Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Ερωτήσεις 1 - Ορθόδοξα Κείμενα

Ερωτήσεις 1 - Ορθόδοξα Κείμενα


Πώς προσεγγίζουμε τον Θεό;

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ:

Ο Θεός θέτει όρους για να Τον προσεγγίσουμε. Όταν λέμε όρους, εννοούμε αυτά που μάς βοηθάνε να Τον προσεγγίσουμε κι όχι αυτά που μάς εμποδίζουν από το Θεό. Πρέπει να κάνουμε αυτά τα οποία μας λέει ο Θεός, να καθαρίσουμε την ψυχή μας, να τηρούμε τις εντολές Του και τότε θα αισθανθούμε την παρουσία του Θεού μέσα μας, στη φύση, στην

Αγάπη 1 - Ορθόδοξα Κείμενα

Αγάπη 1 - Ορθόδοξα Κείμενα


Λόγια Αγίων περί Αγάπης

* Αγάπησε τον Ένα για να σε αγαπήσουν όλοι. Θα σε αγαπούν όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και αυτά τα άλογα ζώα, γιατί η θεία χάρη όταν βγαίνει έξω, ηλεκτρίζει και μαγνητίζει ότι βρει μπροστά της. Αλλά όχι μόνο θα σε αγαπούν, θα σε σέβονται κιόλας, γιατί στο πρόσωπο το δικό σου θα εικονίζεται το αγνό παρθενικό πρόσωπο Εκείνου, που θα αγαπάς και θα λατρεύεις.
—Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής της Πάτμου (+1970)

*Αγάπη είναι η ομορφιά της ψυχής.
Aγιος Αυγουστίνος Ιππώνος Β. Αφρικής

* Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να κατακτήσει την τέλεια αγάπη, παρά μονο εκείνος που απέβαλε τον παλιό εαυτό του.
—Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

*Πουθενά δεν βρίσκεται η αγάπη χωρίς ταπείνωση, ούτε ταπείνωση χωρίς αγάπη. Ο κλέφτης αποφεύγει τον ήλιο και ο υπερήφανος καταφρονεί την ταπείνωση.
—Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

* Η πολυχρόνια υπομονή οδηγεί στην ταπείνωση. Η ταπείνωση οδηγεί στην υγεία της ψυχής. Η υγεία της ψυχής στη γνώση του Θεού. Η γνώση του Θεού στην αγάπη του Θεού. Και, τέλος, η αγάπη του Θεού στη χαρά του Θεού, τη γλυκύτερη όλων
—Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

* Η αγάπη με την ταπείνωση, η απλότητα και η διάκριση είναι τα γνωρίσματα των Αγίων.
—Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

* Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό τους. Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή αγάπη, μαλώνουν ποιος θα δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλον. Αγαπούν χωρίς να σκέπτονται αν τους αγαπούν ή δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν.

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019

Μην υποχωρείς όταν ο διάβολος σε φοβίζει με απατηλό τρόμο - Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος (+1894)


Μην υποχωρείς όταν ο διάβολος σε φοβίζει με απατηλό τρόμο

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος (+1894)

Σημειώνει ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, Ἐπίσκοπος Ταμπώφ Ρωσίας:

«Ὅταν ὁ Μωϋσῆς κι ὁ Ἀαρών ἄρχισαν νά μεσολαβοῦν στό Φαραώ γιά ν᾽ ἀφήση τό λαό νά φύγη, ἡ ἀπάντησί του ἦταν περισσότερη δουλειά στούς καταπιεσμένους Ἰσραηλίτες, σέ τέτοιο σημεῖο πού τούς ἔκανε νά κραυγάσουν ἐνάντια στούς μεσολαβητές τους: “Ἐβδελύξατε τήν ὀσμήν ἡμῶν ἐναντίον Φαραώ”(Εξ 5, 21). Αὐτό εἶναι ἀκριβῶς ὅ,τι βιώνει ἡ ψυχή τοῦ μετανοημένου ἁμαρτωλοῦ. Ὅταν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ κι ἡ συνείδησι τοῦ ἀνθρώπου —ὁ ἐσωτερικός Μωϋσῆς καί Ἀαρών— ξεκινοῦν νά ἐμπνέουν τήν ψυχή γιά ν᾽ ἀναστηθῆ τελικά καί νά σταθῆ στά πόδια της, ν᾽ ἀποτινάξη τό ζυγό τῆς ἁμαρτωλῆς σκλαβιᾶς, ἡ χαρά διαπερνᾶ ὅλα τά μέλη της.

Ὁ ἐχθρός, ὅμως, δέν κοιμᾶται. Δημιουργεῖ βουνά ἀπό διανοητικά ἐμπόδια, ὅπως ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀνυπέρβλητη, καί προκαλεῖ φόβο ἀπ᾽ ὅλες τίς μεριές. Φόβο γιά τήν εὐημέριά του, γιά τίς κοινωνικές σχέσεις του, γιά τήν ἐπιρροή του, ἀκόμα καί γιά τή ζωή του. Συμβαίνει, μάλιστα, νά σταματήση κανείς ἀκόμα καί μόλις ξεκίνησε. Θάρρος, ἀδελφέ! “Καί ὑψώθήσεται Κύριος σαβαώθ ἐν κρίματι, καί ὁ Θεός ὁ ἅγιος δοξασθήσεται ἐν δικαιοσύνῃ”(Ἡσ 5, 21). Ὁ Θεός εἶναι πιό ἰσχυρός ἀπ᾽ τόν ἐχθρό. Κραύγασε σ᾽ Ἐκεῖνον καί θ᾽ ἀκούσης τό ἴδιο πού ἄκουσε κι ὁ Μωϋσῆς: “Ἤδη ὄψει ἅ ποιήσω τῷ Φαραῷ”(Εξ 5, 1).

Ὁ ἐχθρός δέν ἔχει δύναμι πάνω στήν ψυχή. Μπορεῖ μόνο νά τήν ἐκφοβίση μέ ἀπατηλό τρόμο. Μήν ὑποχωρήσεις. Κάνε ὑπομονή καί προχώρα μέ θάρρος, λέγοντας μέσα σου: Δέν θά ὑποχωρήσω, ἀκόμα κι ἄν κινδυνεύω μέ θάνατο· θά ὁδεύσω μέ θάρρος ὅπου μέ καλεῖ ὁ Κύριος, μέ τό πνεῦμα μετανοίας πού τώρα ἐνεργεῖ μέσα μου».

Πηγή:


ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

Παγκόσμια ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου)


Παγκόσμια ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Η γιορτή είναι αρχαιότατη και μια από τις Δεσποτικές γιορτές, τις γιορτές δηλαδή τις αφιερωμένες στο Δεσπότη Χριστό. Η γιορτή συνδέεται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, γι’ αυτό έχει πανηγυρικό χαρακτήρα. Συγχρόνως όμως αναφέρεται στη σταύρωση και το θάνατο του Κυρίου, γι΄ αυτό και τιμάται με αυστηρή νηστεία, όπως η Μεγάλη Παρασκευή. Το Ευαγγέλιο, που διαβάζεται στη θεία Λειτουργία, είναι το ίδιο που διαβάζεται και τη Μεγ. Παρασκευή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια η εορτή της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού ήταν ημέρα γενικής αργίας, αλλά μετά τον πόλεμο οι εργάσιμες ημέρες της εβδομάδας, ενώ από έξη έγιναν πέντε, η εορτή του Σταυρού είναι εργάσιμη ημέρα.

Το 326, ένα χρόνο μετά την πρώτη οικουμενική Σύνοδο, η αγία Ελένη πήγε στα Ιεροσόλυμα, να προσκυνήσει τους αγίους τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό, για τις νίκες και τις θριαμβευτικές επιτυχίες του παιδιού της και πρώτου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Τότε έκτισε διάφορους ναούς, όπως στο όρος των Ελαιών και στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Με διαταγή του Κωνσταντίνου ανέλαβε να κτίσει μεγάλο ναό στο λόφο του Γολγοθά, εκεί που σταυρώθηκε ο Ιησούς Χριστός. Εκεί, πριν από διακόσια χρόνια, ο αυτοκράτορας Αδριανός, για να εμποδίσει τους χριστιανούς να προσκυνούν τον άγιο τόπο, είχε αναγείρει ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Η άγια Ελένη κατεδάφισε τον ειδωλολατρικό ναό, ξεκαθάρισε τον τόπο, εξακρίβωσε τη θέση που σταυρώθηκε ο Κύριος και βρήκε τον τίμιο Σταυρό.

Η είδηση ότι βρέθηκε ο τίμιος Σταυρός διαδόθηκε σ’ όλο τον τότε χριστιανικό κόσμο. Έτρεξαν λοιπόν όλοι, και μάλιστα οι πιστοί της Παλαιστίνης, για να προσκυνήσουν το τίμιο ξύλο. Όταν τελείωσε ο ναός της Αναστάσεως, που έκτισε η αγία Ελένη πάνω στο λόφο του Γολγοθά, στις 14 Σεπτεμβρίου του 336 έγιναν επίσημα και με κάθε λαμπρότητα τα εγκαίνια. Τότε ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων Μακάριος, επειδή το πλήθος του λαού ήταν πολύ, για να δουν όλοι και να προσκυνήσουν, ανέβηκε στον άμβωνα, που ήταν στη μέση του ναού και ύψωσε τον τίμιο Σταυρό. Οι πιστοί προσκυνούσαν, κάνοντας το σταυρό τους κι έλεγαν «Κύριε, ελέησον». Αυτή λοιπόν την ύψωση του τιμίου Σταυρού γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία και υψώνει τον τίμιο Σταυρό στη μέση του ναού.

Ύστερα από 280 περίπου χρόνια, το 614, οι Πέρσες κυρίευσαν τα Ιεροσόλυμα, έκαναν μεγάλες καταστροφές, πήραν αιχμάλωτο τον Πατριάρχη Ζαχαρία και μαζί τη μεγάλη ασημένια λειψανοθήκη, στην οποία η αγία Ελένη είχε φυλάξει τον τίμιο Σταυρό. Ο αυτοκράτορας Ηρά­κλειος, ύστερα από 14 χρόνια, έκανε εκστρατεία, έφτασε νικητής ως την πρωτεύουσα της Περσίας, ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους χριστιανούς, πήρε τον τίμιο Σταυρό και τον Πατριάρχη Ζαχαρία και γύρισε στην Κωνσταντινούπολη. Από εκεί κατέβηκε στα Ιεροσόλυμα, έβγαλε το βασιλικό στέμμα και ανυπόδητος, σηκώνοντας το κιβώτιο με το τίμιο ξύλο το έφερε στο Γολγοθά. Εκεί, πάλι στις 14 Σεπτεμβρίου και στο ναό της Αναστάσεως, ο Πατριάρχης Ζαχαρίας ύψωσε στον άμβωνα τον Σταυρό κι ο λαός έψαλλε «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σον…».

Η ανεύρεση του τιμίου Σταύρου από την αγία Ελένη και η δεύτερη ύψωσή του στον άμβωνα από τον Πατριάρχη Ζαχαρία συνοδεύονται με δύο θαύματα. Το πρώτο θαύμα είναι η θεραπεία μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας. Η αγία Ελένη βρήκε τρεις σταυρούς· οι άλλοι δύο ήσαν των δύο ληστών. Γεννήθηκε λοιπόν απορία ποιός ήταν ο Σταυρός του Κυρίου. Εκεί κοντά βέβαια βρέθηκε η επιγραφή του Πιλάτου «Ιησούς ο Ναζωραίος ο Βασιλεύς των Ιουδαίων», αλλά ο Πατριάρχης Μακάριος άγγιξε την ετοιμοθάνατη γυναίκα με το τίμιο Ξύλο κι η άρρωστη αμέσως έγινε καλά. Το δεύτερο θαύμα είναι ότι, ανεβαίνοντας με το τίμιο Ξύλο προς το Γολγοθά, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος σταμάτησε και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Τότε ο Πατριάρχης Ζα­χαρίας του είπε κι έβγαλε το βασιλικό στέμμα και τα υποδήματά του. Κι αμέσως ξεκίνησε.

Η Εκκλησία, τιμά και προσκυνεί τιμητικά τα ιερά λείψανα των Αγίων και τα άμφια της υπεραγίας Θεοτόκου. Πολύ περισσότερο τον τίμιο Σταυρό του Κυρίου, που είναι «ο φύλαξ πάσης της οικουμένης, η ωραιότης της Εκ­κλησίας και πιστών το στήριγμα». Από τότε που η αγία Ελένη βρήκε τον τίμιο Σταυρό στα Ιεροσόλυμα, είναι μεγάλο απόκτημα και θησαυρός για κάθε πόλη και μοναστήρι, που μπορεί να έχει ένα ελάχιστο κομμάτι από το τίμιο Ξύλο.
«Χριστός ο αληθινός Θεός ημών… δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού… ελεήσαι και σώσαι ημάς». Αμήν.

Μητροπ. Σερβίων Και Κοζάνης +Διονυσίου, «Εικόνες Έμψυχοι»

Πηγή:


ΔΙΑΚΟΝΗΜΑ

Λόγια Αγίων Γερόντων


Λόγια Αγίων Γερόντων

π. Εὐσέβιος Γιαννακάκης (+1995): «Ὁ ἐγωϊσμός σάν τήν μπουλντόζα γκρεμίζει ὅλες τίς ἀρετές. Νά ἀπουσιάζει ἡ ἀντωνυμία "ἐγώ". Τίς ἀρετές μας θά ἐκτίμήση ὁ Θεός καί ὄχι τίς ἱκανότητες».

π. Δαμασκηνός Κατρακούλης (+2001): «Ὅταν ἔχουμε πίστι, ἔχουμε ἀδιασάλευτο βίο. Μέ τό ἄροτρο τῆς πίστεως ὁ ἄνθρωπος καλλιεργεῖ καί τά βράχια, τά βράχια τῶν παθῶν, τῆς ἀπιστίας, τῆς σκληροκαρδίας, καί κάνει τό ἔδαφος τῆς ψυχῆς του πρόσφορο γιά καλλιέργεια. Τότε φυτρώνουν πλέον οἱ ἀρετές».

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (+1994): «Ὁ κόσμος μοιάζει σάν μιά κοχλάζουσα χύτρα ταχύτητος μέ πολλές βαλβίδες. Θά σκάση ἐδῶ, θά σκάση ἐκεῖ... Νά προσευχόμαστε νά μήν γίνη σέ μᾶς ἡ ἀρχή».

Ἅγιος Ἀμφιλόχιος τῆς Πάτμου (+1970): «Πρέπει νά χαίρεσαι. Καλλιτεχνική σμίλη κρατᾶ στά χέρια του ὁ Ἰησοῦς. Θέλει νά σέ ἑτοιμάση ἕνα ἄγαλμα τοῦ Οὐράνιου Παλατιοῦ».

Ἅγιος Ἀμφιλόχιος τῆς Πάτμου (+1970): «Ἡ προσευχή χωρίς τήν ἀγάπη εἶναι σάν πουλί πού τό βλέπεις καλό καί ὄμορφο, εἶναι ὅμως χωρίς φτερά καί δέν μπορεῖ νά πετάξη».

π. Εὐσέβιος Γιαννακάκης (+1995): «Ὁ πόνος εἶναι μαργαριτάρι, Εἶναι ὁ κρίκος πού σέ ἐνώνει μέ τόν Θεό».

π. Εὐσέβιος Γιαννακάκης (+1995): «Ὅπως ὁ βράχος ὅταν τόν κτυπάη τό κύμμα καθαρίζεται καί ἐλευθερώνεται ἀπό τυχόν σκουπιδάκια, ἔτσι καί ὁ πιστός ἄνθρωπος, ὅταν συναντάει δυσκολίες, καθαρίζεται καί ἐλευθερώνεται ἀπό πάθη καί ἀδυναμίες καί ἀγιάζεται.

π. Δαμασκηνός Κατρακούλης (+2001): «Οὐρανοποίησι τοῦ παρόντος κόσμου εἶναι ἡ ἀποδοχή τῶν πάντων μέ εὐχαριστία καί δοξολογία πρός τό Θεό!... Τότε ὁ ἄνθρωπος ἀναποδογυρίζει τίς περιστάσεις, ὅπως τίς ἀντέστρεφαν οἱ Μάρτυρες. Ἀντέστρεφαν, δηλαδή, τά βάσανα, τούς πόνους καί τίς θλίψεις σέ εὐχαριστία καί δοξολογία πρός τό Θεό».

π. Δαμασκηνός Κατρακούλης (+2001): «Κάθε θλίψι εἶναι ἕνα ἄνθος, πού μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός καί ἐπάνω του φέρει τό ἐρώτημα: Φιλεῖς με; Ἄν ἀντιπροσφέρουμε στόν Κύριο τήν εὐχαριστία μας μέ τήν ἀποδοχή τῆς δοκιμασίας καί ἀπαντήσουμε: “Ναί Κύριε, σύ οἶδας ὅτι φιλῶ Σε”, τότε ἀρχίζει τό ἄνθος νά δίνει καρπό».

π. Δαμασκηνός Κατρακούλης (+2001):«... Οἱ ταπεινοί στρώνουν τόν ἑαυτό τους μέ ἐλπίδα κάτω ἀπ᾽ τό ἔλεος καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ... Ἡ ταπείνωσι εἶναι ὁ ἀναβατήρ, πού μᾶς ἀνεβάζει κοντά στό Θεό καί κατεβάζει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ σέ μᾶς».

π. Δαμασκηνός Κατρακούλης (+2001): «Ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἔχει εὐχαριστία, εἶναι ἕνα μπουμπούκι πού δέν μπορεῖ νά ἀνοίξη. Πρέπει νά ἀνοίξη γιά νά εὐωδιάση τό σύμπαν. Τότε εὐωδιάζει ὁ κόσμος, ὅταν οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων ἔχουν τήν εὐχαριστία καί τήν δοξολογία πρός τό Θεό...».

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

Οι Πατέρες της Εκκλησίας για την Κοίμηση της Θεοτόκου


Οι Πατέρες της Εκκλησίας για την Κοίμηση της Θεοτόκου

Το γεγονός της Κοιμήσεως ή Μεταστάσεως της Θεοτόκου, όπως ήταν φυσικό, δεν ενέπνευσε μόνο τους μεγάλους υμνογράφους και αγιογράφους, αλλά και πολλούς Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι αφιέρωσαν σ’αυτό είτε ειδικές Ομιλίες είτε αποσπάσματα – αναφορές. Άλλωστε δεν ήταν δυνατό να συμβεί διαφορετικά. Στο πάνσεπτο πρόσωπο της Παναγίας «νενίκηνται της φύσεως οι όροι» σε πολλές φάσεις της ζωής της: Ούσα Παρθένος γέννησε τον Ιησού Χριστό, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Έμεινε Παρθένος πριν, κατά και μετά τη γέννησή Του. Είναι αειπάρθενος. Και όταν ως άνθρωπος απέθανε και τότε νικήθηκαν «της φύσεως οι όροι», αφού «τάφος και νέκρωσις» δεν την κράτησαν στη γη, διότι «ως ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».
Η φράση του Απολυτίκιου της εορτής της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου»

«ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε»

επαληθεύεται διαρκώς στη ζωή της Εκκλησίας και επαληθεύεται καθημερινά από την προσωπική εμπειρία μας. Δεν μας εγκατέλειψε αναχωρώντας με τον θάνατο από τον κόσμο. Είναι μαζί μας, με τα θαύματα που επιτελεί με τη μεσολάβησή της στον Υιό και Θεό της χάριν εκείνων οι οποίοι ζητούν ταπεινά και με πίστη τις πανίσχυρες πρεσβείες της.

Ως έκφραση θερμής ευγνωμοσύνης για την πολυποίκιλη βοήθειά της στον καθένα μας προσωπικά, και γενικώτερα στον φιλόχριστο και θεοτοκόφιλο λαό μας, παραθέτουμε λίγα πνευματικά άνθη οπό θαυμάσιες ομιλίες στην εορτή της Κοιμήσεως ορισμένων αγίωων Πατέρων της ᾿Εκκλησίας πατέρων της εκκλησίας μας.

«Ω πώς η πηγή της ζωής προς την ζωήν δια μέσου θανάτου μετάγεται», αναφωνεί ο ιερός Δαμασκηνός…

«Τί τοίνυν τό περί σέ τοῦτο μυστήριον ὀνομάσωμεν· θάνατον; ἀλλά καί φυσικῶς ἡ πανίερος καί μακαρία σου ψυχή τοῦ πανολβίου καί ἀκηράτου σου χωρίζεται σώματος, ὅμως οὐκ ἐναπομένει τῷ θανάτῳ οὐδ᾿ ὑπό τῆς φθορᾶς διαλύεται. ῟Ης γάρ τικτούσης ἀλώβητος ἡ παρθενία μεμένηκε, ταύτης μεθισταμένης ἀδιάλυτον τό σῶμα πεφύλακται καί πρός κρείττονα καί θειοτέραν σκηνήν μετατίθεται».

Ω πώς εκείνη που γέννησε την Πηγή της ζωής μεταφέρεται δια μέσου του θανάτου προς τήν ζωή! Να ονομάσουμε θάνατο αυτό το μυστήριο που συμβαίνει με σε; Αλλ᾿ εάν και χωρίσθηκε η παναγία και μακαρία ψυχή σου από το πανευτυχές και αμόλυντο σῶμα σου, όπως συμβαίνει με τον θάνατο κάθε ανθρώπου, όμως το σώμα σου δεν παραμένει μόνιμα στον θάνατο, ούτε διαλύεται από την φθορά. Διότι αυτής της οποίας η παρθενία έμεινε άθικτη, όταν γεννούσε τον Θεάνθρωπο, αυτής και το σώμα, όταν ήλθε ἡ ώρα νά αναχωρήσει ἀπό τον παρόντα κόσμο, φυλάχτηκε αδιάλυτο και μετετέθη προς καλυτέρα και θειοτέρα ζωή (ΡG 96, 713-716).

«Σέ τάφος ἔχειν οὐ δύναται», προσθέτει ο άγιος Ανδρέας Κρήτης…

«῞Αδης κρατεῖν οὐκ ἰσχύει σου… ῎Απιθι τοίνυν, ἄπιθι σύν εἰρήνῃ. Μεταναστεύου τῶν ἐν τῇ κτίσει μονῶν· ἐξιλάσκου τόν Κύριον ὑπέρ τοῦ κοινοῦ πλάσματος».

Δεν μπορεί να σε κρατήσει ο τάφος. Δεν έχει δύναμη να σε έχει φυλακισμένη ο῎Αδης… Φύγε λοιπόν, φύγε ειρηνική. Αναχώρησε από τς γήινες διαμονές και ικέτευε και ἐξιλέωνε τον

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας


ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.

Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.

Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

Η θαυμαστή σωτηρία του Κ. Κ. από την φωτιά μέσω του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη (+1959)


Η θαυμαστή σωτηρία του Κ. Κ. από την φωτιά 

μέσω του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη (+1959)

Ἀναφέρει ὁ Γ. Χατζόπουλος:

«Ὁ Κ. Κ., πού κατάγεται ἀπ᾽ τήν Πελοπόννησο καί διαμένει ἐδῶ καί χρόνια στόν Καναδά, γνώρισε τόν Ἅγ. Γεώργιο Καρσλίδη ἀπ᾽ τά βιβλία μου. Ἔκτοτε ἔγινε πιστότατο πνευματικό του τέκνο. Ἔρχεται τά τελευταῖα χρόνια στή Δράμα, ὅπου ἐπισκέπτεται τήν Ἱ. Μονή τοῦ Ἁγίου γιά νά προσκυνήση τά Ἅγ. Λειψανά του. Ἔκτοτε ἐπιδίδεται στήν ἀναπαραγωγή πλαστικῶν μικρῶν εἰκόνων τοῦ Ἁγίου, τίς ὁποῖες διανέμει ὡς εὐλογία στούς πιστούς.
Ἕνας ἀπό αὐτούς, στούς ὁποίους δώρισε μιά εἰκονίτσα τοῦ Ἁγίου ἔκαιγε μιά μέρα ξερόκλαδα σέ μιά ρεματιά. Καί ἐνῶ εἶχε θεριέψει ἡ φωτιά, εἶχε φθάσει τά τέσσερα μέτρα περίπου, ξαφνικά ὁ ἄνθρωπος βρέθηκε μέσα της. Πίστεψε ὅτι ἤρθε τό τέλος του. Ὅμως, δίχως νά τό καταλάβη βρέθηκε λίγα μέτρα μακρυά ἀπ᾽ τή φωτιά. Καί ἐνῶ εἶχαν καεί τά ροῦχα του, δέν ἔπαθε ἐγκαύματα. Κάποιος, πού τόν βοηθοῦσε στό ἄναμμα τῆς φωτιᾶς, τόν μετέφερε στό νοσοκομεῖο, ὅπου διαπιστώθηκε ὅτι δέν διέτρεχε κανένα κίνδυνο, ἀφοῦ ἡ φωτιά δέν εἶχε ἀγγίξει τό σῶμα του. Ἐξετάζοντας τά ροῦχα του ἡ γυναίκα διαπίστωσε ὅτι σέ κάποια τσέπη τοῦ σακακιοῦ του εἶχε τήν εἰκονίτσα τοῦ Ἁγίου. Ἀπευθυνόμενη στόν ἄνδρα της τοῦ εἶπε: “Εἶδες, ἄνδρα μου, γιατί δέν κάηκες; Αὐτός πού σέ προστάτεψε ἀπ᾽ τό κάψιμο ἦταν ὁ Ἅγ. Γεώργιος Καρσλίδης. Σ᾽ αὐτόν χρωστᾶς τή ζωή σου”.
Τό θαῦμα μοῦ τό ἀφηγήθηκε ὁ Κ. Κ., τόν ὁποῖο γνώρισα στή Δράμα τό Σεπτέμβριο τοῦ 2012».

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

Ανήμερα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ευλογούνται τα σταφύλια


Στις αγροτικές περιοχές συνηθίζεται ανήμερα της Μεταμόρφωσης να προσκομίζονται στις εκκλησίες για να ευλογηθούν με ειδική ευχή τα πρώτα σταφύλια της χρονιάς, τα οποία στη συνέχεια διανέμονται στο εκκλησίασμα.

Ο Κύριος «ημέρας εξ» η «ωσεί ημέρας οκτώ», μετά την πρόρρηση του Πάθους Του,«εις όρος υψηλόν… μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών (Πέτρου, ᾿Ιακώβου και ᾿Ιωάννου), και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως».

Αυτός είναι ο Δημιουργός του κόσμου, αλλά και ο κυρίαρχος των εσχάτων. Αυτός είναι η άμπελος «εν ουρανοίς μεν έχουσα την ρίζαν, επί γης δε τα κλήματα·άμπελος κλαδευομένη το σώμα, αλλ᾿ ου την ρίζαν· άμπελος μετά τρίτην ημέραν του κλαδευθήναι βλαστάνουσα τον βότρυντής αναστάσεως». Είναι φυσικό, λοιπόν, με τη Μεταμόρφωση του Κυρίου να φωτίζεται και νάδοξάζεται ολόκληρος ο κόσμος.

῾Η κτίση φαιδρύνεται και αποκτά τη λαμπρότητα που είχε κατά το χρόνοτής δημιουργίας. Γι᾿ αυτόν ακριβώς το λόγο και η κτίση, ανταποκρινόμενη δοξολογικά σ᾿ αυτή τη δωρεά και την ελπίδα, αναφέρεται πρόςτό Δημιουργό της και τον ευχαριστεί, αλλά και η ᾿Εκκλησία στην πιο κατάλληλη εορτή, της Δημιουργίας και των ᾿Εσχάτων της ανανέωσης και της ελπίδας, συνηθίζει να ευλογεί τον κόσμο και τις απαρχές του, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι η ανανέωση αρχίζει από το Θεό, περνά μέσα από τη φύση και καταλήγει στη σωτηρία του ανθρώπου.

῾Η ευλογία των σταφυλιών, των αντιπροσωπευτικών αυτών απαρχών του κόσμου, είναι μία λειτουργική πράξη που τονίζει–ιδιαίτερα τη δοξολογική και ευχαριστιακή προσφορά της ύλης και των καρπών της γης στο Δημιουργό Θεό και κτίστη των απάντων. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν ο καρπός αυτός της αμπέλου μας δίδει το κρασί, που ο Χριστός ευλόγησε στην Κανά, για να τονίσει την εν Χριστώ μεταμόρφωση του κόσμου,αλλά και μας το παρέδωσε στο Μυστικό Δείπνο, ως το στοιχείο εκείνο, που μαζί με το ψωμί, την ώρα της θείας Λειτουργίας αφθαρτοποιούνται χαρισματικά, μεταποιούμενα σε Κυριακό «σώμα και αίμα», θεία Ευχαριστία.

Εκτός τούτων, η ευλογία των σταφυλιών τονίζει και την ανάγκη συνεχούς πνευματικής καρποφορίας και μεταμορφωτικής πορείας του ανθρώπου, καθόσον«οἱ τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν διαπρέψαντες, καὶ τῆς ἐνθέου δόξης ἀξιωθήσονται».

Καθηγητού Γ. Σκαλτσή, «᾿Εφημέριος», Σεπτέμβριος 2000, σελ. 11-14.

Πηγή: ΔΟΓΜΑ

Λόγος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος


Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Η μεγάλη γιορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας δίνει την αφορμή να θυμηθούμε τα λόγια του Κυ­ρίου μας Ιησού Χριστού:

«Ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί εστι; τα ρήματα α εγώ λαλώ υμίν, απ' εμαυτού ου λα­λώ. ο δε πατήρ ο εν εμοί μένων αυτός ποιεί τα έργα. Πι­στεύετέ μοι ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί. ει δε μη, διά τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι» (Ιωάν. 14, 10-11).

Μεγάλα και αμέτρητα ήταν τα θαύματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: με ένα μόνο λόγο του ανέστησε την κόρη του Ιαείρου, του αρχισυναγώγου, τον γιο της χήρας της Ναΐν, ακόμα και τον Λάζαρο, ο οποίος ήταν στον τάφο τέσσερεις ολόκληρες ημέρες. Με ένα λόγο του μόνο επιτίμησε τους ανέμους και τα κύματα της λίμνης Γεννησαρέτ και έγινε απόλυτη γαλήνη. Με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ανθρώπους, χωρίς γυναίκες και παιδιά, και με τέσσερα ψωμιά τέσσερεις χιλιάδες.

Ας θυμηθούμε πως κάθε μέρα θεράπευε τους ασθενείς, γιατρεύοντας κάθε είδους ασθένεια, έδιωχνε τα πονηρά πνεύματα από τους δαιμονιζομένους. Πως ξαναέδινε την όραση στους τυφλούς και την ακοή στους κουφούς με ένα μόνο άγγιγμά του. Δεν φτάνουν αυτά;

Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για τους ανθρώπους οι οποίοι τον ζήλευαν, για τους ανθρώπους για τους οποίους ο μέγας προφήτης Ησαΐας είπε:

«Ακοή ακούσετε και ου συνήτε, και βλέποντες βλέψετε και ου μη ίδητε. επαχύνθη γαρ η καρδία του λαού τούτου, και τοις ωσί βαρέως ήκουσαν, και τους οφθαλμούς αυτών εκάμμυσαν, μήποτε ίδωσι τοις οφθαλμοίς και τοις ωσίν ακούσωσι και τη καρδία συνώσι και επιστρέψωσι, και ιάσομαι αυτούς» (Ματθ. 13, 14-15).

Σε όλα αυτά, τα οποία όμως δεν ήταν αρκετά για τους βαρήκοους ανθρώπους και με τα συσκοτισμένα μάτια, πρόσθεσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός το μέγα θαύμα της Μεταμορφώσεώς Του στο όρος Θαβώρ. Σ' αυτόν, που έλαμψε με ένα εκθαμβωτικό θείο φως, εμφανίστηκαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Μωυσής και ο Ηλίας και προσκύνησαν τον δημιουργό του νόμου. Με φόβο και τρόμο έβλεπαν το θαυμαστό αυτό θέαμα οι εκλεκτοί απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης. Και μετά από τη νεφέλη, που τους σκέπασε, ακούστηκε η φωνή του Θεού:

«Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα. αυτού ακούετε» (Ματθ. 17, 5).

Οι άγιοι απόστολοι κήρυξαν σ' όλο τον κόσμο, ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι «αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα».

Ο κόσμος ολόκληρος, όταν το άκουσε, θα έπρεπε να γονατίσει μπροστά στον Κύριο Ιησού Χριστό και να προσκυνήσει τον Αληθινό Υιό του Θεού.

Θα έπρεπε η εμφάνιση στο Θαβώρ των δύο πιο μεγάλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και η προσκύνηση του Κυρίου Ιησού Χριστού κατά την μεταμόρφωσή του, να κλείσει για πάντα τα βδελυρά χείλη των γραμματέων και των φαρισαίων, οι οποίοι μισούσαν τον Κύριο Ιησού και τον θεωρούσαν παραβάτη του νόμου του Μωυσή. Αλλά και μέχρι σήμερα δεν πιστεύουν οι Εβραίοι ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας.

Όχι μόνο οι Εβραίοι δεν τον πιστεύουν, αλλά και για πολλούς χριστιανούς όλο και περισσότερο θαμπώνει το θείο φως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ακόμα μικρότερο γίνεται το μικρό ποίμνιο του Χριστού για το οποίο το θείο φως του Χριστού λάμπει με την ίδια δύναμη με την οποίαν έλαμψε στους αποστόλους Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη τότε στο όρος Θαβώρ.

Όμως να μην απελπιζόμαστε, επειδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είπε:

«Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον. ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» (Λκ. 12, 32).

Η απιστία μεταξύ των λαών έλαβε ανησυχητικές διαστάσεις και το φως του Χριστού επισκιάστηκε από το σκοτεινό νέφος της αθεΐας. Σήμερα πιο συχνά από ποτέ ενθυμούμαστε το φοβερό λόγο του Χριστού:

«Πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λκ. 18, 8).

 Να μην απελπιζόμαστε όμως, επειδή Εκείνος, λέγοντας για τα σημεία της δευτέρας παρουσίας του, είπε:

«Αρχομένων δε τούτων γίνεσθαι ανακύψατε και επάρατε τας κεφάλας υμών, διότι εγγίζει η απολύτρωσις υ­μών» (Λκ. 21, 28).

Να είναι, λοιπόν, η ζωή σας τέτοια ώστε την φοβερή ημέρα της Κρίσεως να μπορέσουμε να σηκώσουμε το κεφάλι μας και όχι να το σκύψουμε βαθειά απελπισμένοι. Αμήν.

«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ
Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)»
Τεύχος 2. ΜΑΪΟΣ- ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2001. Θεσ/νίκη
Έκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Πηγή: Ιερόν Ησυχαστήριον Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου