Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Ἡ διαστροφή τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί ἡ θεραπεία της κατά τήν Ὀρθόδοξη παράδοση. (+ vid)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
πού ἔγινε στά πλαίσια τῶν κατηχητικῶν ἀναλύσεων τῶν Ὅρων κατ᾽ ἐπιτομήν 225, 226 καί 229 τοῦ Μεγάλου Βασιλείου,
στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Δικηγορικῶν Γλυφάδας,

Κι ἔτσι δέν μέ πειράζει ἡ ἐπικαιρότητα κι ἀσχολοῦμαι μέ τήν ἐπικαιρότητα καί τήν ἀξιοποιῶ, κατ᾽ ἐξοχήν, ὅσο ἐπιτρέπει ὁ λειτουργικός μου ὁ χρόνος, γιά νά βάλω μιά μερίδα μέσα στό δισκάριο τῆς προσκομιδῆς, γιά ὅλους τούς πονεμένους τῆς γῆς καί κατ᾽ ἐξοχήν μετά γιά νά μπορῶ νά πῶ ἕνα λόγο, ν᾽ ἀρθρώσω ἕνα λόγο γιά τά πράγματα τοῦ κόσμου ἐξ άπόψεως Ὀρθοδοξίας, γιατί ἄν δέν ὑπάρχει ὀρθόδοξος λόγος, ὄχι ὡς ἀντιπαλότητα, ἀλλ᾽ ὡς κατάθεση ἀληθείας, ὅλα τά ἄλλα τά γεγονότα θά διατρέχουν τή ζωή μας καί τίς ἀκοές μας καί μερικά θά τά ἀπορρίπτουμε ἀκριβῶς γιατί πιστεύουμε πού εἶναι ἀντίθετα μέ τήν πίστη μας ἤ μερικά ἄλλα σιγά-σιγά θά τά δεχόμαστε κι ἔρχεται μιά πολύ βαθιά ἀλλοίωση τῆς ζωῆς μας· κι αὐτό γίνεται εἰδικά καί ἀπό τίς νεαρές ἡλικίες, γίνεται μιά συστηματική ἀντικατήχηση, ὅπου τά παιδιά μας σέ λίγα χρόνια θά ζοῦν ἄλλα γεγονότα, γιατί γίνεται μιά συστηματική ἀντικατήχηση.
Ἐμεῖς, λοιπόν, δέν κάνουμε λόγο ἀπολογητικό, οὔτε ἐπιθετικό λόγο· καταθέτουμε τή μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας μας. Παράδειγμα, ὅλη αὐτή ἡ ἱστορία, ἡ πολύ γνωστή ἱστορία πού εἶναι τραγική γιά τή χριστιανική ἐμπειρία, γιά τήν ὀρθόδοξη ἐμπειρία, τοῦ «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, πού εἶναι ἀπαράδεκτο γιά ὅλους μας, μπορεῖ σιγά-σιγά νά γίνει μιά κοινή συνείδηση. Βλέπετε, πρίν ἀπό μερικές δεκαετίες, οὔτε κουβέντα δέν γινόταν γιά μιά ἐπίσημη παρουσίαση τέτοιων τραγελαφικῶν καταστάσεων καί διαστροφῶν. Σήμερα αὐτό σιγά-σιγά γίνεται ἀποδεκτό καί πρόσωπα ἐπίσημα, ἀρχίζουν νά τό ἀποδέχονται καί ἄς μήν τό ζοῦν οἱ ἴδιοι αὐτό τό γεγονός, τό θεωροῦν μιά ἔκφραση δημοκρατικῆς ἐλευθερίας γιά νά τό κάνουν. Βέβαια ὁ καθένας κυβερνάει τή ζωή του ὅπως θέλει “κατ᾽ ἐλευθερίαν” καί τό λέει καί ἡ Ἁγία Γραφή, βέβαια μιλάει γιά τό «ἐπ᾽ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί» ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀλλά αὐτή ἡ ἐλευθερία εἶναι μιά ἐλευθερία ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὄχι μιά ἐλευθερία πού κάνει τό δικό μας θέλημα.
Ἀπό ᾽κεῖ θ᾽ ἀρχίσει ἡ θεολογική μου ἡ διαφοροποίηση. Δέν διαφωνῶ ποτέ μέ τίς ἐλεύθερες σκέψεις καί τίς φωνές καί δέν μπορῶ ποτέ νά κάνω καθυπόταξη συνειδήσεων, οὔτε νά κάνω λογοκρισία τῶν συνειδήσεων, ἀλλά, πέρα ἀπ᾽ αὐτό, οὔτε κανείς δέν μπορεῖ νά κλείσει τό στόμα μου νά λέω ἀλήθειες, γιά γεγονότα, τά ὁποῖα διαστρέφουν τόν κόσμο. Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μας καί μπορῶ νά κάνω κριτική σέ ὅλο αὐτό τό σύστημα τό διαστροφικό, πού θέλει νά περάσει αὐτή τή διαστροφή πάνω στή ζωή μας καί εἶναι μιά ἀναίρεση οὐσιαστικά, ὄχι μόνο τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου, μιά ἀναίρεση τῆς ἴδιας τῆς ψυχολογίας τοῦ ἀνθρώπου. Τό ἀποτέλεσμα ὅλης αὐτῆς τῆς ἱστορίας θά εἶναι καί εἶναι ἤδη -ὅσο διατρέχει τήν ἱστορία μας- πολύ βεβαρημένη ψυχασθένεια μές τή ζωή τοῦ κόσμου, χωρίς νά καταλαβαίνουν γιατί αὐτό συμβαίνει· γιατί ἀκριβῶς διαστρέφονται βασικά ψυχικά δομικά τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου.
Αὐτό μπορῶ νά ἀξιολογήσω σήμερα σάν τραγικότητα, πού μιλᾶνε γιά «γάμο» ὁμοφυλοφίλων, ὅ,τι πιό ἀντιφατικό σάν λέξη, «γάμος» ὁμοφυλοφίλων δέν γίνεται, δέν ὑπάρχει τέτοιο γεγονός. Ὅπου ὁ Θεός ἑνώνει, ἀλλά γιατί ἑνώνει, μέ ποιό σκοπό ἑνώνει, ποιά εἶναι ἡ προοπτική τοῦ «ἑνώνει» καί φυσικά αὐτό τό «ἑνώνω» χρησιμοποιεῖ σάν βασικό του ὄργανο τήν ἀγάπη. Ὁ Θεός εἶναι Τριαδικός Θεός, ἐπειδή εἶναι ἀγάπη ὁ Θεός καί εἶναι ἑνότητα ὁ Θεός, δέν μπορῶ ἀλλιῶς νά τό ἐκφράσω τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ. Ἄν μιλᾶμε, λοιπόν, γιά ἕνωση, ἡ μόνη ἔκφραση πού μπορεῖ νά κάνει τήν ἕνωση ἕνωση, εἶναι μόνο ἡ ἀγάπη· ἀλλά ποιός ὅρισε τήν ἀγάπη; Καί ἐπειδή ὁ μόνος ὁρισμός τῆς ἀγάπης μπορεῖ νά δοθεῖ ἀπ᾽ αὐτό πού λέει τό κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν», ὅταν μιλῶ τουλάχιστον ἐγώ γιά ἀγάπη, δέν μπορῶ παρά νά στραφῶ νά ψάξω τόν ὁρισμό τῆς ἀγάπης στό Θεό, δέν ἔχω ἄλλα κριτήρια, δηλαδή. Μπορεῖτε κι ἐσεῖς νά δώσετε ὁρισμούς τῆς ἀγάπης, ἀλλά εἶναι κι αὐτοί ἐλέγξιμοι, πρέπει νά ἐλέγξουμε γιατί τό λέτε ἀγάπη αὐτό. Ἀγάπη λέτε τό βίτσιο σας, τήν ἐπιθυμία σας, τόν ἐγωισμό σας, τήν προβολή σας, αὐτό μπορεῖ νά τό λέτε ἀγάπη, ἀλλά δέν εἶναι ἀγάπη.
Ἐδῶ λέμε «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» καί ὁ Θεός εἶναι ταπεινός, ὁ Θεός κρύβεται, ὁ Θεός δέν μᾶς καθηλώνει, ὁ Θεός μᾶς φτιάχνει, ὁ Θεός θέλει νά μᾶς σώσει· ἀλλοῦ μπαίνει ἡ ἔννοια τῆς ἀγάπης. Ἔτσι λοιπόν, ἀμέσως οἱ ἔννοιες ἀλλάζουν τελείως καί πρέπει ν᾽ ἀναμετρηθοῦμε μ᾽ αὐτές τίς ἔννοιες. Ἄν λοιπόν ὑπάρχει γάμος χωρίς ἀγάπη, δέν εἶναι γάμος καί ἐφόσον ὁ «γάμος» αὐτός δέν μπορεῖ νά ἔχει ἀγάπη μέ τίποτε, παρά μόνο καταξίωση ἐγωιστικοῦ βίτσιου, τότε ἀκριβῶς δέν μιλᾶμε γιά «γάμο», δηλαδή εἶναι ἀντιφατικές οἱ ἔννοιες, πρέπει νά ψάχνουμε τούς ὁρισμούς. Ἀκόμη κι ἄν δέν ξέρουν τά τῆς Ἐκκλησίας μας, νά κάνουν ἐτυμολογικές ἀναλύσεις.
Τί σημαίνει ἡ λέξη: «γάμος»; Θά πεῖ κάποιος τό «ἔγημα – γαμέω-γαμῶ» ἀπό τή λέξη αὐτή. Τί σημαίνει αὐτό ὀρθόδοξα; Εἶναι ἁπλῶς μιά σεξουαλική πράξη ἤ εἶναι κάτι πολύ βαθύτερο; Τί εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ γάμου στήν ὀρθόδοξη Θεολογία, μέσα ἀπό ὅσα ἀξιοποιήθηκε. Εἶναι ἁπλῶς ἡ ὁριζόντια ἔκφραση τῆς πράξεως τῆς σεξουαλικῆς; Καθόλου. Εἶναι μιά πολύ βαθιά ἀγαπητική ἕνωση, ἡ ὁποία κατευθύνεται πρός τό Θεό, καταλήγει στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· γι᾽ αὐτό βλέπετε κι ἡ σχέση μας μέ τό Θεό εἶναι ἐρωτική κι ὁ ἄνθρωπος ζεῖ ἐρωτικά κατευθυνόμενος στό Θεό κι ἔχοντας αὐτή τήν ἀγαπητική σχέση μέ τό Θεό, μπορεῖ νά ἀγαπήσει μετά. Καί εἶμαι βέβαιος γι᾽ αὐτό, δέν τό λέω φιλοσοφικά, οὔτε θεολογικά, οὔτε τό λέω γιατί θέλω νά κάνω ἀντιπαλότητα, προσωπικά σάνπνευματικός δέν γνώρισα ποτέ κάποιον ἄνθρωπο πού μπορεῖ ν᾽ ἀγαπάει, ἄν δέν ἀγαποῦσε τό Θεό. Ὅλα τ᾽ ἄλλα ἦταν μιά προβολή βίτσιων ἤ ἐπιθυμιῶν ἤ ψευτοαγαπητικῶν διαθέσεων. Ἄν, λοιπόν, μιλοῦν γιά ἀγάπη νά ᾽ρθουν ν᾽ ἀναμετρηθοῦν μέ τήν πράξη τῆς ζωῆς κι ὄχι μ᾽ ἕνα θεολόγο, οὔτε μέ τήν ὀρθόδοξη Θεολογία.
Μέσα ἀπ᾽ αὐτές τίς προοπτικές, λοιπόν, προσπαθώντας νά ὁρίσω καί δέν χρειάζεται τό αὐτονόητο, νά ὁρίσω θεολογικά τήν ἀντίθεση μέ τό θέμα τοῦ «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, εἶναι ἀντιφατικό δέν μπορεῖ νά γίνει, δέν εἶναι γάμος. Ἁπλῶς εἶναι μιά συμβατική νομική ἕνωση, ἡ ὁποία ἐπεβλήθη διά τῆς ἐπιβολῆς πολλῶν δυνατῶν τῆς γῆς, οἱ ὁποῖοι ἦταν ὁμοφυλόφιλοι, εἶναι πολύ δεδομένο αὐτό. Ἐπειδή, λοιπόν, ἤθελαν νά καταξιώσουν τόν ἑαυτό τους, τό πέρασαν νομικά δηλαδή, αὐτό εἶναι σίγουρο, ξέροντας τίς ἰσορροπίες τίς μαθηματικές ἀκόμη καί στά κοινοβούλια ἤ τά εὐρωκοινοβούλια, τά ὁποῖα καταξιώνουν τέτοιες καταστάσεις, δέν χρειάζεται νά ζητήσουμε ἀλλοῦ τήν ἱστορία· καί μερικοί ἄλλοι ἀνόητοι ἐν ὀνόματι τῆς δημοκρατικότητας τό ψήφισαν κι αὐτοί μαζί τους. Δηλαδή δέν μέ ἐνδιαφέρει αὐτή τή στιγμή ὁ νόμος. Ὁ νόμος ἁπλῶς εἶναι πρός χρήση, ἄν πρόκειται νά κρατήσει τή νόμιμη τάξη καί νά μή διαστρέψει τόν κόσμο. Ἄν πρόκειται νά διαστρέψει εἶναι νόμος παράνομος, δέν μοῦ λέει τίποτα αὐτό τό πράγμα. Κι ἐπειδή εἶμαι σίγουρος πού μετά ἀπό μερικά χρόνια ἤ δεκαετίες, δέν ξέρω, τό φαινόμενο θά ἐμφανιστεῖ κι ἐδῶ -δέν μπορεῖ, εἴμαστε κι ἐμεῖς μιμητικά ὄντα καί μεταδίδουμε τίς νόσους αὐτές, ὅπως τά ἀποδημητικά πτηνά μεταδίδουν τήν γρίπη τῶν πτηνῶν, μεταδίδουμε κι ἐμεῖς αὐτή τή γρίπη τῆς ἀνωμαλίας συνέχεια- θά ᾽ρθει κι αὐτό ἐδῶ πέρα καί πρέπει νά ἔχουμε λόγο θεολογικό καί βασικά θεραπευτικό λόγο, γιά τή διαστροφή πού γίνεται μέσα ἀπ᾽ αὐτό τό γεγονός.
Νά προσπαθήσω, λοιπόν, χρησιμοποιώντας Ὅρους κατ᾽ ἐπιτομήν, ὅσο μπορῶ νά μπῶ σ᾽ αὐτό τό στοιχεῖο τῆς ἑνότητας καί νά μιλήσουμε γιά ἄλλους Ὅρους, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ἄμεση σχέση μ᾽ αὐτό τό γεγονός, ἀλλά ἐγώ βρίσκω σ᾽ αὐτή τή θεραπευτική τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, μέσα ἀπό τούς Ὅρους κατ᾽ ἐπιτομήν, αὐτά τά κείμενα πού προσαρμόζονται καί σέ τέτοια φαινόμενα καί τέτοια κείμενα θά χρησιμοποιήσω πιθανῶς γιά νά δώσω πιό βαθιές καί ὀργανωμένες θεολογικές ἀπαντήσεις, σέ τέτοιες διαστροφικές καταστάσεις.
Πρίν ἀρχίσω τήν ἀνάλυση τῶν κειμένων τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, νά πῶ καί πάλι, ὀνομάζω αὐτή τήν πράξη διαστροφή, μιά διαστροφή, γι᾽ αὐτό δέν θά πάψει ποτέ νά εἶναι διαστροφή. Ἀλλά ἕναν πού θά τόν δῶ μπροστά μου, πού ζεῖ αὐτή τή διαστροφή δέν θά τόν πῶ διεστραμμένο, γιατί δέν εἶναι γιά πάντα διεστραμμένος, μπορεῖ νά μετανιώσει. Ὁ διάβολος εἶναι διεστραμμένος, γιατί θά παραμείνει πάντα διάβολος. Ἄρα κάνω μία διαφοροποίηση: ζεῖ μία διαστροφή, ἀλλά εὔχομαι νά μή ζεῖ αὐτή τή διαστροφή συνεχῶς, νά μή διαβολοποιηθεῖ, ὅπου ἡ διαστροφή θά γίνει μόνιμη. Ἀλλά ἐπειδή δέν ξέρω πόσο μόνιμα θά μείνει αὐτή ἡ διαστροφή πάνω του, ἐγώ δέν τόν λέω διεστραμμένο, ὄχι ἁπλῶς νά μήν τόν κατακρίνω, γιατί ἔτσι εἶναι τό πράγμα. Διεστραμμένος ὁριστικά εἶναι ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀμετανοησία καί δέν ξέρω τό πρόσωπο πού ἔχω μπροστά μου κατά πόσο θά διατηρήσει αὐτή τήν ἀμετανοησία του ἤ ὄχι σ᾽ αὐτό τό γεγονός, ἀλλά ὁπωσδήποτε ὅμως πρέπει νά πῶ -χωρίς νά φοβᾶμαι τίς λέξεις μου- ὅτι αὐτό εἶναι διαστροφή.
Σηκώνονται σήμερα οἱ ἐκπρόσωποι αὐτῆς τῆς ὄχι συμπαθοῦς τάξεως, ὅπως λένε μερικοί -καθόλου συμπαθής τάξη, δέν εἶναι κἄν τάξη, εἶναι μιά ὁμάδα ἐκφράσεως μιᾶς διαστροφῆς- καί λένε ἐντάξει τί νά κάνουμε, ἀφοῦ ἔτσι εἶναι τά πράγματα, πρέπει νά τό δεχτοῦμε, νά τό δοῦμε μέ συμπάθεια· καθόλου συμπάθεια. Οὔτε ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νά δεῖ μέ συμπάθεια. Τί θά πεῖ μέ συμπάθεια νά δεῖ ἡ Ἐκκλησία, τί νά δεῖ δηλαδή; Ἡ Ἐκκλησία βλέπει τά παιδιά της πού καταστρέφονται. Ποιά συμπάθεια νά δείξει ἡ Ἐκκλησία; Μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νά συγκαταβεῖ σέ τέτοια τραγικά γεγονότα, νά ἀποδεχτεῖ, δηλαδή, τήν ἀρρώστια ὡς ἀρρώστια; Ἡ Ἐκκλησία θέλει νά θεραπεύσει καί νά φωνάξει, ὑπάρχει ἀρρώστια, πρέπει νά τό γιατρέψουμε. Ἄρα καμία συμπαθητική διάθεση καί καμία συγκατάβαση σ᾽ αὐτή τήν ἁμαρτία.
Συγκατάβαση στόν ἄνθρωπο γιά νά ὁδηγηθεῖ στή μετάνοια ναί, νά μιλήσω μαζί του ναί, δέν θά τόν διώξω, ἀλλά δέν μπορεῖ νά πεῖ, οὔτε τολμάει νά πεῖ αὐτό πού λένε σήμερα καί διαφημίζουν: εἴμαστε κι ἐμεῖς πολύ καλοί χριστιανοί, στό Χριστό πιστεύουμε. Ἐντάξει, ἄν πιστεύεις στό Χριστό, ὁ Χριστός δέν εἶναι κάτι ἀφηρημένο, ὁ Χριστός ἐκφράζεται μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία Του καί μέσα ἀπό τή Γραφική Της καί Πατερική Της Παράδοση. Ἄν, λοιπόν, τό Χριστό πιστεύεις καί λές πού εἶσαι καλός χριστιανός, δέν μπορεῖς νά διαστρέφεις τήν Πατερική Παράδοση γιά τά βίτσια σου!
Δηλαδή πόσες κουβέντες θά μπορούσαμε νά κάνουμε, γιατί ἔφτασαν σ᾽ αὐτό τό προχωρημένο στάδιο, νά κάνουμε ὀρθόδοξη Θεολογία πάνω σ᾽ αὐτά τά θέματα. Κι ἐδῶ εἶναι ἡ ἀκραία διαστροφή πιά, νά ποῦν ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά δεχτεῖ κι αὐτούς τούς συμπαθεῖς ἀνθρώπους. Ὄχι δέν εἶναι καθόλου συμπαθής ἡ διαστροφή αὐτή καί τούς ἀνθρώπους τούς δέχομαι ὄχι ὅμως τή διαστροφή τους καί τούς δέχομαι πρός μετάνοια. Τό νοσοκομεῖο δέχεται ἀνθρώπους πρός θεραπεία, ὄχι γιά νά μείνουν μέσα ἐκεῖ πέρα νά διατηροῦν τήν ἀσθένειά τους καί νά βρίζουν τή θεραπευτική μέθοδο πού χρησιμοποιεῖ τό νοσοκομεῖο. Ἔτσι θέλουν, ἀλλά δέν μποροῦν νά παίξουν μέ τά γεγονότα αὐτά. Νά εἴμαστε σαφεῖς δηλαδή καί δέν μπορῶ νά πέφτω σέ συμπαθητικές, δημοκρατικές ἐκφράσεις. Εἶναι πολύ ἀνόητο νά κάνουμε αὐτή τήν κατάσταση, γιά νά φανοῦμε καλοί μέ τόν κόσμο. Δέν φαινόμαστε καλοί μέ τόν κόσμο.
Νά δοῦμε, ὅμως, λιγάκι τό Μέγα Βασίλειο, σέ ἄλλα ἐκφραστικά μεγέθη -θά φαίνεται στήν ἀρχή, ὅπως μιλῶ- ἀλλά νά δεῖτε στό σύνολό του, στήν ὁλική του ἔκφραση πῶς δίνει ἀπαντήσεις, ξεκινώντας ἐδῶ ἀπό τό συλλογικό μέγεθος, ἀπό τά μεγέθη τῆς ἑνότητας, πῶς λειτουργιέται ἡ ἑνότητα μέσα στό χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας.
Στόν Ὅρο, λοιπόν, 225 -νά διαβάζω καί τό πρωτότυπο τοῦ πρωτοτύπου ἐρωτήματος, εἶναι πολύ μικρό συνήθως- καί παρατηρῶ πάντοτε, διαβάζοντας τή συγκριτική τοῦ κειμένου καί τῆς μεταφράσεως πόσο σπουδαῖο εἶναι νά κατανοεῖς, ὅσο εἶναι δυνατό, κατά τά μέτρα τῆς γνώσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, νά κατανοεῖς καί τό πρωτότυπο κείμενο κι ἔχει πάντοτε ἄλλο κάλλος καί κρύβει ἄλλες ἑρμηνευτικές δυνατότητες. Νά δῶ τό πρωτότυπο λοιπόν, θά τό μεταφράσω, μή φοβάστε· καί δέν ἔπρεπε νά φοβάστε καθόλου τά ἀρχαῖα Ἑλληνικά ἤ ἀκόμη περισσότερο τή γλώσσα τῶν Πατέρων καί δή τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, πού δέν εἶναι καθόλου μιά ἀρχαΐζουσα ἀρχαιοελληνική γλώσσα, ἀλλά εἶναι μιά βατή γλώσσα πού ἔχει πολύ μεγάλο κάλλος καί πολύ σπουδαία ποιητικότητα.
Λέει τό ἑξῆς στό ἐρώτημά του ὁ Μέγας Βασίλειος: «Τοῦ Κυρίου εἰπόντος, ὅπου ἐάν ὦσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν· πῶς τούτου καταξιωθῆναι δυνηθῶμεν;». Ὁ Χριστός, λέει, μᾶς εἶπε, ὅπου εἶναι δύο ἤ τρεῖς μαζεμένοι στό ὄνομά μου, ἐκεῖ εἶμαι ἀνάμεσά τους. Πῶς θά ἀξιωθοῦμε αὐτοῦ τοῦ γεγονότος; Βλέπετε παίρνει ἕνα ἐρώτημα ἑνότητας, ὅπου εἶναι δύο ἤ τρεῖς μαζεμένοι, τό ξέρετε αὐτό, καί εἶμαι ἀνάμεσά τους καί πάνω σ᾽ αὐτό τό δομικό στοιχεῖο τῶν δύο ἤ τριῶν -βλέπετε δύο ἤ τρεῖς, ὄχι ἕνας, ποτέ ἡ μοναδικότητα, ἡ ἀποκλειστικότητα, ὁ ἐγωισμός, ὁ ἀποκλεισμός- οἱ δύο ἤ τρεῖς ὅπου ὁ Χριστός εἶναι ἐν μέσῳ αὐτῶν.
Πῶς θά ἀξιωθοῦμε αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, πῶς θά τό ζήσουμε; Ἐνῶ ὁ Χριστός εἶναι δεδομένο πού εἶναι ἀνάμεσα στούς δύο ἤ τρεῖς πού εἶναι συνηγμένοι ἐν τῷ ὀνόματί Του, προσέξτε ἐν τῷ ὀνόματί Του, ὄχι δύο ἤ τρεῖς πού εἶναι μαζεμένοι γιά ὁποιοδήποτε ἄλλο λόγο. Ὁ Χριστός πάντοτε εἶναι πανταχοῦ παρών γιατί εἶναι Ἀγάπη, ἀλλά λειτουργεῖ τήν ἑνότητα, ἐφόσον αὐτοί τό θέλουν καί τή θέλουν τήν ἑνότητα ἐν τῷ ὀνόματί Του. Πού σημαίνει γιά νά ὑπάρχει ἑνότητα, πρέπει νά ὑπάρχει Χριστός, ἄν τό θέλουν οἱ ἄλλοι. Ἄν δύο ἤ τρεῖς μαζευτοῦν νά κάνουν μιά συμμορία ἀνομίας -ὁ Χριστός τούς ἀγαπάει κι αὐτούς γιά νά μετανιώσουν καί θά κάνει γι᾽ αὐτούς θεραπευτική- ἀλλά δέν σημαίνει πού ὁ Χριστός εἶναι ἐν μέσῳ αὐτῶν γιά νά συγκροτήσει τήν ἑνότητά τους.
Μπαίνω, δηλαδή, στό δομικό στοιχεῖο τῆς λέξης ἑνότητα, γιά τήν ὕπαρξη κοινωνικῶν ὁμάδων. Ὕπαρξη κοινωνικῶν ὁμάδων ὑπ᾽ αὐτή τήν ἔννοια, πού εἶναι χῶροι βαθιά ἀναπαυτικοί, θεραπευτικοί, ἀπαιτεῖ νά ὑπάρχει ὁ Χριστός καί νά δεχόμαστε τό Χριστό, ὅπως εἶναι, ὄχι ὅπως Τόν θέλουμε ἐμεῖς. Ἄρα ἐγώ δέν μπορῶ νά δεχτῶ ἑνότητα κατ᾽ ἐπίφασιν συλλόγων, ὁμάδων ἐκφραστικῶν, κομμάτων, πεῖτε ὅ,τι θέλετε, πού ἔχουν σκοπούς. Ἄν ὁ σκοπός τους δέν εἶναι τό κατεξοχήν πρόσωπο πού ἑνώνει, ὁ Χριστός, δέν εἶναι ὁμάδες αὐτές. Εἶναι συμπίλημα ἀνόμων ἐγωιστῶν ἀνθρώπων. Πάρτε το ὅπως θέλετε, εἶναι σύλλογος, εἶναι ὀργάνωση, εἶναι συνεταιρισμός, εἶναι ἑταιρεία, εἶναι κόμμα, πεῖτε το ὅπως θέλετε. Ἄν δέν ἔχει ἐν τῷ μέσῳ τό Χριστό καί δέν δέχεται τίς προθέσεις τοῦ Χριστοῦ, ἑνότητα δέν ὑπάρχει· γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς ὅλα αὐτά διαλύονται, καταστρέφονται καί ὁδηγοῦνται σέ καίριες ἀντιπαλότητες.
Καί ὅπου βλέπετε σέ ὁμαδικές ἐκφράσεις ἀντιπαλότητες καί διαμάχες συνεχεῖς -διαμάχες ἀνθρώπινες μπορεῖ νά ὑπάρχουν, ἀλλά πρέπει νά θεραπεύονται- ἄν ὑπάρχουν συνεχεῖς διαμάχες καί συνεχεῖς ἀντιπαλότητες καί συνεχεῖς διχασμοί διατηρούμενοι, διπολικοί ἤ τριπολικοί διχασμοί, σημαίνει ὅτι ἐκεῖ μέσα δέν ὑπάρχει ποτέ ὁ Χριστός.
Κατά τ᾽ ἄλλα τά ἀνθρώπινα μπορεῖ νά ὑπάρχουν, ἀνάμεσα σέ δύο καλούς χριστιανούς μπορεῖ νά ὑπάρχει ἕνας πειρασμός, μιά δυσκολία, μιά μικρή ἀντιπάθεια, ἀλλά αὐτό εἶναι πρός θεραπεία. Ἄν ὅμως αὐτό διατηρεῖται συνεχῶς καί διαιωνίζεται συνεχῶς, τότε ἐδῶ ὑπάρχει δαιμονική κατάσταση, ὅπου ὁ διχασμός εἶναι διαιωνιζόμενος, διαιωνίζεται, βλέπετε, περνάει διά τῶν αἰώνων, δέν ὑπάρχει τίποτα ἀπ᾽ τό Χριστό. Ἄρα βλέπετε καί μόνο πού λέω μερικές κοινωνικές ἀντιπαλότητες καί μόνο πού λέω πολιτική ἀντιπαλότητα στό οἰκονομικό ἐπίπεδο, δεξιοί ἀριστεροί, ἄν αὐτό διαιωνίζεται, εἶναι δαιμονιῶδες. Ἄν ὑπάρχει, δηλαδή, ἕνα ἑνωτικό στοιχεῖο πού θά κάνει νά ξεπεράσουν τήν ἀντιπαλότητά τους πέρα ἀπό τίς ἰδέες. Οἱ ἰδέες μόνες δέν μᾶς χωρίζουν, οἱ ἰδέες εἶναι πρός κατάθεση γιά μιά περαιτέρω διεργασία μέ κουβέντα, μέ συζήτηση. Ἄν, ὅμως, οἱ ἰδέες αὐτές πάντοτε παραμένουν ὡς ὁριστικοποιημένες πράξεις διχασμοῦ, ἐδῶ ὑπάρχει διχασμός, ὑπάρχει δαιμονοποίηση τῆς καταστάσεως καί φυσικά ὄχι παρουσία Χριστοῦ καί ὄχι ἀγάπη. Αὐτό, προσέξτε, τό γεγονός εἶναι πάρα πολύ σπουδαῖο, σέ ὁποιαδήποτε ὁμάδα καί νά τό ἐφαρμόσετε.
Ἔτσι δέν μπορῶ νά πῶ ὅτι ὑπάρχει αὐτή τή στιγμή, γιά νά ἔρθω, ἄς ποῦμε, στό προκείμενο, γιά νά τό χαριτολογήσω καί λίγο, ἕνας σύλλογος προστασίας τῶν δικαιωμάτων τῶν ὁμοφυλοφίλων. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει τέτοιο πράγμα, ὅσο ἑνωτικά στοιχεῖα καί νά ἔχει· καί θά μοῦ πεῖ κάποιος, ὑπάρχει ἕνα Πρωτοδικεῖο πού κάνει τό σύλλογο σύλλογο. Ἀλίμονο ἄν ἡ ἑνότητα χαρακτηριζόταν ἀπό τήν πράξη ἑνός Πρωτοδικείου· θά ἦταν τελείως ἀνόητο νά μπορεῖ ἕνα ὄργανο δικαστικῆς μορφῆς ἤ ἐκφράσεως κάποιας βουλήσεως κάποιου νομοθέτου, νά ἀποκτήσει τή δυνατότητα νά ἑνώνει τούς ἀνθρώπους, δέν γίνεται αὐτό τό πράγμα. Ἡ ἑνότητα ὑπάρχει μόνο ἐν Χριστῷ καί ἐν ἀγάπῃ, μέ τήν ἀγάπη ὅπως τή λέει ὁ Χριστός καί τίποτε ἄλλο.
Ἔτσι, λοιπόν, τό ἐρώτημα εἶναι πάρα πολύ καίριο, πῶς αὐτό θά μπορέσουμε νά τό ζήσουμε, λέει, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἐν μέσῳ δύο ἤ τριῶν. Νά δοῦμε τί λέει ὁ Μέγας Βασίλειος καί ἔχει σημασία γιά ὅλες αὐτές τίς ἄνομες ἑνότητες πού παρουσιάζονται γύρω μας. Ὅλοι κάνουν μιά σύμπηξη μιᾶς ὁμάδας καί οἱ γκάνγκστερ μπορεῖ νά κάνουν ὁμάδα, δηλαδή μαφία εἶναι μιά ὀργανωμένη ὁμάδα, ἀλλά αὐτό δέν ἐκφράζει τίποτα γιά μᾶς. «Οἱ συναχθέντες εἰς τό ὄνομα κάποιου ὀφείλουν ὁπωσδήποτε νά γνωρίζουν τόν σκοπόν αὐτοῦ πού τούς συνήγαγε καί νά ἑτοιμάζονται πρός αὐτόν τόν σκοπόν» λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, πρέπει νά ξέρουν ποιός τούς μάζεψε καί ποιός εἶναι ὁ σκοπός τους. Ἔχει σημασία, ποιός μᾶς μάζεψε, ποιός εἶναι ὁ σκοπός μας; Κι ἐδῶ ἡ συγκεκριμένη περίπτωση εἶναι τό ποιός, ἔχει σημασία, ποιός; Μπορεῖ κάποιος, κατά τά ἀνθρώπινα μεγέθη, νά μᾶς μαζέψει; Τολμῶ νά πάω παρακάτω τό ἐρώτημα, μπορεῖ κάποιος νά γίνει ἀρχηγός; Ἡ ὀρθόδοξη Θεολογία, μέσα ἀπό τή γλώσσα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, λέει ὄχι. Κανείς δέν ἔχει τή δυνατότητα νά μαζέψει καί νά γίνει ἀρχηγός. Ἄν κάποιος ἔχει τό κουράγιο νά κάνει μιά σύναξη ἀνθρώπινη, θά τήν κάνει ὡς παρουσία Χριστοῦ ἀνάμεσα, ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν.
Βλέπετε τί λέμε, στήν τοπική Ἐκκλησία, ὁ Ἐπίσκοπος ἀκριβῶς συμβολίζει τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὄχι δέν ἐκφράζει τόν ἑαυτό του. Εἶναι ἀκριβῶς μιά ὁρατή παρουσία ἑνότητος, σημεῖο ἑνότητος τοῦ Χριστοῦ. Ἐν ὀνόματι τοῦ ἐπισκόπου δέν συνασσόμεθα. Τό Χριστό ἐκφράζει καί ἐκφράζει τήν ἑνότητα αὐτή, πού πρακτικά ἐκφράζεται μέσα ἀπ᾽ αὐτή τή σύναξη τήν ἀνθρώπινη. Γιατί ὁ Ἐπίσκοπος καί μετά ὅλο τό τίμιο Πρεσβυτέριο καί ὁ λαός θά ἐκφράσουν τήν ἀγαπητική πρόκληση τῆς ἑνότητας πού ἔρχεται μέσα ἀπ᾽ τό Χριστό.
Κανείς δέν μπορεῖ νά μαζέψει κανέναν καί νά γίνει ἀρχηγός. Ἀλλά ὅταν ἀκοῦμε καί τή λέξη ἀρχηγός, αὐτός πού μᾶς ἔσωσε, αὐτός ἔκανε αὐτό τό κίνημα, αὐτός ἔκανε αὐτό, ἔκανε τό ἄλλο, εἶναι μιά ἀνόητη φράση καί εἶναι μιά παραχάραξη τῆς ἀγαπητικῆς ἰδιότητας τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος μᾶς συνάζει. Ὅ,τι καλό γίνεται, ἐν ὀνόματι κάποιας ἑνότητας ἀνθρωπίνης, γίνεται μόνο ἀπ᾽ τό Χριστό. Θά πεῖτε εἶσαι ἀπόλυτος, γιατί ἀγαπᾶς τό Χριστό καί τά λοιπά. Μά δέν εἶναι αὐτή ἡ ἀπολυτότητα. Νά μοῦ βρεῖτε κάποιον πού μπορεῖ νά ἑνώσει τούς ἀνθρώπους. Πάρτε ὅλα τά συστήματα τῆς ἑνότητας. Μαζεύτηκαν νά κάνουν ὅλοι μιά ἐπανάσταση κι εἶχαν ἀρχηγό. Στήν πορεία νά δεῖτε μετά πῶς διχάστηκαν ὅλοι αὐτοί. Δέν ὑπάρχει οὔτε μία ἱστορική μαρτυρία, πού ἀπό τέτοιες ὁμάδες καλῶν ἐπαναστατικῶν κινημάτων -διαβάστε τήν ἱστορία τῶν ἐπαναστάσεων ἤ τῶν κινημάτων- πῶς ἡ συνέχεια αὐτῶν τῶν κινημάτων μετά ἀπό λίγα χρόνια, δέν χρειάζεται νά πᾶμε σέ μακροχρόνιες διαδικασίες, ἦταν μιά κατάληξη διχασμοῦ τῶν ἴδιων τῶν κινημάτων, πού ἦταν δῆθεν σωτήρια, ἀπολυτρωτικά καί τά λοιπά. Ὅλες αὐτές οἱ μορφές μετά καταλύονται, γιατί ἀκριβῶς εἶναι ἐγωιστικές μορφές καί γιατί καταξιώθηκαν μέσα ἀπό τήν ἡρωική κίνηση κάποιου ἐγωιστοῦ ἀρχηγοῦ. Ἄρα ἡ Ἐκκλησία δέν δέχεται ποτέ ἀρχηγό. Γιατί καί μόνο ἄν δεχτοῦμε τή λέξη ἀρχηγός, πρέπει νά δεχτοῦμε τόν ἄκρως ταπεινούμενο, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ὁ πρῶτος ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν καί γιατί εἶναι ὁ ἔσχατος, δηλαδή ἔγινε ἔσχατος ἄχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ. Ὑπ᾽ αὐτή τήν ἔννοια γίνεται Πρῶτος. Ὁ διακονῶν εἶναι ὁ πρῶτος. Ἐκεῖνος πού διακονεῖ καί πεθαίνει γιά τόν ἄλλο, αὐτός εἶναι ὁ πρῶτος γιά μᾶς, δέν ὑπάρχει ἄλλος πρῶτος. Ἄρα ὅλες οἱ ἄλλες μορφές κινημάτων, τοῦ ἀρχηγοῦ πού ἑνώνει τούς ἀνθρώπους, τοῦ ἐκφραστοῦ ἑνός μέσου, εἶναι ἀνόητες ἐκφράσεις δηλαδή.
Ἄρα δέν μπορεῖ νά ἐμφανιστεῖ ἕνας σύλλογος νά ὑποστηρίξει τά δικαιώματα κάποιας μορφῆς ἀνομίας. Ὑπάρχει αὐτή ἡ μορφή καί ὑποστηρίζει τά δικαιώματα αὐτά καί θέλει νά τά περάσει σέ ἄλλους χώρους. Καί φυσικά ἄν γίνουν παλινδρομήσεις καί αὐτό δέν τό καταλάβουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί καί τό δεχτοῦμε, δέν σημαίνει πού ἡ Ἐκκλησία θά χάσει, ἐμεῖς χάνουμε δηλαδή. Χάνουμε καί χαλᾶμε τό κάλλος τῆς ὀρθόδοξης Θεολογίας. Ἔτσι, λοιπόν, ἐδῶ πέρα ὑπάρχει ἑνότητα καί ὑπάρχει ὁ σκοπός.

Το σχετικό βίντεο:


Βίντεο από το κανάλι www.floga.gr στο YouTube. Ευχαριστούμε. 

Επιστήμη και Εκκλησία - Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος (vid)


Βίντεο από το κανάλι Δρασίτης Αρτέμιος στο YouTube. Τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε χρόνια πολλά για την ονομαστική του εορτή. 

Ορθόδοξη Εκκλησία Δυτικού Τυπικού: μια "Ορθόδοξη Ουνία";

Εδώ και χρόνια, κάποιες Ορθόδοξες Εκκλησίες έχουν αναγνωρίσει σε δυτικές χώρες ορισμένες ενορίες, που διατηρούν το δυτικό χριστιανικό τυπικό, δηλαδή έχουν δυτικά άμφια των ιερέων και λειτουργίες δυτικές και όχι τις γνωστές μας βυζαντινές ορθόδοξες.

Στη φωτογραφία βλέπετε τον επίσκοπο Ιερώνυμο του Manhattan, των Ορθοδόξων Δυτικού Τυπικού, που είναι μεταστραφείς στην Ορθοδοξία από τον Αγγλικανισμό, ειδικός λειτουργιολόγος, ειδικευμένος στη μελέτη τόσο της δυτικής όσο και της ανατολικής θείας λειτουργίας.
Αυτή η Ορθοδοξία Δυτικού Τυπικού (όπως ονομάζεται) κατηγορείται από άλλους - ιδίως ρωμαιοκαθολικούς, που βρίσκουν έδαφος να ελαφρύνουν την ευθύνη του παπισμού για την Ουνία - ως "Ορθόδοξη Ουνία". Ωστόσο, δεν έχουν δίκιο. 

Η διαφορά της Ορθοδοξίας Δυτικού Τυπικού από την Ουνία: Οι Ορθόδοξοι Δυτικού Τυπικού γνωρίζουν και διακηρύσσουν ευθέως ότι είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, μεταστραφέντες κανονικά στην Ορθοδοξία από τις χριστιανικές ομάδες, στις οποίες ανήκαν προηγουμένως. Αντίθετα, οι ουνίτες (τουλάχιστον κατά το παρελθόν, γιατί σήμερα μάλλον έχει αμβλυνθεί αυτό) εμφανίζονταν ως ενωτικοί ορθόδοξοι (Unia = ένωση), που αναγνώριζαν τον Πάπα ως κεφαλή της παγκόσμιας Εκκλησίας. Οι ουνίτες δηλαδή ήταν "ορθόδοξοι υπό τον Πάπα" κι αυτό έχει καταγραφεί στην ιστορία ως απόπειρα παραπλάνησης ορθόδοξων πληθυσμών, ώστε να πέσουν στην αγκαλιά του παπισμού "παραμένοντας ορθόδοξοι".
Συχνά επίσης, σε περασμένους αιώνες, η ουνία προωθήθηκε σε λαούς της Κεντρικής Ευρώπης από τις πολιτικές ηγεσίες τους και, όσοι ορθόδοξοι ιερείς ή και λαϊκοί αρνούνταν να προσχωρήσουν σ' αυτήν, υφίσταντο βία, όπως σε Πολωνία και Ρουμανία. Η Ορθοδοξία Δυτικού Τυπικού, αντίθετα, ουδέποτε είχε ή έχει πολιτική προέκταση. Αποτελεί τον καρπό της επιθυμίας δυτικών χριστιανών να διατηρήσουν την πολιτισμική τους ιδιοπροσωπία εντός της Ορθοδοξίας (όχι ως έτυχε, αλλά ανατρέχοντας στην ορθόδοξη κληρονομιά των προγόνων τους), αντί να υιοθετήσουν ανατολικά εκκλησιαστικά χαρακτηριστικά. Προσωπικά, κάτι τέτοιο (χωρίς να το εξιδανικεύω) το θεωρώ θεμιτό και μάλιστα επιθυμητό, γιατί η Ορθοδοξία δεν αποτελεί οδοστρωτήρα.


Οι ρίζες της Ορθοδοξίας Δυτικού Τυπικού - Οι προσπάθειες ανοικοδόμησης μιας Δυτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (από εδώ)

Στοιχεία για το άρθρο λήφθηκαν από:http://en.wikipedia.org/wiki/Western_Rite_Orthodoxy (όπου μια εκτενής παρουσίαση της Ορθοδοξίας Δυτικού Τυπικού, με τα "υπέρ" και τα "κατά").


Γύρω στην δεκαετία του 1840, ο αιδεσ. Ουίλιαμ Πάλμερ αλληλογραφούσε με τον Μητροπολίτη Άγιο Φιλάρετο της Μόσχας, και τον π. Αλέξιο Στεφάνοβιτς Χομιάκοφ. Ο αρχικός λόγος για την αλληλογραφία ήταν για να μελετηθεί η ίδρυση μιας Δυτικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αγγλία. Το εγχείρημα δεν πραγματοποιήθηκε, λόγω έλλειψης οικονομικής υποστήριξης.

Η νεώτερη επανεμφάνιση του Δυτικού Ορθοδόξου Τυπικού έδωσε τους πρώτους καρπούς της το 1864 με την εργασία του πρώην Ρ/Καθολικού ιερέα Ιουλίου Ιωσήφ Όβερμπεκ. Ο Όβερμπεκ είχε εγκαταλείψει την ιερωσύνη, μετεστράφη στον Λουθηρανισμό και νυμφεύθηκε, αν και είναι αβέβαιο αν ποτέ λειτούργησε ως Λουθηρανός πάστορας.

Μετανάστευσε στην Αγγλία το 1863, για να γίνει καθηγητής Γερμανικών στην Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία. Εκεί σπούδασε την Αγγλικανική "Εκκλησία" και την Ορθοδοξία. Φτάνοντας στο συμπέρασμα πως και ο Παπισμός και ο Αγγλικανισμός βρίσκονται στο χείλος της κατάρρευσης, ο Όβερμπεκ έγινε δεκτός στην Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ρωσική Πρεσβεία στο Λονδίνο από τον π. Ευγένιο Ποπόφ, τον Ιερέα της Πρεσβείας, το 1865. Ο Όβερμπεκ έγινε δεκτός ως λαϊκός.

Σαν μέρος της μεταστροφής του στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Όβερμπεκ είχε ζητήσει την άδεια της Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας να ξεκινήσει μια Δυτική Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αγγλία.

Αρχικά, ο Μητροπολίτης Φιλάρετος είχε διστάσει με το αίτημα του Όβερμπεκ, όμως δεν απέκλεισε εντελώς την ιδέα. Ο Όβερμπεκ ανέλυσε την λογική του για μια Δυτική Ορθόδοξη Εκκλησία μέσα στο βιβλίο του (1866) "Καθολική Ορθοδοξία και Αγγλο-Καθολικισμός" - έργο κατ' εξοχήν πολεμικό που περιγράφει γιατί οι ντοπιες Δυτικές εκκλησίες θα έπρεπε να απορριφθούν. Το 1867 ο Όβερμπεκ άρχισε επίσης να δημοσιεύει την "Ορθόδοξη Καθολική Επιθεώρηση", περιοδικό για την προώθηση της Δυτικής Ορθοδοξίας.

Ο Όβερμπεκ ξεκίνησε επίσης να πείθει και άλλους για το εφικτό μιας Δυτικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και τελικά μπόρεσε να υποβάλει αίτημα με 122 υπογραφές - οι περισσότερες από Τρακταριανούς * - στην Ιερά Σύνοδο το 1869, ζητώντας την δημιουργία ενός Δυτικού Τυπικού. Μια Συνοδική επιτροπή εξελέγη για να ερευνήσει το ζήτημα, και είχε προσκληθεί ο Όβερμπεκ να παρουσιάσει την άποψή του ενώπιον της επιτροπής στην Αγ.Πετρούπολη το 1870. Η ιδέα του Όβερμπεκ έτυχε της εγκρίσεως της επιτροπής και του δόθηκε η εντολή να παρουσιάσει μια αναθεωρημένη Δυτική Λειτουργία για να εκτιμηθεί από την επιτροπή, πράγμα που έκανε τον Δεκέμβριο εκείνου του έτους, και που στη συνέχεια ενεκρίθη για χρήση - συγκεκριμένα στις Βρετανικές Νήσους.

Τα επόμενα αρκετά χρόνια ξοδεύτηκαν στην περαιτέρω ανάπτυξη των Δυτικών λειτουργιών για την τέλεση των υπόλοιπων Μυστηρίων καθώς και για την αναπομπή των προσευχών της Θείας Λειτουργίας. Ο Όβερμπεκ επίσης έκανε προσπάθειες να προσελκύσει Παλαιοκαθολικούς στο σχέδιό του, αφού μόλις πρόσφατα είχαν αποσχισθεί από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εξ αιτίας του ορισμού του Παπικού αλάθητου από την 1η Βατικάνειο Σύνοδο, αλλά μάταια. Κατά το διάστημα αυτό συνέχιζε να κριτικάρει τους Ρωμαιοκαθολικούς και Αγγλικανούς, καθώς και εκείνους τους μεταστραφέντες στην Ορθοδοξία οι οποίοι χρησιμοποιούσαν το Βυζαντινό Τυπικό.

Το 1876 ο Όβερμπεκ άρχισε να κάνει εκκλήσεις σε άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες για την αναγνώριση του σχεδίου του. Το 1879 τον δέχθηκε σε ακρόαση ο Πατριάρχης Κων/πόλεως Ιωακείμ Γ', ο οποίος αναγνώρισε το θεωρητικό δικαίωμα των Δυτικών Χριστιανών να έχουν μια Δυτική Ορθόδοξη Εκκλησία. Τρία χρόνια αργότερα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η Σύνοδος έδωσαν προσωρινή έγκριση για το Δυτικό Τυπικό και για τις λειτουργίες των Βενεδικτίνων. Όμως οι προσπάθειες του Όβερμπεκ εντέλει δεν κατέληξαν σε ίδρυση μιας Δυτικής Ορθοδοξίας.

Το περιοδικό "Ορθόδοξη Καθολική Επιθεώρηση" εξέδωσε το τελευταίο τεύχος του το 1885 και ο Όβερμπεκ απεβίωσε το 1905 χωρίς να δει να εκπληρώνεται η Δυτική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Γεώργιος Φλωρόφσκυ συνόψισε την εμπειρία του Όβερμπεκ με τον ακόλουθο τρόπο: "Δεν ήταν απλώς ένα φανταστικό όνειρο. Το ζήτημα που εγέρθηκε από τον Όβερμπεκ ήταν εύλογο, ακόμα και αν η πρότασή του είχε συλληφθεί συγκεχυμένα. Και πιθανότατα το όραμα του Όβερμπεκ να ήταν μεγαλύτερο και από την προσωπική του ερμηνεία".

Το 1898, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσίας οργάνωσε επισκοπή στην Τσεχοσλοβακία χρησιμοποιώντας το Δυτικό Τυπικό. Σημερα, υπάρχουν Ορθόδοξοι Δυτικού Τυπικού και υπό το Πατριαρχείο Αντιοχειας.


*******

* Τρακταριανοί: Οι Tractarians (ή αλλιώς "Η κίνηση της Οξφόρδης" στην Αγγλία) λέγονται στα ελληνικά Τρακταριανοί. Πίστευαν ότι ο σύνδεσμος με το κράτος είναι βλαβερός, ότι η Αγγλικανική εκκλησία είχε χάσει την αίσθηση της θείας καταγωγής της, της αποστολής και της αυθεντίας της. Επειδή εκτός από τα κηρύγματα χρησιμοποιούσαν και φυλλάδια που μοίραζαν στο λαό, γι' αυτό ονομάστηκαν και Tractarians, (Tracts=φυλλάδια, μικρές διατριβές). Ήθελαν να τονίσουν τη μία αγία καθολική εκκλησία και την αποστολική διαδοχή των επισκόπων για χάρη της οποίας έλεγαν ότι οι επίσκοποι πρέπει να είναι έτοιμοι και να θυσιαστούν ακόμη.
Ζητούσαν επίσης την αναγέννηση παραδοσιακών συνηθειών, όπως της νηστείας, της αγαμίας του κλήρου, του σεβασμού και της τιμής των αγίων και την ερμηνεία των 39 άρθρων με παραδοσιακό πνεύμα. Τη σωτηρία πετυχαίνει ο άνθρωπος, δίδασκαν, με τη μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού στη θ. Ευχαριστία που είναι έγκυρη, όταν μεταδίδεται από τους ιερείς που έχουν αποστολική διαδοχή (για περισσότερα δείτε: Αναστασίου Ιωάννης, 'Εκκλησιαστική Ιστορία', τόμ. Β΄. 'ΙΑ΄ αιώνας μέχρι σήμερα', Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 1982, σελ. 509).

Για περισσότερα 


The Western Rite and the Eastern Church 
http://westernorthodox.info/
http://en.wikipedia.org/wiki/Western_Rite_Orthodoxy



(Πηγή: ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ)

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

"Εκτός της Εκκλησίας δεν ενεργεί η Χάρις" & άλλες Μικρές Αλήθειες από τον Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)



"Εκτός της Εκκλησίας δεν ενεργεί η Χάρις" & άλλες Μικρές Αλήθειες 


από τον Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

* Η Εκκλησία πιστεύει ότι είναι ο φορέας και ο ταμιούχος της Χάριτος.

* Δεν μπορούμε να δίνουμε τα Μυστήρια, παρά μόνο στούς έχοντες την πίστη την οποία έχουμε κι εμείς.

* Εκτός της Εκκλησίας δεν ενεργεί η Χάρις.

* Η Εκκλησία ονομάζει αγίους όχι εκείνους οι οποίοι έχουν αρετές, έχουν καλοσύνες, αλλά εκείνους οι οποίοι είναι κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος.

* Ο μοναχός για να βγεί από το μοναστήρι του για οτιδήποτε πρέπει να έχει του Ηγουμένου την ευλογία.

* Εάν επρόκειτο να γίνουν ιερείς και γυναίκες ο Κύριος μαζί με τούς Αποστόλους θα χειροτονούσε και μερικές απ᾽ αυτές. Είχε μαθήτριες πιστές που δεν Τον εγκατέλειψαν όταν οι Απόστολοί Του τον εγκατέλειψαν.

* Ο Κύριος είχε και μαθήτριες πιστές, αφοσιωμένες, αλλά δεν τους είπε: “Λάβετε πνεῦμα Ἅγιον, ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται” (Ἰωάννη 20, 23). Αυτά τα είπε στους Αποστόλους Του. Ο Κύριος δεν χειροτόνησε ιέρειες· χειρότόνησε ιερείς· χειροτόνησε άνδρες.

*Έχει και η γυναίκα το έργο της μέσα στην Εκκλησία· δεν είναι κατώτερο ον και αυτή. Και

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Οι κεκοιμημένοι συγγενείς μας ωφελούνται από τις ελεημοσύνες μας


Οι κεκοιμημένοι συγγενείς μας 

ωφελούνται από τις ελεημοσύνες μας

Κάποιος κτυπάει τήν πόρτα της. Βγαίνει νά δῆ. Ἄ, ἡ κυρά Μαρία εἶναι μία ἀπ᾽ τίς γριές πού ζητιανεύουν.

—Κόπιασε μέσα, κυρά-Μαρία, κάθησε.

Ἡ γυναίκα κάθησε στόν πάγκο.

—Νά σοῦ ψήσω ἕνα καφέ, μά τί καφέ. Ἀπό καβουρδισμένα καί ἀλεσμένα κουκούτσια χαρουπιοῦ. Ἔχει καί λιγουλάκι ἀληθινό μέσα.

Σέ λίγο ὁ παράξενος καφές εἶναι ἕτοιμος. Ἔχει καί λίγες ἐλίτσες καί παξιμάδια ἀπό κουραμάνα.
Ἡ γυναίκα ἤπιε τόν καφέ καί ἔφαγε μέ ὅρεξι. Εἶπε χίλια “φχαριστῶ” καί ἔφυγε. Ἡ Πελαγία βάλθηκε νά κάνη τίς δουλειές τοῦ σπιτιοῦ. Τό μεσημέρι ἔνιωσε κουρασμένη καί ξάπλωσε. Τά βλέφαρα

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

"Ὅλη ἡ δυστυχία καὶ ὅλη ἡ ἀδιαντροπιὰ τῆς Εὐρώπης προῆλθε ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ"

Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἐπισκόπου Ἀχρίδος

Ἂν οἱ Εὐρωπαῖοι πρῶτα ἔψαχναν τὸν οὐράνιο Πατέρα καὶ ἀναζητοῦσαν πρὶν ἀπὸ ὅλα τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ὅλα τὰ ὑπόλοιπα θὰ τοὺς δίνονταν καὶ τότε ὅλοι τους θὰ ἦταν χαρούμενοι. Μὲ τὴν χαρά τους θὰ φώτιζαν ὅλο τὸν μὴ χριστιανικὸ κόσμο, θὰ δόξαζαν τὸν Θεὸ καὶ λόγῳ αὐτοῦ ὅλοι οἱ λαοὶ στὴν γῆ θὰ ἀρνιόντουσαν τὰ εἴδωλα καὶ θὰ ἔσπευδαν νὰ βαπτιστοῦν, νὰ γίνουν μέλη τοῦ θεϊκοῦ εὐρωπαϊκοῦ χοροῦ.
Καὶ ὅμως οἱ Εὐρωπαῖοι πῆραν λανθασμένο δρόμο, μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό. Σκοτώνονται, παλεύοντας γιὰ ψωμὶ καὶ πάντα εἶναι πεινασμένοι. Παρανόησαν, ἁρπάζουν αὐτὸ ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκει καὶ πάλι δὲν τοὺς εἶναι ἀρκετό. Ἡ Εὐρώπη διαβάζοντας βιβλία γιὰ νὰ ἀποκτήσει περισσότερες γνώσεις, τυφλώθηκε, βάρυνε τὸν νοῦ της μὲ τὸ βάρος τῶν γνώσεων καὶ κατέληξε πιὸ ἀνόητη, πιὸ σκοτεινή, πιὸ φτωχή. Συνήθισε νὰ ψάχνει τὸ ψωμί, τὴν εὐτυχία, τὴν γνώση, μακριὰ ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα, μακριὰ ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ ὅλα αὐτά, εἶναι φανερὸ πὼς οἱ πόλεμοι στὴν Εὐρώπη προῆλθαν ἀπὸ....


τὸν πόλεμο τῆς Εὐρώπης ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Ὅλη ἡ δυστυχία καὶ ὅλη ἡ ἀδιαντροπιὰ τῆς Εὐρώπης προῆλθε ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ.
Καὶ αὐτὸ δὲν συνέβη πρόσφατα, ἀλλὰ ἀπὸ παλιά. Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ πάπας ἔκανε τὸν Χριστὸ μισητὸ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὁ Λούθηρος ἑρμήνευσε λανθασμένα τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.
Παρόλα αὐτὰ ἐμεῖς δὲν χαιρόμαστε μὲ τὴν δυστυχία τῶν ἄλλων. Εὐχόμαστε στοὺς Εὐρωπαίους, μὲ ὅλη τὴν καρδιά μας νὰ ξαναβροῦν τὴν ἀλήθεια καὶ τὸν σωστὸ δρόμο. Νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Χριστό, ὄχι ὅμως στὸν Χριστὸ μὲ τὸν παπισμό, οὔτε στὸν Χριστὸ μὲ τὸ λουθηρανισμό. Νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Χριστὸ τῶν προπατόρων τους. Νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Χριστὸ ποὺ σέβονταν οἱ προπάτορές τους γιὰ χίλια χρόνια μαζὶ μὲ τοὺς δικούς μας ὀρθόδοξους προγόνους.
Ἕνα βλάπτει τὴν Εὐρώπη ἰδιαίτερα: Τὸ γεγονὸς ὅτι περιφρονεῖ τοὺς προγόνους της. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ἐντολή: Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου…, ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς (Δευτ. ε´16)….
Γιὰ ποιὸ λόγο ὁ λαός μας καταστράφηκε; Καταστράφηκε, ἐπειδὴ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τοὺς πατέρες μας καὶ ἀκολούθησε τοὺς ἀθέους καὶ αἱρετικοὺς Εὐρωπαίους. Ἀφοῦ τώρα αὐτὸ τὸ ξέρουμε, ἂς προσέχουμε ποιὸ δρόμο θὰ πάρουμε στὴν συνέχεια. Ἀμήν.
oodegr.com

Πηγή αναδημοσίευσες : Ρωμαίικο Οδοιπορικό 

Αυτή είναι η πικρή, ωμή και χωρίς φραστικά φτιασιδώματα και ψιμμυθιώσεις αλήθεια για το μάθημα των Θρησκευτικών!

Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ.
ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ
"«Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα νέο μάθημα, για το οποίο έχουμε συνεννοηθεί και με την Εκκλησία. Υπήρξε μία τριμελής Επιτροπή, η οποία είδε τις διαφορές μας και τις συγκλίσεις μας, πλην όμως βρήκαμε μία ισορροπία. Είπαμε αυτό να διδαχθεί".

Τάδε έφη λίαν προσφάτως ο υπουργός α-παιδείας και πολυ-θρησκείας Γαβρόγλου, ολετήρας της πάλαι ποτέ Εθνικής μας παιδείας και υπονομευτής και κρημνιστής των εθνικοθρησκευτικών στηριγμάτων της, συνεχιστής της πολιτικής του αλήστου μνήμης Φίλη (πού καταντήσαμε δηλαδή...). Με την ουσιαστική επικουρία του διασπαστικού και νεοταξίτη ΚΑΙΡΟΥ, βεβαίως-βεβαίως, ισοτίμου συνομιλητού της εκκλησιαστικής διοικήσεως, κατά τα άλλα,  βεβαίως-βεβαίως...
Με τις συγκεκριμένες δηλώσεις του,  σαφώς μιλάει για προηγούμενη  συνεννόηση με την Εκκλησία αναφορικά με τη διδασκαλία των  κατάπτυστων  "Νέων Θρησκευτικών".
Αν δεν απατώμαι κάτι παρόμοιο δήλωσε στο παρελθόν και ο πρόεδρος του αμαρτωλού ΙΕΠ Γκουζέλης.
ΕΑΝ ΑΛΗΘΕΥΟΥΝ ΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ (ΔΕΝ ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΔΙΑΨΕΥΣΗ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΙΣΧΥΟΥΝ)), ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΑ ΓΙΑ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ. ΓΙΑ  ΑΝΗΚΟΥΣΤΗ  ΠΡΟΔΟΣΙΑ.
Τι έχει να απαντήσει επ αυτού η περί άλλα μεριμνώσα και τυρβαζομένη εκκλησιαστική διοίκηση; Δεν την συνέχουν οι αποκαλυπτικές δηλώσεις των Γαβρόγλου και   Γκουζέλη; Δεν αναλογίζεται το σκάνδαλο που δημιουργείται εξ αντικειμένου στις ψυχές  των ορθοφρονούντων Ελλήνων;
Γιατί στην πρόσφατη συνέλευση της Ιεραρχίας δεν συζητήθηκε ως πρώτης προτεραιότητας και ως μη επιδεχόμενο αναβολής ζήτημα,  αυτό των μεταλλαγμένων "νέων Θρησκευτικών"; Γιατί δεν εκδόθηκε συνοδικό ανακοινωθέν, καταδικαστικό των φασιστικών πρακτικών του "φίλου" του μητροπολίτη Ύδρας υπουργού , μέλους της αποτυχούσης παταγωδώς να διαχειρισθεί επωφελώς το όλο ζήτημα "τριμελούς εξ αρχιερέων επιτροπής";
Θέμα κατ εξοχήν επίκαιρο, ακανθώδες, ζέον, φλέγον και τσουρουφλίζον τις ορθόδοξες χριστιανικές συνειδήσεις των ορθοφρονούντων Ελλήνων, εκπαιδευτικών, μαθητών και μη;
Τούτη τη στιγμή ο αντίχριστος Καίσαρας πυρέσσει. Οίστρος δαιμονικός τον έχει καταλάβει. Μανία ξεθεμελιώματος της εθνικοθρησκευτικής μας ταυτότητας και ροκανίσματος των εθνικοθρησκευτικών μας ριζών. "Οξείς οι πόδες αυτών εκχέαι συγκρητιστικόν και εθνομηδενιστικόν δηλητήριον και εκριζώσαι την ελληνορθόδοξον ταυτότητά μας".
Ευσυνείδητοι εκπαιδευτικοί, πιστά μέλη της Εκκλησίας που δεν στέργουν να υπακούσουν στα κελεύσματα του αντίχριστου Καίσαρα και να καταπατήσουν τις επιταγές της συνειδήσεώς τους και τον ευαγγελικό νόμο, αρνούμενοι να διδάξουν το δαιμονικό συγκρητισμό και την ολέθρια πολυθρησκεία, απειλούνται και στοχοποιούνται από τους κυβερνώντες φασίστες της δυσώνυμης "πολιτικής ορθότητας". Το διαδίκτυο έχει πάρει φωτιά κατά το κοινώς λεγόμενο. Η ΠΕΘ θηριομαχεί. Τα ορθόδοξα χριστιανικά ιστολόγια μάχονται ένεκεν αληθείας και δικαιοσύνης. ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΘΕΥΔΟΥΝ! Και ασχολούνται κυρίως με τις εκλογές μητροπολιτών και αρκούνται σε κάποιες ανούσιες και γέμουσες θεωρητικολογίας εισηγήσεις μητροπολιτών χωρίς πρακτικές συνέπειες! Τις οποίες εισηγήσεις παραπέμπει η Ιεραρχία κατόπιν στις συνοδικές επιτροπές προς περαιτέρω "αξιοποίηση"!
Πώς μετά να μην εξεγερθούν οι συνειδήσεις των μελών του πληρώματος της Ελλαδικής Εκκλησίας με αφορμή τη στάση της ηγεσίας της;
Και την ίδια στιγμή, προκαλώντας αφόρητα η τελευταία, υπογράφει μνημόνιο συνεργασίας με το αμαρτωλό υπουργείο!!! ΝΑΙ, ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!  Μα καλά, ούτε το timing δεν σκέφθηκαν;
Aλήθεια, έχει εκλείψει κάθε αίσθηση ευθύνης και χρέους απέναντι στο Θεό, την Εκκλησία Του, το λαό Του και την Ιστορία;
Τι είναι τούτοι αδελφοί μου;
Η ΠΕΘ, ήλθε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο καιρός, δεν πρέπει να αρκεσθεί στην καταγγελία, το στιγματισμό και την καταδίκη του ελεεινού ΥΠΕΠΘ και των συνοδοιπόρων της γνωστής ομαδούλας του δυσώνυμου ΚΑΙΡΟΥ αλλά οφείλει να καταγγείλει ενώπιον του ελληνικού λαού τη στάση του αρχιεπισκόπου-"χάρτινου επιτελάρχη" και της πλειοψηφίας της Ιεραρχίας για την προδοτική πολιτική τους, αναφορικά με το πολύπαθο μάθημα των Θρησκευτικών.
Ηχεί σκληρή η συγκεκριμένη λέξη, πλην όμως αποδίδει πιστά την πραγματικότητα.
Η διοικούσα Εκκλησία μας πρόδωσε. Πρόδωσε τον αγώνα της ΠΕΘ και των ευσεινείδητων Ελλήνων.
Αυτή είναι η πκρή , ωμή και χωρίς φραστικά φτιασιδώματα και ψιμμυθιώσεις αλήθεια!
Υ.Γ. Ο μακαριστός μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος, προ 53 ετών στιγμάτισε τη στάση της τότε εκκλησιαστικής διοικήσεως απέναντι στην ολέθρια "εχπαιδευτική μεταρρύθμιση" του άλλου ολετήρα της παιδείας Παπανούτσου (θαυμαζομένου υπό της "προοδευτικιάς διανόησης") μιλώντας για συναλλαγή με την τότε πολιτική ηγεσία με αιχμή του δόρατος το θεοκατάρατο και λαομίσητο "μεταθετό" των μητροπολιτών. Ας ελπίσουμε ότι τη θέση του "μεταθετού" σήμερα δεν την έχει καταλάβει κάποια άλλη, άγνωστη σε μας, σκοπιμότητα...

Πηγή αναδημοσίευσης:  ΑΚΤΙΝΕΣ 

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ!!!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ : Ερώτηση στη Βουλή σχετικά με την απειλή υπουργού για άσκηση πειθαρχικών διώξεων προς τους θεολόγους εκπαιδευτικούς που αρνούνται τη διδασκαλία του νέου μαθήματος των Θρησκευτικών


ΠΡΟΣ: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
ΘΕΜΑ: «Απειλή υπουργού για άσκηση πειθαρχικών διώξεων στους θεολόγους εκπαιδευτικούς που αρνούνται τη διδασκαλία του νέου μαθήματος των Θρησκευτικών»

Με πειθαρχικές διώξεις απειλεί ο Υπουργός Παιδείας τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν το μάθημα των Θρησκευτικών σε περίπτωση που αρνηθούν να διδάξουν το νέο πρόγραμμα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Η αντίδραση αυτή προκλήθηκε κατόπιν εγγράφων που εστάλησαν από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) σε σχολεία της Επικράτειας, με την προτροπή να μη διδάσκουν τα Θρησκευτικά βάσει του νέου προγράμματος σπουδών του μαθήματος.
Στην εν λόγω επιστολή επισημαίνεται η συνεχιζόμενη προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας να επιβάλει την εφαρμογή στα σχολεία των νέων πολυθρησκειακών Προγραμμάτων Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών, αγνοώντας την αντίδραση της πλειονότητας των γονέων, των Θεολόγων εκπαιδευτικών, των ιερέων, μοναχών/μοναζουσών και των Επισκόπων της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Σημειωτέον δε ότι συμφώνως με τις αποφάσεις 660/2018 και 926/2018 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, τα νέα προγράμματα σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών κρίνονται αντισυνταγματικά και παρουσιάζουν σοβαρές ελλείψεις ως προς το περιεχόμενο της Ορθόδοξης Χριστιανικής διδασκαλίας, ενώ ο προβλεπόμενος τρόπος διδασκαλίας δεν επαρκεί για την ανάπτυξη, εμπέδωση και ενίσχυση της Ορθόδοξης Χριστιανικής συνείδησης. Δεδομένου ότι ο υπουργός σχολιάζοντας την ενέργειας της ΠΕΘ, ανέφερε μεταξύ άλλων πως «στη δημοκρατία υπάρχουν κανόνες και νόμοι», απορίας άξιο είναι γιατί δεν αποδέχεται τις αποφάσεις του ΣτΕ, τη στιγμή μάλιστα που έχει αποδειχθεί ότι τα τρέχοντα Προγράμματα είναι πανομοιότυπα με εκείνα του προκατόχου του στον υπουργικό θώκο.
Ερωτάται ο αρμόδιος υπουργός:
Για ποιο λόγο συνεχίζει να μην αποδέχεται τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, δεδομένου ότι το ΣτΕ είναι το Ανώτατο Δικαστήριο ελέγχου της νομιμότητας των διοικητικών πράξεων και έχει καταξιωθεί ως ο ισχυρός προστάτης του πολίτη και του Δημοσίου;
Ο υπουργός χρησιμοποιεί ως επιχείρημα ότι τα Προγράμματα που εφαρμόζονται το τρέχον διδακτικό έτος έχουν διαφορετικό αριθμό ΦΕΚ σε σχέση με εκείνα για τα οποία έχουν εκδοθεί οι προαναφερόμενες αποφάσεις του ΣτΕ. Η μόνη διαφορά μεταξύ των Προγραμμάτων είναι η αλλαγή του αριθμού ΦΕΚ; Να επισημανθούν - αν υπάρχουν - άλλες διαφοροποιήσεις.
Για ποιο λόγο στρέφεται εναντίον εκείνων των εκπαιδευτικών που αρνούνται να διδάξουν κάτι προδήλως αντισυνταγματικό, ως κυριαρχικώς και αμετακλήτως έχουν αποφανθεί οι προαναφερόμενες αποφάσεις του ΣτΕ, οι οποίες πέραν των άλλων επισημαίνουν ότι μέσω της διδασκαλίας της πολυθρησκευτικής ύλης διαπράττεται η αξιόποινη πράξη του προσηλυτισμού;
Για ποιο λόγο δημιουργεί κλίμα εκφοβισμού και επιβολής εις βάρος των εκπαιδευτικών;
Αθήνα, 05/10/2018
Ο ερωτών Βουλευτής
Χρήστος Παππάς
Βουλευτής Επικρατείας
ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Πηγή αναδημοσίευσης: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ 


Λέει πουθενά ψέματα; Δεν το νομίζω...

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ : Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν για την έλευση του Χριστού - Ιδού οι αποδείξεις!


Έχουν διασωθεί αρχαία κείμενα που το αποδεικνύουν
Στην Πολιτεία του Πλάτωνα (B, V , 362) – βιβλίο που όλοι το αποδέχονται – περιέχεται μία προφητεία ισάξια μ’ αυτές των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης:
«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείτε άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».
Στο έργο Προμηθεύς Δεσμώτης του Αισχύλου, ο Προμηθέας όντας φυλακισμένος στον Καύκασο προλέγει ότι ο λυτρωτής του θα γεννηθεί από την παρθένο Ιώ και τον Θεό (στ.772, 834, 848) θα είναι δηλαδή υιός Θεού και υιός Παρθένου. Αυτός ο Θεάνθρωπος θα καταλύσει την εξουσία των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και την δύναμή τους (908,920). Ο Ερμής τότε σταλμένος από τον Δία προαναγγέλλει στον Προμηθέα τα εξής:
«Τοιούδαι μόχθου τέρμα μη τί προσδόκα πριν αν θεός τις διάδοχος των σων πόνων φανή, θελήση τ’ είς αναύγητον μολείν ‘Άιδην, κνέφαια τ’ άμφί Ταρτάρου βάθη» μετάφραση «μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους πόνους προτού θεός πάρει τα πάθια τα δικά σου πάνω του και με τη θέλησή του κατέβει στον ‘Άδη τον ανήλιαγο, στους άφεγγους του Ταρτάρου βυθούς» (στ. 1041-1043).
Ο Σωκράτης στην απολογία του αναφέρει τα ακόλουθα:
«Θα μείνετε κοιμισμένοι σε όλη σας τη ζωή εάν δεν σας λυπηθεί ο Θεός να σας στείλει κάποιον άλλον» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}).
Στο Άγιον Όρος υπάρχουν χειρόγραφα που διασώζουν προφητείες της Σίβυλλας –της ιέρειας του Απόλλωνα– για την έλευση του Χριστού π.χ σε χειρόγραφο με την ονομασία «Υπόμνημα εις τον Άγιον Απόστολον Φίλιππον» πού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρείου αναφέρονται τα εξής:
«Ύστερα από πολύ καιρό θα φθάσει κάποιος εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκαν αμόλυντον. Με ανεξάντλητα όρια ώς Θεότητα θα λυτρώσει τον άνθρωπον από την φθοράν των ανίατων παθών. Και θα τον φθονήσει άπιστος λαός και θα κρεμασθεί ψηλά ώς κατάδικος εις θάνατον. Όλα αυτά θα τα υποφέρει με πραότητα».
Στο ίδιο χειρόγραφο αναφέρεται μία ανατριχιαστική προφητεία για την θεανθρώπινη φύση του Χριστού, για το εκούσιον πάθος Του, αλλά και για την Ανάστασή Του:
«Ένας ουράνιος με πιέζει ισχυρά, ό οποίος είναι φως τριλαμπές. Αυτός είναι ο παθών Θεός, χωρίς να πάθει τίποτε ή Θεότης Του, διότι είναι συγχρόνως θνητός και αθάνατος. Αυτός είναι συγχρόνως Θεός και άνθρωπος, που υποφέρει από τους θνητούς τά πάντα, δηλαδή τον σταυρό, την ύβριν, την ταφή. Αυτός κάποτε από τα μάτια του έχυσε δάκρυα θερμά. Αυτός πέντε χιλιάδες χόρτασε με πέντε άρτους, κάτι που ήθελε δύναμη θεϊκή. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεός, ο οποίος εσταυρώθη εις το ξύλον, ο οποίος εξέπνευσεν, ο οποίος εκ του τάφου ανήλθεν εις τον ουρανόν».
Οι παραπάνω προφητείες αναφέρονται και σε άλλα χειρόγραφα πού βρίσκονται σε άλλες Μονές του Αγίου Όρους η αλλού(π.χ Μονή Σινά). Παρατίθενται ακόμη σε σύγχρονο βιβλίο, στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Αρχιμανδρίτη Βίκτωρος Ματθαίου.
Και γι’ αυτούς που ίσως αμφισβητήσουν ότι τα παραπάνω ειπώθηκαν πράγματι από την Σίβυλλα και ισχυριστούν ότι είναι επινοήσεις κάποιον Χριστιανών Μοναχών, αρκεί το εξής αδιαμφισβήτητο γεγονός. Από διάφορες πηγές έχει διασταυρωθεί πώς τις προφητείες αυτές αλλά και άλλες –είτε της Σίβυλλας είτε άλλων σοφών Ελλήνων- χρησιμοποίησε η Αγία Αικατερίνη. Συγκεκριμένα, το 305 η Αγία Αικατερίνη η Αλεξανδρινή έλεγχε τον αυτοκράτορα Μαξιμίνο για την ειδωλολατρική του πολιτική.
Ό τελευταίος συγκέντρωσε τότε τους σοφότερους ειδωλολάτρες της αυτοκρατορίας για να την μεταπείσουν και να την κάνουν παγανίστρια. Στο διάλογο που ακολούθησε, αυτή η πάνσοφη και σπουδαγμένη στην Ελληνική παιδεία γυναίκα στην προσπάθειά της να αποδείξει ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός ανέφερε – μεταξύ άλλων – και τις προφητείες της Σίβυλλας. Και για να προληφθεί η κάθε απερίσκεπτη “σκέψη”, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έπλασε αυτές τις προφητείες η ίδια η Αγία για τους εξής βασικότατους λόγους: Δεν θα μπορούσε να πει ένα τόσο μεγάλο ψέμα σχετικά με την ιέρεια του Απόλλωνα μπροστά στους σοφότερους εκπροσώπους της αρχαίας θρησκείας, διότι αμέσως όλοι θα διαπίστωναν το ψέμα της. Όμως, όχι μόνο δεν την κατηγόρησε κανείς για αναλήθειες, αλλά αντιθέτως οι σοφοί ειδωλολάτρες παραδέχτηκαν την λεκτική τους ήττα και όλοι αμέσως ασπάστηκαν με τη θέληση τους τον Χριστιανισμό με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να τους θανατώσει.
Κανείς δεν μπορεί λοιπόν να αμφισβητήσει την αδιάσειστη αλήθεια ότι τα προφητικά αυτά λόγια βγήκαν από το στόμα της Σίβυλλας. Σε άλλο χειρόγραφο που βρίσκεται στην Αγιορείτικη Μονή Διονυσίου, αναφέρεται μια άλλη προφητεία της Σίβυλλας:
«Σας προφητεύω έναν τρισυπόστατο Θεό στα ύψη εκτεινόμενο του οποίου ο αιώνιος Λόγος σε ανυποψίαστο κόρη θα κυοφορηθεί, όπως ακριβώς το φέρον φωτιά τόξο, το μέσον του κόσμου διαπερνώντας. Όλο τον κόσμο αφού επαναφέρει στην ζωή, και στον Πατέρα θα τον προσφέρει σαν δώρο. Μαρία θα είναι το όνομα αυτής».
Βλέπουμε λοιπόν ότι η Θεία Πρόνοια μέσω του “σπερματικού λόγου” (όπως τον ονόμασαν οι Πατέρες της Εκκλησίας) φώτισε κάποιους Έλληνες της Αρχαιότητας και έτσι άφησαν εκατοντάδες χρόνια πρίν τον Χριστό προφητείες για την έλευσή Του.
Και άλλοι αρχαίοι λαοί έδωσαν τέτοιες προφητείεςχωρίς να πλησιάζουν σε καμία περίπτωση την ακριβολογία των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης περιοριζόμενες αποκλειστικά και μόνο στην αναφορά για τον ερχομό κάποιου Σωτήρα πού θα λυτρώσει τον κόσμο.
Οι προφητείες όμως των αρχαίων Ελλήνων δίνουν λεπτομερέστατα στοιχεία για τον Χριστό (γέννηση Του από την Παρθένο Μαρία, θεανθρώπινη φύση Του, θαύματα Του, Σταύρωση, Κάθοδος στον Άδη και Ανάσταση Του, τρείς υποστάσεις του Θεού). Έτσι, πολλές απ’ αυτές καθίστανται ισάξιες με τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ κάποιες άλλες τις ξεπερνούν κιόλας.
Αυτό ακριβώς αναγνωρίζει και ο μεγάλος μας εκκλησιαστικός συγγραφέας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (2ος αιώνας μ.Χ), ο οποίος στο έργο του Στρωματείς (5,13) δηλώνει απερίφραστα: «Ούκ οίμαι υπό Ελλήνων σαφέστερον προσμαρτυρήσεσθαι τόν Σωτήρα ημών» δηλαδή «δεν είναι δυνατόν, νομίζω, να προαναγγελθεί σαφέστερα από τους Έλληνες ό Σωτήρας μας».
Βλέπουμε λοιπόν ότι οι σοφοί Έλληνες της αρχαιότητας όχι μόνο πίστευαν σε ένα Θεό αλλά μίλησαν κιόλας για την τριαδικότητα Του, για την διττή φύση του Χριστού, για την Σταύρωση και την Ανάστασή Του.Προσπαθούσαν να αποδεσμευτούν από τη δυναστεία των θεών και να πλησιάσουν τον ένα και αληθινό Θεό.
Αποδεικνύεται πως περίμεναν καρτερικά την έλευση του Χριστού για αιώνες. Γι’ αυτό και όταν έγινε η συνάντηση Χριστού και Ελλήνων, ο Χριστός είπε:«Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου» (Κατά Ιωάννην -12,23) δηλαδή «έφτασε ή ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου (=ο Χριστός)»Και έτσι έγινε...
Πηγή: eleysis-ellinwn.gr

Έτσι λοιπόν βγαίνει το συμπέρασμα ότι παρόλο που οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν Χριστιανοί, είχαν το Θεό μέσα τους! Γι' αυτό ο Ελληνισμός με την Ορθοδοξία μας αποτελούν έναν κοινό συνδετικό κρίκο που όποιος θέλει να είναι (όχι να λέγεται) Έλληνας, θα πρέπει να κουβαλά στο αίμα του!

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Καλώς ήρθες Οκτώβρη!


Η Ομάδα Διαχείρισης του ιστολογίου μας σας εύχεται έναν καλό κι ευλογημένο μήνα υπό την Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου! Όλα καλά και Άγια να πάνε!