού – Χριστιανισμού κατά το περίφημο Εθνικό «επιχείρημα» Ιουδαιο – Χριστιανισμός; Πού είναι άραγε αυτή η απόλυτη προστασία των χριστιανών και της Εκκλησίας από τις εχθρικές πράξεις των Εθνικών ή ανάποδα που είναι το ολοκληρωτικό «κυνηγητό» των Εθνικών από τον χριστιανό αυτοκράτορα Θεοδόσιο; Γιατί ο Κύριλλος δεν απευθύνεται στον Θεοδόσιο ώστε να παρακαμφθεί ο Ορέστης εφόσον η εκκλησία υποτίθεται ότι είναι ένα και το αυτό με τους αυτοκράτορες; (άποψη Εθνικών)

Αντιθέτως εδώ βλέπουμε τον Ορέστη πάμπολλες φορές να κινείται όχι μόνο έναντι του Κυρίλλου αλλά κυρίως έναντι των Χριστιανών της Αλεξάνδρειας. Και μην μας διαφεύγει το εξής: πέρασαν πολύ λίγα χρόνια από το πέρας των Εθνικών διωγμών και τα πνεύματα είναι πολύ αναμμένα (βλέπε δοσίλογους, συγγενείς χαμένους κ.α.) Οι απόψεις περί Ιουδαϊκής ανάμειξης δεν είναι καθόλου απίθανες αλλά αντιθέτως ευσταθούν ιστορικά απολύτως. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ιουδαϊκή εξελληνισμένη παροικία στην Αλεξάνδρεια αριθμούσε πολυπληθή μέλη. Εκείνα τα χρόνια επίσης υπάρχει συνεχής αιματοχυσία μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών (βλέπε και σφαγή 250.000 χριστιανών στην Κύπρο από τους Ιουδαίους) και αυτή η αιματοχυσία θα συνεχισθεί δυστυχώς και αργότερα. Επίσης ένεκα διαφορών των Χριστιανών και των Ιουδαίων σημειώθηκε στάση κατά του Ορέστη το 415, μόλις ένα χρόνο νωρίτερα από το θάνατο της δύστυχης Υπατίας. Ο Εβραϊσμός ήταν πάντοτε εχθρός με τον Χριστιανισμό διότι ο τελευταίος σπίλωνε τους Ιουδαίους.

Το τραγικότατο αυτό γεγονός αναμφίβολα καταλύπησε τον Άγιο Κύριλλο αλλά αυτός κατηγορήθηκε ότι υποκίνησε τον όχλο. Την κατηγορία αυτήν διατύπωσε μετά από έναν αιώνα ο ακμάζων Εθνικός φιλόσοφος Δαμάσκιος αλλά χωρίς αποδείξεις. Ο δυσμενώς διακείμενος προς τον Κύριλλο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωκράτης (7,15) μας πληροφόρησε ότι επί κεφαλής του όχλου που δολοφόνησε την Υπατία ήταν ο αναγνώστης Πέτρος και ότι αυτό το γεγονός “ου μικρόν μώμον Κυρίλλω και τη Αλεξανδρέων εκκλησία ειργάσατο”, δεν είπε όμως ότι ο Κύριλλος ήταν ο αίτιος του φόνου της Υπατίας. (παρ’ ταύτα το έγκλημα παραμένει έγκλημα)

Αλλά από τις 28 Σεπτεμβρίου 416 εκδόθηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β’ νόμος περί των κληρικών και των “παραβαλάνων” της Αλεξάνδρειας. Οι “παραβαλάνοι”, αποτελούντες ειδικό σώμα 500 ανδρών ευρισκόμενο υπό της εντολές του Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας υπήχθησαν δια του αυτού νόμου υπό την δικαιοδοσία του έπαρχου Αλεξανδρείας. Ως δικαιολογία της μεταβολής αυτής ήταν ότι το σώμα αυτό ενέσπειρε τον τρόμο και την φρίκη στην Αλεξάνδρεια δια των αταξιών αυτού. Ο λαός της Αλεξάνδρειας ζήτησε από τον αυτοκράτορα στέλνοντας του πρεσβεία να λάβει τα μέτρα του κατά των παραβαλάνων. Είναι προφανές ότι το διάβημα αυτό αφορούσε τα γεγονότα της Υπατίας. Αλλά αξιοσημείωτο είναι ότι η πρεσβεία αυτή του λαού ζήτησε από τον αυτοκράτορα όπως διατάξει ώστε να μην απομακρυνθεί από εκεί ο Αρχιεπίσκοπός τους Κύριλλος.

Η αίτηση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι όταν ο αρχιεπίσκοπος Κύριλλος έλειπε από την Αλεξάνδρεια οι “παραβαλανείς” προέβαιναν σε ταραχές. Σημειωτέον δε ότι το διάβημα του λαού της Αλεξάνδρειας να μένει εκεί ο Κύριλλος για προστασία τους, προήλθε από οπαδούς του Ορέστη και όχι του Κύριλλου και από φίλους του Ορέστη προερχόταν και η πρεσβεία και όχι από εκείνους τους Κύριλλου. Σε αυτήν την επιστολή δεν γινόταν ούτε ένας υπαινιγμός για την ενοχή του Κύριλλου. Αλλά αντιθέτως η πρεσβεία με σεβασμό εκφράστηκε γι αυτόν και δια των αιτήσεων της μαρτυρούσε ότι η διαρκής παρουσία αυτού στην Αλεξάνδρεια θεωρείτο ως εγγύηση για τη συγκράτηση της τάξεως και τη συγκράτηση των παραβαλάνων και την πρόληψη νέων αιματηρών επεισοδίων.

Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος έκρινε σκόπιμο να υπάγει αυτούς κάτω από τις διαταγές του Επάρχου. Από δε τις λεπτομέρειες καθίσταται αναντίρρητο ότι ο Κύριλλος κατά την διάρκεια της δολοφονίας της Υπατίας απουσίαζε από την Αλεξάνδρεια. Οι εχθροί του Κύριλλου Νεστοριανοί συνυφαίνοντας πλήθος κατ’ αυτού κατηγορίες ουδέποτε τόλμησαν να υπαινιχθούν ότι αυτός υπήρξε ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος. Φαίνεται δε μάλλον ότι ο φανατισμός του Επάρχου Ορέστη συνετέλεσε εις την έξαψη του φανατισμού των παραβαλάνων, των μοναχών και του αιγυπτιακού όχλου ο οποίος από την εποχή του Θεόφιλου διατέθηκε δυσμενέστατα κατά των εμμενόντων εις την Εθνική θρησκεία Ελλήνων της Αλεξάνδρειας. Δυστυχώς οι αιματηρές σκηνές ήταν συνηθισμένες στην πόλη αυτή.

Μετά από τα παραπάνω, όσοι κατηγορούν τον άγιο Κύριλλο, αποδεικνύονται συκοφάντες, καθώς όχι μόνο ο Άγιος Κύριλλος δεν είχε σχέση με το φόνο, αλλά αντιθέτως θεωρείτο ακόμα και από τους ειδωλολάτρες, ως απαραίτητος για να υπάρχει στην περιοχή τάξη και ειρήνη.

Οι λόγοι που ο άγιος Κύριλλος κατηγορείται τόσο έντονα και άδικα, είναι το πλούσιο έργο που άφησε πίσω του, εις βάρος των εχθρών της Εκκλησίας. Αναιρώντας το έργο του Ιουλιανού του Παραβάτη, με τίτλο «κατά των Γαλιλαίων» (δηλαδή των Χριστιανών), έγραψε απολογητική αναίρεση με τίτλο: «υπέρ της των Χριστιανών ευαγούς θρησκείας, προς εν αθέοις Ιουλιανόν». Από τα πολλά συγγράμματά του κατά των Νεστοριανών έγραψε τρεις «προσφωνητικούς λόγους περί της ορθής πίστεως εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν». Έγραψε και σύντομο διάλογο «περί αγίας τε και ομοουσίου Τριάδος». Από τις ομιλίες του είναι περίφημη η «προς την Αγίαν Μαρίαν» που αποτελεί τον πιο υπέροχο ύμνο της εκκλησιαστικής αρχαιότητας προς τη Θεοτόκο.

Είχε εχθρούς τους αιρετικούς Νοβατιανούς και Νεστοριανούς, τους Ιουδαίους και τους Ειδωλολάτρες, που όλοι είχαν συμφέρον να τον κακολογήσουν.

Το ενδιαφέρον όμως της υπόθεσης, είναι κάτι που οι Ειδωλολάτρες το αποκρύπτουν περί της Υπατίας:

Ο Συνέσιος ο Κυρηναίος (+416), μαθητής[1] και θαυμαστής της Υπατίας, μέσα από την αλληλογραφία του με την Υπατία άφησε την πληροφορία ότι η νεοπλατωνική φιλόσοφος είχε εκφράσει την επιθυμία της να γίνει Χριστιανή: “ποθώ γαρ Χριστιανή αποθανείν”.[2]

Όχι μόνο λοιπόν δεν υπήρχαν θρησκευτικοί λόγοι του φόνου της Υπατίας, αλλά ο φόνος αυτός εργάσθηκε κατά της Χριστιανικής Εκκλησίας, επειδή η θαυμάσια αυτή γυναίκα, αγαπούσε τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Αλλά οι ψευδείς συκοφάντες τού Νεοπαγανισμού, προσπαθούν να παρουσιάσουν την πολιτική αυτή δολοφονία ως θρησκευτική, για να φανούν ως θύματα. Φωνάζει ο κλέφτης να φοβάται ο νοικοκύρης!

Γι’ αυτό, επειδή η Υπατία ήταν Χριστιανή προσύλητη, η Εκκλησία σύμφωνα με κάποιες μελέτες, την τιμά ως Χριστιανή, και μάλιστα ως ΑΓΙΑ, επειδή είχε την πρόθεση να βαπτισθεί και δεν πρόλαβε λόγω της δολοφονίας της. Τιμάται με το όνομα: Αγία Αικατερίνη, στις 12 Ιουλίου (Για την ταύτιση Αγίας Αικατερίνης και Υπατίας, δες το βιβλίο της Μ. Dzielska, σσ. 209/210. Πρβλ. R. Richardson, The Starlovers, N.Y. 1967. Επίσης, το βιβλίο «Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;» π. Γ. Μεταλληνού, Εκδ. Αρμός 2003). Μια ταύτιση όμως, για την οποία δεν είναι όλοι πεπεισμένοι, θεωρώντας ότι η Αγία Αικατερίνη είναι διαφορετικό πρόσωπο, που μαρτύρησε στην ίδια εποχή και περιοχή[3].

Σημειώσεις:

1. Στο σημείο αυτό είχαμε στο άρθρο μας τη λέξη: “καθηγητής”, η οποία εκ παραδρομής ειπώθηκε σε εκπομπή από τον π. Γεώργιο, και γράφθηκε σε άρθρο περιοδικού, από την οποία εκπομπή και το άρθρο έγινε μέρος τού άρθρου αυτού. Η σωστή λέξη είναι: “μαθητής”, όπως ορθώς το γράφει στο βιβλίο του: «Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;», (Εκδ. Αρμός 2003, σελ. 140).

2. Δες Βασιλείου Μυρσιλίδου, Βιογραφία της φιλοσόφου Ελληνίδος Υπατίας, Αθήνα 1926». και «Χρ. Μ. Ενισλείδου, Αικατερίνα η αγία και πάνυ ωραία Υπατία», Αθήναι 1954. Εμείς πάντως δεν καταφέραμε να βρούμε αυτή τη φράση της στις αρχαίες πηγές.

3. Τα μέλη τής ΟΟΔΕ, διαφωνούμε ομόφωνα με μια τέτοια ταύτιση Υπατίας και αγίας Αικατερίνης. Ο λόγος που παραθέσαμε την πληροφορία, είναι για να δείξουμε το σεβασμό που τρέφουμε ανέκαθεν οι Χριστιανοί για την αδικοσκοτωμένη φιλόσοφο, καθώς κάποιοι στην ιστορία χρησιμοποίησαν το υπαρκτό πρόσωπο τής αγίας Αικατερίνης για να τιμήσουν σε αυτό και την Υπατία.

* * *

Η αλήθεια για την Υπατία

2ο μέρος: Η αθωότητα τού Αγίου Κυρίλλου

Οι συκοφάντες τού Παγανισμού όσο κι αν κατηγορούν τον άγιο Κύριλλο για την ΠΟΛΙΤΙΚΗ δολοφονία τής ΧΡΙΣΤΙΑΝΗΣ ΠΡΟΣΥΛΗΤΗΣ Υπατίας, δεν έχουν το παραμικρό στοιχείο εναντίον του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τα ίδια τα γεγονότα ΤΟΥΣ ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ.

* * *

Ο εθνικός Δαμάσκιος (περ. 480-550 μ.Χ.) συνέγραψε τα έργα του έναν αιώνα περίπου μετά τη δολοφονία της λαμπρής εθνικής φιλοσόφου Υπατίας (415 μ.Χ.). Παραταύτα προσπαθεί να αποδώσει ατεκμηρίωτα το θάνατό της σε μια … κρυφή ζήλια εκ μέρους του αγίου Κυρίλλου (Σουΐδας Υ 166). Στις πληροφορίες του Δαμασκίου βασίστηκε και ο μεταγενέστερος χρονικογράφος Ιωάννης Μαλαλας.

Δεν θα μπορούσε ο Κύριλλος να έχει πραγματικά συμφέροντα από τη δολοφονία της Υπατίας. Εκείνη δεν ήταν υπέρμαχος της αρχαίας λατρείας και δεν του εναντιωνόταν. Μάλιστα είχε πολλούς χριστιανούς μαθητές, όπως ήταν και ο επίσκοπος Συνέσιος ο Κυρηναίος. Λέγεται πως του είχε γράψει κάποτε «ποθώ γάρ χριστιανή αποθανείν» (π. Γ. Μεταλληνού, ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ή ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; εκδ. Αρμός 2003). Λέγεται ότι ήταν πολιτική σύμβουλος του έπαρχου Ορέστη, πράγμα που θα μπορούσε να προκαλέσει μίσος εκ μέρους του Κυρίλλου. Όμως εκείνος δεν θα πετύχαινε τίποτε με το θάνατό της, παρά μόνο την εξαγρίωση του Ορέστη. Αλήθεια είναι ότι ο Κύριλλος είχε κάποια ισχύ, αλλά δεν ήταν υπεράνω νόμων. Ακόμη και όσοι απορρίπτουν την αγιότητα του Κυρίλλου, θα έπρεπε να παραδεχτούν πως αποκλείεται εκείνος να ήταν τόσο ηλίθιος ώστε να κινδυνεύσει μάταια να σπιλώσει τη φήμη του ή και να τιμωρηθεί ακόμα.

Η Υπατία δολοφονήθηκε από κάποιους φανατισμένους Αλεξανδρείς οι οποίοι την θεωρούσαν υπεύθυνη για την αντιπαλότητα μεταξύ Κυρίλλου και Ορέστη (Σωκράτους, Εκλησιαστική Ιστορία Ζ’ 15 και Ιωάννη Νικίου, Χρονικόν 84. 87-103). Έτσι οι δράστες ΔΕΝ ήταν το υπό τις διαταγές του πατριάρχη Αλεξανδρείας ειδικό σώμα των «παραβαλάνων». Εξάλλου, οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας ήταν διαβόητοι ταραχοποιοί (Σωκράτους Εκκλησιαστική Ιστορία Ζ’ 7 και Κυρίλλου Ομιλία εις το Πάσχα, 419). Μια σύγχρονη πηγή, ο Σωκράτης ο Σχολαστικός (περ. 380-450 μ.Χ.) αναφέρει πως ο φόνος της Υπατίας έγινε με πρωτοβουλία κάποιου αναγνώστη ονόματι Πέτρος, κι όχι του αγίου Κυρίλλου. Σε αυτό συμφωνεί και ο τρομερά φανατισμένος Ιωάννης ο Νίκιος (τέλη 7ου αιώνα). Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι στη Αλεξανδρινή Εκκλησία, οι αναγνώστες δεν ήταν ιερωμένοι κι όχι απαραίτητα βαπτισμένοι Χριστιανοί (Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία Ε’ 22).

Ίσως κάποιοι πουν πως ο Σωκράτης αντιφάσκει με τον εαυτό του, διότι γράφει ότι ο θάνατος της Υπατίας «ου μικρόν μώμον Κυρίλλω και τη Αλεξανδρέων εκκλησία ειργάσατο». Μα η δήλωση αυτή δεν εννοεί ότι ο Κύριλλος ήταν υπεύθυνος. Απλά ο Κύριλλος ντροπιάστηκε εξαιτίας της εγκληματικότητας ενός τμήματος του ποιμνίου του.

Φυσικά ο Σωκράτης δεν μεροληπτεί καθόλου υπέρ του Κυρίλλου όταν τον αθωώνει, καθώς δεν διστάζει αλλού να επισημάνει τα σφάλματά του. Μάλιστα είχε φθάσει στο σημείο να τον κατηγορήσει για αφροσύνη επειδή ο Κύριλλος τιμούσε ως μάρτυρα το φανατικό μοναχό Αμμώνιο που θανατώθηκε αφού επιτέθηκε στον Ορέστη (Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία Ζ’ 14). Θεωρείται μάλιστα ότι άνηκε στην αίρεση των Νοβατιανών, λόγω της συμπάθειας που δείχνει προς εκείνους στο έργο του. Κι ως γνωστόν, ο Κύριλλος τους φέρθηκε εχθρικά (Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία Ζ’ 7).

Επιπλέον, εφόσον όλοι γνώριζαν την ενοχή του Πέτρου, ίσως θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως εκείνος δεν γλύτωσε την τιμωρία. Ο φόνος ήταν ποινικό αδίκημα, σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους. Ο άγιος Κύριλλος δεν εναντιώθηκε στην τιμωρία του Πέτρου (πράγμα που θα μπορούσε να κάνει, δεδομένου του παρορμητικού χαρακτήρα του και των αυθαιρεσιών που συνήθιζε να κάνει). Και θα ήταν ανόητο να νομίζαμε ότι ο Κύριλλος είχε περισσότερη εξουσία από τον «αντίπαλό» του έπαρχο Ορέστη. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Κύριλλος δεν μπορούσε να σώσει τον μοναχό Αμμώνιο από την τιμωρία, αν και εκδήλωσε ξεκάθαρα τις αντρρήσεις του.

Τα στοιχεία που διατέθουμε δεν υποστηρίζουν την αστήρικτη εικασία ότι ο άγιος Κύριλλος ήταν ηθικός αυτουργός του φόνου της Υπατίας. Το βέβαιο πάντως είναι ότι η φρικτή δολοφονία της Υπατίας είναι αναμφίβολα αντίθετη με το πνεύμα του Χριστιανισμού και καταδικαστέα από την Εκκλησία. Οφείλουμε να έχουμε πάντα υπόψιν ότι ένας άγιος δεν γεννιέται, αλλά γίνεται. Έτσι ο Κύριλλος, ακόμη κι αν είχε ένα μερίδιο ευθύνης για το θάνατο της Υπατίας, έγινε άγιος μετέπειτα στην πορεία. Πολλοί άγιοι ήταν ακόμη κι εγκληματίες προτού αποκηρύξουν την αμαρτωλή τους ζωή και αφιερωθούν στον Θεό.

Πηγή:



<>

Πηγή:


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ 1 - EBOOK

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΡΟΣΟΧΗ:

Ο σχολιασμός των αναρτήσεων επιτρέπεται ΜΟΝΟΝ σε ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΗΣΤΕΣ που ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ και ΣΕΒΟΝΤΑΙ την Αγία Τριάδα, αλλά και που διαθέτουν μονάχα ΕΝΑΝ (1) λογαριασμό google. Σχόλια με άσεμνο και υβριστικό περιεχόμενο θα διαγράφονται. Αναλυτικά οι κανόνες σχολιασμού στον σύνδεσμο "Όροι Συμμετοχής".

Σημείωση: Προτείνεται προσοχή στην ορθογραφία και στην εικόνα των σχολίων.